Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που……

Μ' αρέσουν οι άνθρωποι που.....Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που κάνουν τη ζωή μου να θυμίζει κάτι από καλοκαίρι.
Οι απλοί άνθρωποι. Χωρίς φτιασίδια. Χωρίς προσποίηση. Που δε φοβούνται να ‘ναι ο εαυτός τους, να έχουν ελαττώματα και αδυναμίες. Μα προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι. Δεν επαναπαύονται.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που βάζουν πάθος σ’ αυτό που κάνουν. Όσοι παθιάζονται, με το παραμικρό, αγαπούν το κάθετι, καινούριο ή παλιό, που ξέρουν να δίνουν αξία στο ό,τι!
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που βαφτίζουν τη δυσκολία πρόκληση. Και την κερδίζουν! Που ξέρουν ν’ αγωνίζονται, να παλεύουν. Για τις αξίες, τα ιδανικά και τους στόχους τους. Για αυτούς που στερούνται, γι’ αυτούς που αδικούνται, γι’ αυτούς που αγαπούν. Που υπερασπίζονται όσους το αξίζουν. Που αποδίδουν το δίκαιο. Που διδάσκουν το »καλό».
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που σου δείχνουν ότι σε σκέφτονται, που θα σου στείλουν ‘Καλό μήνα!’, όπως σήμερα, που θα σε ρωτήσουν με ειλικρίνεια πώς είσαι, που θα σε καλημερίσουν. Ακόμη και οι άγνωστοι που σου χαμογελούν στο δρόμο μ’ αρέσουν γιατί έχουν ανθρωπιά, γιατί είναι χαρούμενοι.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωπου που χάνονται για να επανέλθουν στη ζωή σου με μεγαλύτερη ένταση. Και για να ψιθυρίσουν ότι τους έλλειψες. Και μετά θα πασχίσουν να σε χορτάσουν, για το πριν, για το μετά, για το χρόνο που πέρασε μακρυά σας. Που θα έχουν ανανεωθεί και θα σε ανανεώσουν κι εσένα.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που περιμένουν. Που σε περιμένουν. Με υπομονή. Για αν, όταν, όποτε γυρίσεις να σε υποδεχθούν με την αγκαλιά τους ζεστή. Ξανά. Που συγχωρούν και ζητούν συγχώρεση για να προχωρήσετε. Μαζί. Ξανά. Που ελπίζουν. Πάντα.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που δέχονται την ήττα. Με αξιοπρέπεια και αρχοντιά. Με περηφάνεια. Που πανηγυρίζουν τη νίκη! Με χαρά και ταπεινότητα. Με ενθουσιασμό. Και επίγνωση.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που δεν περιμένουν τηλεφώνημά σου για να σ’ ακούσουν. Που έρχονται να σε βρούν. Ό,τι ώρα. Γιατί σε πεθύμησαν. Που μπαίνουν στο τρένο για να ταξιδέψουν κοντά σου. Για μια νύχτα ή και μια εβδομάδα. Γιατί σε αγάπησαν.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που ξέρουν να προσφέρουν. Μα και αυτοί που ξέρουν και τους αρέσει να δέχονται, γιατί είναι εξίσου σημαντικό.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που χαμογελούν. Με χαμόγελο ζεστό, αληθινό, απροσποίητο, που καθρεφτίζει την αρετή τους. Που τους δίνει δύναμη και κάνει τις μέρες τους σπουδαίες και μελωδικές. Που γελούν δυνατά. Που σε παρασύρουν να δεις τις ομορφιές της ζωής. Να μην ξεχνιέσαι.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που διαβάζουν. Μ’ ένα βιβλίο στο χέρι. Στο μετρό, στο δρόμο, απορροφημένοι στις γραμμές του, μαζεύοντας άλλων εμπειρίες για να τους κάνουν πιο πλούσιους, σοφότερους, μετρημένους.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που γράφουν. Μ’ ένα χαρτί και ένα μολύβι. Σ’ ένα τοίχο. Με ένα πληκτρολόγιο. Με πινέλα. Με μια κάμερα. Που σκιτσάρουν, ζωγραφίζουν, απαθανατίζουν εικόνες, στιγμές, δίνουν στις σκέψεις λόγια και τις κάνουν λέξεις εδώ και εκεί και τις μοιράζονται.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που είναι ατίθασοι, μα εξημερώνονται. Με τους δικούς τους ρυθμούς. Με τους δικούς τους όρους. Κ’ όμως, εξημερώνονται, και τελικά αυτό είναι το μόνο που μετράει.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν ιστορίες να διηγηθούν. Που έχουν ζήσει και τα γεγονότα τα κάνουν θρύλους για βράδυα ατελειώτα. Που είναι δημιουργικοί. Και έχουν φαντασία. Και ένα τους βλέμμα είναι παραμύθι ολάκερο. Και όσο διακέσει… είναι υπέροχο.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που ξέρουν να απολαμβάνουν. Τη σιωπή, τη μοναξιά, τη μουσική, την παρέα, την φασαρία, την ποιότητα, την ηρεμία, τα πάντα!
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που είναι καλοί συνομιλητές, που ξέρουν και να ακούν. Και σε ρωτούν. Κάνουν ερωτήσεις γιατί θέλουν να μάθουν. Γιατί ενδιαφέρονται. Γιατί θέλουν να σε γνωρίσουν. Γιατί θέλουν να τους γνωρίσεις!
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που σβήνουν τα λάθη. Μόνο μαθαίνουν από αυτά και συνεχίζουν. Απτόητοι.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που σε καλωσορίζουν στον κόσμο τους. Σε ξεναγούν και σε… φιλοξενούν.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν, διαλέγουν κάτι και γίνονται καλοί σε αυτό. Που εξελίσσονται και δεν θέλουν συνεχώς να το βελτιώνουν. Που μπορεί να μη γεννήθηκαν με ένα ταλέντο, αλλά το καλλιεργούν επίκτητο.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν πράγματα να σε μάθουν. Να παρατηρείς, να βλέπεις, να νιώθεις, να σιωπάς, να ανοίγεσαι, να εκτιμάς. Να φροντίζεις, να νοιάζεσαι.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που αγαπούν. Την ποίηση, το τραγούδι, το χορό. Τα ταξίδια. Τους χάρτες. Που μαθαίνουν να τους διαβάζουν, γιατί αγαπούν την περιπέτεια. Τη ζωή τους, και την γεύονται. Τους φίλους τους και τους συντρόφους τους. Τη φύση. Το άγνωστο και την γνώση!
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που ζητούν. Γιατί επιδιώκουν. Και όποιος επιδιώκει πρέπει να επιβραβεύεται.
Μ΄αρέσουν οι άνθρωποι που εκτιμούν το χρόνο. Που πέρασε, που θα έρθει, το τώρα.
Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που δε φοβούνται. Μόνο πιστεύουν. Όπως ήδη είπα μ’ αρέσουν αυτοί που ζουν ουσιαστικά, αυθόρμητα, δυνατά. Προσπαθούν. Μαθαίνουν. Αγαπούν. Και φυσικά, είναι αυτοί που αγαπιούνται!
Εσένα ποιοι άνθρωποι σ’ αρέσουν;
Καλό μήνα!

*Την υπέροχη αυτή θάλασσα είχα την τύχη να φωτογραφίσω στην Σύρο.

Advertisements

15 thoughts on “Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που……

  1. Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που κυνηγάνε τα όνειρα τους.. Οι άνθρωποι που τολμούν.. Οι άνθρωποι που πιστεύουν στον εαυτό τους.. Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που χαμογελάνε και διατηρούν την αισιοδοξία τους.. Και ιδιαίτερα οι άνθρωποι που αποτελούν έμπνευση για άλλους και προκαλούν το θαυμασμό.. Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που σε κάνουν να θέλεις να γίνεις καλύτερος άνθρωπος..

    1. Μ αρέσουν ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…γιατί βιώνουν διαφορετικές εμπειρίες, προσδοκούν και επιθυμούν διαφορετικά πράγματα, παλεύουν με τους δικούς τους «δαίμονες» και τελικά όλοι αξίζουν να αγαπηθούν. Αν κοιτάξεις προσεκτικά τον καθένα, θα δεις ότι έχει να σου μάθει «κάτι»… που δεν ήξερες στο παρελθόν και που δεν θα ξαναγνωρίσεις στο μέλλον! Ο καθένας από εμάς είναι ένα μυστήριο και η γνωριμία με κάθε είδους άνθρωπο σε κάνει «πλουσιότερο»!

      1. Αυτό με το παρελθόν και το μέλλον με συγκλόνισε. Αν και δεν είχε περάσει ποτέ αντίστοιχη σκέψη από το μυαλό μου, έχοντάς την πια διαβάσει, θα μπορούσα να φανταστώ ότι είναι δική μου… Ταυτίζομαι Απόλυτα.

    2. Δε μπορώ παρά να συμφωνήσω… Και, ξέρεις; Τις αρετές αυτές, τις »λίγες» που αναφέραμε θέλει προσπάθεια για να τις εντοπίσεις σε μια ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά μόλις αποκαλυφθούν δίνουν στη ζωή ελπίδα, νόημα διαφορετικό.

  2. Πραγματικά δεν ξέρω εάν υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να συμπληρώσω!
    1) Έχω αδυναμία στους ανθρώπους με μεγάλο χαμόγελο γιατί ότι και να τους συμβαίνει δεν παύουν να χαμογελούν!
    2)Θαυμάζω (και κυρίως ζηλεύω) τους ανθρώπους που δεν φοβούνται,εάν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τους φόβους μας η ζωή μας θα είναι υπέροχη

    1. Κ εμένα μ’ αρέσει η μεταδοτικότητα της χαράς, που ξεκινάει πολλές φορές από ένα χαμόγελο!
      Όσο για το φόβο, πράγματι, μας περιορίζει. Όμως, αυτή ήταν και η αιτία ύπαρξης αυτού του ενστίκτου, καθώς περί ενστίκτου πρόκειτα, να προστατεύει τους ανθρώπους (και τα ζώα!) από τον κίνδυνο. Έπειτα, με την ανθρώπινη πορεία και εξέλιξη ο πρωταρχικός του ρόλος διαθνίστηκε με αποτέλεσμα ορισμένες φορές να γίνεται τροχοπέδη στην υπέροχη ζωή που λες!

    1. Κορίτσι με κάνεις και χαμογελάω με τα σχόλιά σου! Για μια ακόμη φορά ευχαριστώ που «με διαβάζεις» και συμμετέχεις με τον τρόπο σου! Να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα!

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s