H βιβλιοθήκη

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τα βιβλία τ’ αγαπούσα. Όλοι όσοι με περιγράφουν μικρή μιλούν για ένα πιτσιρίκι που όποτε δεν έπαιζε με τους φίλους του, μιλούσε χαρωπά ή γελούσε δυνατά, ήταν κρυμμένο μέσα σε μεγάλα ή μικρά, δερματόδετα ή λεπτά, χρωματιστά ή σοβαρά εξώφυλλα γυρίζοντας ανυπόμονα τις σελίδες. Με μεγάλη ταχύτητα και ακόμη μεγαλύτερη αγωνία.
Χανόμουν με τις ώρες. Ξεχνούσα να κοιμηθώ ή να φάω, πολλές φορές οι γονείς μου χτυπούσαν την πόρτα του δωματίου μου για να με φέρουν σε επαφή με τον χρόνο, την αίσθηση του οποίου πάντα έχανα. Όποτε συνειδητοποιούσα ότι η ώρα είχε περάσει, έλεγα μέσα μου «Να, μόνο ένα κεφάλαιο ακόμη» και ύστερα έφτιαχνα στο νου μου διάφορα παιχνίδιά, όπως, «Να φτάσω στην επόμενη στρογγυλοποιημένη εκατοντάδα» ή «Να δώ πώς εξελίσσεται η πλοκή για ένα συγκεκριμένο πρόσωπο της ιστορίας» ώστε μετά να βάλω το βιβλίο μου στην άκρη. «Για τώρα».
Όπως καταλαβαίνεις, το γραφείο μου, που παλιότερα ήταν το ‘playroom’, ήταν γεμάτο από βιβλία. Όταν κανείς με ρωτούσε τι δώρο ήθελα, η απάντηση ήταν εύκολη. Γι’ αυτό έχω ακόμη δεκάδες βιβλία με αφιερώσεις. Με αγάπη διαλεγμένα από αγαπημένους που αγαπούν την αγάπη μου για το διάβασμα.
Μιλώντας, όμως, για αγάπη, το αγαπημένο μου δωμάτιο στο σπίτι, ήταν η Βιβλιοθήκη. Οι τοίχοι καλυμμένοι ως πάνω με βιβλία. Ποικίλης ύλης, από κλασικά αριστουργήματα, ελληνική και μεταφρασμένη λογοτεχνία, μέχρι ποίηση, επιστημονικά έργα και ξενόγλωσσους τίτλους. Όλα επιλεγμένα με μεράκι. Τα φροντίζουμε τα βιβλία στην οικογένειά μου. Να μη φθείρονται, να μη φέρουν λεκέδες ή μουτζούρες, αν και μερικά είναι αχνά σημαδεμένα, υπογραμμισμένα, με μολύβι, με στοργή και άλλα αχνά σημειωμένα, με μολύβι, με στοργή. Άλλα αρωματισμένα από τους αυτοσχέδιους σελιδοδείκτες μου που συνήθιζα να κάνω πιο ιδιαίτερους ψεκάζοντάς τους με τα κατά καιρόυς αγαπημένα μου αρώματα και άλλα χιλιοδιαβασμένα, από εμάς ή φίλους που τα δανείστηκαν και άλλα δίχως να έχουν διαβαστεί ως την τελευταία σελίδα. Τα περισσότερα ήταν αγορές των δικών μου, αρκετά, ωστόσο, ανήκαν στους γονείς τους ή ήταν ακόμη παλιότερα και χέρι με χέρι πέρασαν στο σήμερα.
Η Βιβλιοθήκη… Έμπαινα μέσα και διάλεγα ένα δυο βιβλία. Άλλοτε παρορμητικά, άλλοτε μετά από πολλή περισυλλογή. Ήμουν αχόρταγη. Συχνά διάβαζα περισσότερα βιβλία παράλληλα. Ακόμη το κάνω. Τα κριτήρια της επιλογής; Κάθε φορά διαφορετικά. Είτε τυχαία, είτε κάποια έρευνα που είχα κάνει, μια αναφορά που έτυχε να ακούσω, ή κάτι που συνηθίζω, επέλεγα έναν συγγραφέα ή ένα είδος ή μια εποχή, ένα ρεύμα και διάβαζα κατά περιόδους στοχευμένα, κατηγοριοποιημένα.
Το δωμάτιο αυτό μου δημιουργούσε μια ευφορία. Μια οικειότητα. Ένα δέος. Ήταν μια πόρτα, σε άλλες ζωές, εποχές, που άνοιγε φιλίες με ανθρώπους που δεν είχα ποτέ γνωρίσει, ταξίδια σε τόπους που δεν είχα ποτέ αντικρύσει, εμπειρίες που δεν είχα ποτέ ζήσει. Πολλά βιβλία, πολλές πόρτες. Δεν έφτανα τόσο ψηλά ώστε να τα βλέπω όλα. Ακόμη και έπειτα, μεγαλώντοντας. Έπρεπε να χρησιμοποιήσω μια καρέκλα για να φτάσω πολλούς τίτλους.
Μύριζε αναμνήσεις, καπνό και σοφία. Ένιωθα τόσο πλούσια εκεί μέσα. Τόσο ισορροπημένη. Τόσο δυνατή. Ότι μπορούσα να επιτύχω τα πάντα, ότι τα πάντα ήταν δυνατά! Μια περιπέτεια, ένα νέο ταξίδι ξεκινούσε. Ήταν ήσυχα και ένιωθα τόσο ζωντανή. Πάντα έμπαινα μέσα λιγότερο πλούσια, λιγότερο ισορροπημένη, λιγότερο δυνατή. Και έβγαινα με αυτή την υπέροχη αίσθηση της πληρότητας, με την ικανοποίηση να με γαληνεύει. Τη λάτρευα τη Βιβλιοθήκη. Για εμένα ήταν προνομιο να ζήσω σ’ ένα σπίτι με αυτό το καταφύγιο, αυτό το σχολείο, αυτόν τον χώρο που λες και σε μάγευε και σε μεταμόρφωνε σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήσουν χαρίζοντάς σου ορίζοντες πιο ανοιχτούς και μυαλό πιο ευγενές, ευέλικτο και ευφάνταστο.
Μη νομίζεις ότι η σχέση μου με τα βιβλία περιοριζόταν εκεί! Από το νηπιαγωγείο κιόλας, η μητέρα μου με έπαιρνε μαζί της στη δανειστική βιβλιοθήκη της περιοχής μας και περνούσα πολύ και ποιοτικό χρόνο εκεί. Μόνη, με άλλους φίλους, με ραντεβού μεγαλώνοντας, με αγνώστους που μοιραζόμασταν της ίδιας φύσης αγάπη για την ανάγνωση… Δανειζόμουν και διάβαζα με πάθος. Μα αυτά θα τα συζητήσουμε άλλη φορά! Σήμερα, το θέμα μας είναι η Βιβλιοθήκη!
Όταν οι δικοί μου μετακόμισαν, η Βιβλιοθήκη μου έλειπε πολύ. Πριν φύγουμε από το σπίτι πέρασα εκεί κάποιες στιγμές, φέρνοντας στο νου μου πόσο με διαμόρφωσε αυτός ο χώρος, πόσο με ωφέλησε. Στο νέο σπίτι, υπάρχουν πολλά βιβλία σε τέσσερα πέντε διαφορετικά μέρη. Όμως, ο αγαπημένος μου χώρος είναι πάλι το γραφείο που στους δύο του τοίχους φιλοξενεί πολλά φορτωμένα ράφια και αραγμένα, τακτοποιημένα τα περισσότερα βιβλία μας, η νέα Βιβλιοθήκη. Όποτε πηγαίνω, τα ξεφυλλίζω, τραβάω τυχαία τις ράχες τους και τα επεξεργάζομαι, με το βλέμμα, την αφή μου. Τα περισσότερα δεν τα έχω διαβάσει. Ακόμη. Όμως και από τα όσα έχω διαβάσει, λίγα θυμάμαι.
Συχνά διαβάζω ξανά κάτι. Πάλι ανυπόμονα, με μεγάλη ταχύτητα, άπληστα, με πάθος. Όπως έκανα πάντα. Πάλι η Βιβλιοθήκη μυρίζει αναμνήσεις, καπνό και σοφία. Πάλι δε φτάνω τα ψηλότερα ράφια. Πάλι είναι μια όαση γνώσης και δημιουργικότητας. Πάλι δεν ξέρω ποιο βιβλίο να πρωτοδιαλέξω. Γι’ αυτό επιλέγω δύο ή και περισσότερα. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Όσα χρόνια και αν περάσουν. Και τώρα αν με ρωτήσεις «Πού ηρεμείς, πού βρίσκεις τον εαυτό σου, που ησυχάζεις, που ονειροπολείς και πού κρύβεσαι;» η απάντηση είναι ή ίδια. «Στη Βιβλιοθήκη».

library

Advertisements

4 thoughts on “H βιβλιοθήκη

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s