Θα σπάσω κούπες, ή πόση σημασία (πρέπει να) έχουν τα υλικά αγαθά στη ζωή σου

Από μικρή έμαθα ότι τα χρήματα είναι -απλώς- μέσο για να διευκολύνεις τη ζωή σου. Δυστυχώς, για πολλούς δεν ισχύει αυτό και εκεί είναι που η ζωή περιπλέκεται! Με τα χρήματα, αγοράζουμε πράγματα και υπηρεσίες προς κατανάλωση έχοντας διαφορετικό σκοπό ο καθένας. O κύριος, όμως, σκοπός (θα έπρεπε, νομίζω, να) είναι η ικανοποίηση αναγκών ώστε να κερδίζουμε περισσότερη ευκολία, ταχύτητα, χαρά και ευχαρίστηση καθημερινά. Για παράδειγμα, αν κάθε εβδομάδα ετοιμάζεις μια τούρτα (τυχεροί οι γύρω σου, και οι γυμναστές τους 😉 ) τότε σίγουρα θα σε βοηθούσε να εξοπλίσεις την κουζίνα σου με διάφορα προηγμένα και εξεζητημένα ζαχαροπλαστικά εργαλεία. Ωστόσο, εγώ, που δεν έχω φτιάξει ποτέ τούρτα, παρά το ότι συλλέγω συνταγές και εκστασιάζομαι στην ιδέα να μπω στα βαθειά της ζαχαροπλαστικής τέχνης, όσο και να βρίσκω χαριτωμένα τα πολύχρωμα αυτά εξαρτήματα τώρα δεν τα χρειάζομαι και, ναι, θα είναι περιττά στα ντουλάπια μου. Κατάλαβες τι εννοώ;
Ας πάμε, όμως στο χθεσινό και προχθεσινό σκηνικό… Για να το καταλάβεις, θα κάνουμε μια μικρή αναδρομή στο χρόνο!
Επίσης, από μικρή, είχα την τάση να βαφτίζω αντικείμενα »αγαπημένα» μου. Ξεχώριζα μια δυο μπλούζες, ένα αρκουδάκι (ή και περισσότερα), μια κούκλα και έλεγα «Αυτό είναι το αγαπημένο μου«. Και πορευόμουν με αυτή τη σκέψη, μέχρι είτε α) να μου περάσει β) να καταστραφεί, χαθεί, δανειστεί χωρίς επιστροφή (συμπλήρωσε τη λίστα με ό,τι θα καθιστούσε πια ανέφικτη τη χρήση του). Και όταν συνέβαινε το α, καλώς… Όταν, βέβαια, συνέβαινε το β, ζούσα το μικρό μου προσωπικό παιδικό δράμα (ναι! Είναι αστείο!). Οι γονείς μου προσπαθούσαν συχνά να επέρχεται η β μορφή για να απαγκιστρώνομαι από τα υλικά αντικείμενα, αλλά εξακολουθώ να έχω αμφιβολίες για την παιδαγωγική αυτή μέθοδο που εφηύραν… Πράγματι, δε, τα πράγματα άρχισαν σταδιακά να μεταβάλλονται!
Μεγαλώνοντας, μπορεί να με ευχαριστούσε πολύ να μοιράζομαι ή να χαρίζω τα πράγματά μου αλλά εξακολουθούσα (και εξακολουθώ!) να έχω μερικά «αγαπημένα» κατά περιόδους. Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε στις προηγούμενες ημέρες. Είχα, που λες, το αγαπημένο μου ποτήρι και την αγαπημένη μου κούπα (και το αγαπημένο μου μπωλάκι, ναι, το παραδέχομαι!) που όλα είχαν αισθητική που λάτρευα, ήταν χρηστικά, τα χρησιμοποιούσα καθημερινά μα, ιδίως, είχαν φορτιστεί συναισθηματικά, καθώς ήταν δώρα από ανθρώπους με μεγάλη σημασία στη ζωή μου και, φυσικά, τη δική τους τρυφερή και αστεία ιστορία. Κάθε μέρα, αυτά χρησιμοποιούσα (σκόπιμη και όχι τυχαία η επανάληψη, δίνω έμφαση, γιατί κάθε μέρα αυτά χρησιμοποιούσα!). Ναι, καλά παρατήρησες, χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο…
Μέχρι που έφτασε η ώρα που συμμάζευα και μου έπεσε η κούπα και έσπασε. Πάγωσε ο χρόνος. Ένιωσα ένα τσίμπημα, όπως όταν κάνεις μια ζημιά, όπως όταν γίνεται κάτι εις βάρος σου, όπως όταν σπάει κάτι μέσα σου. Αλλά αυτό ήταν. Σκέφτομαι, μια κούπα ήταν, και? (Αυτό δεν ήταν η πρώτη ανάγνωση του συμβάντος, πέρασαν μερικές στιγμές για να καθαρίσει το μυαλό μου. Αλλά καθάρισε! Αυτό έχει σημασία!) Μπορώ να την θυμάμαι και αυτήν και όλη την ιστορία και κάθε αστείο περιστατικό που μου θύμιζε -που κάθε φορά που την έπιανα στα χέρια μου ήταν διαφορετικό- χωρίς να την χρησιμοποιώ. Άλλωστε, δεν είχα άλλη επιλογή, και στο κάτω κάτω, μια κούπα ήταν, ως εκεί!
Μετά, ήρθε η σειρά για το αγαπημένο μου ποτήρι, την επόμενη κιόλας ημέρα, και για το αγαπημένο μου μπωλάκι, το ίδιο κιόλας απόγευμα. Κατά λάθος. Μετά άρχισα να σπάω όλα τα πιάτα της κουζίνας. Αστειεύομαι! Ύστερα, βέβαια, άρχισα να εκνευρίζομαι, όχι επειδή δε θα χρησιμοποιούσα αυτά τα αγαπημένα μου αντικείμενα (δε χρησιμοποιούσα στο σπίτι άλλο ποτήρι, άλλη κούπα και άλλο μπωλάκι… μόνο τα αγαπημένα μου, πάντα τα αγαπημένα μου!) αλλά επειδή κάτι μου συνέβαινε και ήμουν απρόσεκτη. Μα αυτό είναι άλλη ιστορία!
Αυτό που λέω είναι «ξεπέρασέ το!». Για εσένα μπορεί να μην υπάρχουν αγαπημένα αντικείμενα (πράγματι, έχεις??) αλλά μπορεί να προσκολλάσαι αλλού, σε καταστάσεις, ανθρώπους, σχέσεις, ή ακόμη και σε αντικείμενα που -σκέψου- δεν είναι -καν!- αγαπημένα. Τα υλικά αγαθά λέγονται έτσι επειδή ακριβώς τα χρησιμοποιούμε για να ζήσουμε. Ως εκεί! Δεν ζούμε για αυτά. Ούτε για το γρήγορο αυτοκίνητο, ούτε για το καταπληκτικό κινητό, ούτε για την χειροποίητη κιθάρα, ούτε για τις πανάκριβες γόβες, ούτε για το τζιν των πεντακοσίων ευρώ. Με το αυτοκίνητο θα πάς στη δουλειά σου και στη βόλτα σου, με το κινητό θα καλέσεις αυτούς που χρειάζεται, με την κιθάρα θα παίξεις μουσική για να κάνεις κέφι, τις γόβες και το τζιν θα τα φορέσεις για να ντυθείς. Ως εκεί!
Αφενός, μεν, τα υλικά είναι φθαρτά, εφήμερα και αναλωτά, αφετέρου, δε, πολλοί άνθρωποι που έχουν πληθώρα από αυτά δεν βρίσκουν την ευτυχία, ενώ άλλοι που τα στερούνται είτε συνειδητά είτε χωρίς επιλογή, από ανάγκη, αναζητούν το νόημα της ζωής βαθύτερα, ψάχνουν την ουσία. Και, μεταξύ μας, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να την βρουν. Δε συμφωνείς?
Και εμένα το σπίτι μου, η ντουλάπα μου, η ζωή μου είναι γεμάτη περιττά πράγματα που ναι, μου φτιάχουν στιγμιαία τη διάθεση, μα αναρωτήσου, πόσο συχνά θα φορέσεις τελικά αυτό το ζευγάρι παπούτσια που χρυσοπλήρωσες? Το θέμα είναι, ότι συχνά, η επίδραση στη διάθεσή μας από τα πράγματα περνάει, και έπειτα ορισμένοι θέλουν να αποκτούν όλο και περισσότερα, σε συντομότερο χρονικό διάστημα για να καλύψουν αυτή την αίσθηση του κενού που τους αφήνει η ζωή, ή, πιο σωστά, που αφήνουν στη ζωή τους.
Το καλοκαίρι λέγαμε σε μια συζήτηση ανάμεσα στα πεύκα, καθισμένοι στο χώμα, πάνω στις πευκοβελόνες, μη έχοντας τίποτα μαζί μας, κινητά, τσάντες, πράγματα, ότι τα υλικά είναι δανεικά. Πρόσκαιρα. Ο αέρας που μύριζε θάλασσα, τα τζιτζίκια που τραγουδούσαν αναπνέοντας, η πλούσια σκιά που μας δρόσιζε, δεν ήταν κανενός και όλοι μπορούσαμε να τα μοιραστούμε. Όλοι που ήμασταν εκεί, άλλοι που υπήρξαν εκεί πριν από εμάς και άλλοι που θα υπάρξουν εκεί μετά από εμάς, τίποτα δεν είναι κανενός! Και ήταν τόσο απολαυστικό αυτό το συναίσθημα ελευθερίας εκείνο το πρωινό, όταν συνειδητοποιήσαμε ότι και αν κάτι μας λείπει, εκείνη την ώρα ήμασταν τόσο πλήρεις.
Οπότε, εν κατακλείδει θα σου πω, να βρίσκεις τη χαρά στο παραμικρό, ναι, ενίοτε και στα υλικά! Αλλά ως εκεί! Χρειάστηκε να σπάσω πολλά πράγματα αγαπημένα μου (σχεδόν όλη μου την κουζίνα, και προίκα! 😛 ) σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ούτε 24 ωρών, για να το συνειδητοποιήσω. Για να σπάσει μέσα μου, μετά από τις κούπες, η ανάγκη αυτή για τα υλικά αγαθά. Να τα αντιμετωπίζεις ως εργαλείο, για να κάνεις ευκολότερη και ομορφότερη τη ζωή των γύρω σου και τη δική σου!
Και προτείνω, πράγματι, να αρχίσεις να ετοιμάζεις τούρτες, άρα να πάρεις τον πολύχρωμο χαριτωμένο εξοπλισμό αν θες τόσο πολύ, αλλά επειδή έρχεται καλοκαίρι, από την τούρτα (τάρτα, κέικ, μάφφιν, κάπκεικ, πίτα, μπισκότα, οτιδήποτε) να κρατάς ένα (άντε δύο για να φας και την επόμενη μέρα!) κομμάτι και τα υπόλοιπα να τα προσφέρεις στους δικούς σου. Ή άφησέ τα στο δρόμο, σε ένα κουτί. Σίγουρα κάποιος που το χρειάζεται περισσότερο από εσένα θα το πάρει. Και η μέρα του ίσως του χαρίσει ένα χαμόγελο. Όλοι το χρειαζόμαστε αυτό το χαμόγελο! Σωστά;

Advertisements

5 thoughts on “Θα σπάσω κούπες, ή πόση σημασία (πρέπει να) έχουν τα υλικά αγαθά στη ζωή σου

    1. Μπορεί να αστειεύεσαι, όμως, είναι!!! Γενικά, το να »ξεβολεύεσαι», να πρωτοπορείς, να »αλλάζεις» το μυαλό και τις παραστάσεις σου. Σε βοηθάει να εξελίσσεσαι σε πνεύμα ελεύθερο, με πιο διαυγή κρίση! Εσύ τι λες να καταστρέψεις?? 😛

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s