«Να ‘ρθω μαζί σου;»

Καλοκαίρι 2013, μια ζεστή νύχτα.
Σίγουρα μυρίζει αγιόκλημα. να 'ρθω μαζί σου;

Λυκαβητός.
Σε μια ταράτσα  ενός sleek, υπερπολυτελούς, minimal διαμερίσματος.
Στον έβδομο όροφο.

Δυο ζευγάρια.
Οι οικοδεσπότες. Αποξένωση, «κουλτούρα», ΄»μεγαλοαστοί». Οι φιλοξενούμενοι. Επιφανειακότητα, «τηλεοπτική κουλτούρα», «λαϊκοί».

Σ’ αυτή τη νύχτα, πάνω από τη φλεγόμενη Αθήνα, φλέγονται μαζί και οι σχέσεις των πρωταγωνιστών. Συναντήθηκαν -κοινή συναινέση? χμμ.. δε θα το έλεγα- για να υπακούσουν στην τάση της εποχής, που θέλει τους ακυρωμένους, τους αναζητητές, τους όσους ψάχνονται να ανταλλάξουν συντρόφους, το swinging, με μάρτυρες και πειστήρια τα άστρα της πόλης.
«Μ’ αγαπάς?«, το κεφάλι που κινείται στην καταφατική εκβιαστική απάντηση, σύμβουλοι γάμου -και φαντάσου, δεν είναι καν παντρεμένοι-,το κουδούνι που χτυπάει. Η πόρτα ανοίγει. Και η πλοκή συνεχίζεται. Αναγνωριστικά βλέμματα κάτω από τον παγωμένο χρόνο, ιστορίες που γίνονται μία, αναταραχή, το χέρι που την σταμάτησε από το μοιραίο βήμα, το χέρι που δεν την κράτησε -ξανά- στη ζωή, η βότκα ξέχειλη στα ποτήρια, στα χείλη, μουσική στο vintage σκηνικό, κεριά, μια βαλίτσα ριζωμένη-οκτώ-χρόνια-κλειστή, όνειρα, επιδιώξεις, φόβοι και φοβίες, υστερίες και νευρικά γέλια, αμηχανία, τραύματα, ανατροπές, τρυφερότητα μπλεγμένα στο παρόν και στο παρελθόν, δίνοντάς σου μια πρόγευση για το μέλλον. Και από κάτω «Το μόνο αληθινό πράγμα που σας συνέβη«, είπε, η Αθήνα να επαναστατεί.
Ξημέρωσε. Οι ήρωες -γιατί περί ηρώων πρόκειται- ενηλικιώθηκαν. Αντιμετώπισαν τα προσωπεία τους. Την πραγματικότητα. «Ρεαλισμό δε θες?». Καρδιές σκισμένες, μέσα σε καπνούς, σχέσεις που δεν είχαν μέλλον έκαναν το βήμα να προχωρήσουν χώρια. Φιλιά ανταλλάχθηκαν. «Αθήνα!! Φιλήθηκα, Αθήνα, μ΄ακούς?«. Και η ζωή συνεχίζεται είτε «Δε συνέβη!», είτε «Συνέβη!«
Δες το. Πρόλαβέ το πριν σταματήσει! Πήρε παράταση η παράσταση. Με νεανικό και δροσερό σενάριο, θα μπορούσες ίσως να ακούσεις αυτή την ιστορία από γνωστούς γνωστών σου, σκηνοθεσία που σε καθηλώνει και ερμηνείες που σε κερδίζουν από τις πρώτες κιόλας στιγμές. Στον φιλόξενο χώρο του Θεάτρου 104, φιλοξενείσαι σε ένα σπίτι, χειροκροτάς, γελάς, συγκινείσαι, προβληματίζεσαι, λαμβάνεις και επεξεργάζεσαι μηνύματα για την ηθική και πολιτική κρίση της εποχής, γίνεσαι θεατής σχέσεων που ξεκίνησαν και συνέχισαν για τους λάθος λόγους και αναρωτιέσαι. Γιατί αν η ζωή είναι τόσο μικρή να μην πας με το σωστό άτομο?
Και αφυπνίζεσαι από αυτόν που θα σε ρωτήσει -ή γίνεσαι εσύ αυτός που ρωτάς-

«Να ‘ρθω μαζί σου;«

Κείμενο: Αλεξάνδρα Κ*
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Ασπιώτης
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Σκηνογραφία – ενδυματολογία: Ηλένια Δουλαδίρη
Φωτισμοί: Γιώργος Σπηλιόπουλος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Λάζαρος Βαρτάνης, Ελένη Κάκκαλου
Δραματολόγος: Αναστασία Διαμαντοπούλου
Φωτογραφίες: Μαρίλη Ζάρκου

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί:
Λάζαρος Βαρτάνης
Κωνσταντίνος Καϊκής
Ζωή Καραβασίλη
Σύνθια Μπατσή

Στο ραδιόφωνο: «Cafe Society» (Κωνσταντίνος Τζούμας, Μουσική επιμέλεια: Kafka)

Μπορείς να δεις τι έγραψαν για τις πρόβες και την πορεία τους εδώ (από εκεί και η φωτογραφία!)!

Advertisements

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s