Ο τοίχος ή το τείχος και η τύχη

Σε βλέπω κάθε μέρα.
Δε μιλάμε. Μα είναι σα να σε ξέρω.
Φροντίζεις τα φυτά. Μυρίζεις γατοτροφή. Μένεις μόνη. Είσαι μόνη. Πάντα μόνη. Μου χαμογελάς. Με μια πίκρα. Ειδικά όταν είμαι με Αυτόν.
Δε μιλήσαμε. Μα είναι σα να ξέρω.
Είχες και εσύ έναν έρωτα. Μεγάλο. Ή και μικρότερο. Μα έρωτα. Από αυτόν που πεταλούδες ζουν στο στομάχι σου και καρδούλες στο νου σου. Από αυτόν, ξέρεις, που σε ξεμυαλίζει. Ξεχνάς να φας, ξεχνάς να κοιμηθείς, ξεχνάς το όνομά σου και τα πάντα γύρω σου. Εκτός από το άρωμά του. Από το βλέμμα του. Από τη χροιά της φωνής του και το άγγιγμά του στο δέρμα σου. Κι ας μη σε άγγιξε ποτέ, και ας μη σου μίλησε ποτέ, και ας μη σε κοίταξε ποτέ, και ας μην τον μύρισες ποτέ. Αρκεί που το φαντάστηκες.
Ο Έρωτάς σου, λοιπόν, ίσως σε αγάπησε, ίσως δεν ξέρει καν την ύπαρξή σου. Αλλά μπορεί και να σε ήθελε και αυτός μα έπειτα να συνέβη αυτό
Μια στιγμή, γιατί αυτά μέσα σε μια στιγμή γίνονται, κάτι μέσα του άλλαξε. Και άρχισε ανάμεσά σας να υψώνεται το Τείχος. Ένα τείχος αόρατο μεν, πανίσχυρο δε. Που σκόρπιζε μακρυά τις πεταλούδες και τις καρδούλες και στη θέση τους άφηνε κενό. Ο Τοίχος. Ένας τοίχος ψηλός, παγωμένος, απρόσωπος που χώριζε μεθοδικά όσα σας ένωσαν. Το άρωμα, τη φωνή, το βλέμμα, το άγγιγμα. Τα λόγια που ανταλλάξατε. Τα όνειρα που μοιραστήκατε. Τα φιλιά που δώσατε. Ακόμη και τα όσα ενώ δε ζήσατε είχατε φανταστεί μαζί. Έτσι, σε μια στιγμή. Έτσι απλά. Το Τείχος και ο Τοίχος πήραν ζωή, έδαφος, ορθώθηκαν ανάμεσά σας. Συμμάχησαν. Νίκησαν. Γίνηκαν ένα με εσάς και σας περικύκλωσαν. Σας παγίδευσαν. Και σας χώρισαν και ας μην υπήρξατε ποτέ μαζί. Δε θα μπορούσατε να υπάρξετε μαζί μετά το Τείχος. Μετά τον Τοίχο. Όσες φορές και αν προσπάθησες να του μιλήσεις Αυτό ανάμεσά σας δεν άφηνε τις λέξεις σου να τις ακούσει. Δε θα έμπαινε ποτέ στη διαδικασία να σε ακούσει. Να σε καταλάβει. Να αναρωτηθεί για σένα. Τοίχος. Τείχος. Ομόηχες λέξεις. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Θα μπορούσατε και εσείς να είστε δυο λέξεις ομόηχες, δυο νότες στο ίδιο τραγούδι, δυο χέρια ενωμένα στο δρόμο, δυο φιλιά καληνύχτας, δυο αστέρια γειτονικά στον ουρανό. Μα χάθηκε αυτή η ευκαιρία. Λόγω του τοίχου, του τείχους. Τύχη? Πάντως πολλά τείχη και πολλοί τοίχοι. Από τύχη δεν ξέρω. Ίσως είναι το τυχερό σας να αράζετε σε αγκαλιές άλλων και έτσι μονάχα να βρείτε την γαλήνη και το πάθος που αρμόζει στη ζωή σας. Οπότε μη με ρωτάς με αυτό το βλέμμα κάθε μέρα. Τότε που φροντίζεις μόνη τα φυτά.
Τότε που περιμένεις μήπως φανεί καμιά γάτα.
Γκρεμίστε τα τείχη που σας επιβάλλουν στη ζωή σας. Χτίστε τα δικά σας μόνο για να διασφαλίσσετε την ευτυχία σας! Αν και θα είναι πιο ενδιαφέρουσα ελεύθερη, μακρυά από τοίχους, ίσως έχει καλύτερη τύχη! Γιατί ίσως η γάτα δεν έρθει.
toixos.jpg

Advertisements

One thought on “Ο τοίχος ή το τείχος και η τύχη

  1. Παράθεμα: Φτερό | S For Summer

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s