Μια ¨μαντήλα¨. Και λίγη πίστη, που έγινε πολλή.

«Κλαίω. Με αναφιλητά. Τι θα κάνω τώρα; Τι; Το μυαλό μου πάει να σπάσει. Πώς θα ζήσω; Θα ζήσω;»

Με μάτια κόκκινα και χείλη πρησμένα, με χέρια να τρέμουν μπαίνει στο μετρό. Νιώθει ότι όλοι την κοιτούν περίεργα. Ότι την επεξεργάζονται. Θα νομίζουν ότι είμαι μουσουλμάνα; Αναρωτιέται. Ή θα καταλάβουν πως δεν έχω πια τα πλούσια ξανθά μακρυά μαλλιά μου; Κατάλαβαν, ήδη, άραγε, ότι δε θα είμαι πια ποτέ ξανά το ανέμελο κορίτσι που τραγουδούσε στις συναυλίες, διοργάνωνε τις ωραιότερες διακοπές και ήταν πάντα η ψυχή της παρέας; Θα κατάλαβαν ότι σε λίγες στιγμές έπαψα να είμαι η τρυφερή φίλη, η στοργική σύντροφος, εκείνη που ενέπνεε τόσους ανθρώπους και φρόντιζε τους όσους αγαπούσε.

Ένιωθε ότι ήξεραν. Ήξεραν ότι ποτέ πια δε θα ήταν η ίδια κοπέλα. Που το σπίτι της έσφιζε από κόσμο, μουσική και πολύχρωμα ποτά… Που η ζωή της ξεχείλιζε από πίστη, ελπίδα, γέλιο, φως, αισιοδοξία. Που η μέρα της χωρούσε τα πάντα και με συνέπεια συνδύαζε τα επαγγελματικά και προσωπικά της, όνειρα και σχέδια που προσεκτικά σχεδίαζε ώστε βήμα βήμα να τα κάνει πραγματικότητα.

Τώρα είχε μεταμορφωθεί σε ένα παιδί. Άρρωστο. Αβοήθητο. Μόνο. Και βουλιάζει στη μοναξιά της. Στο κενό. Δεν ήθελε βοήθεια, δεν ήθελε κανέναν. Δε θα ήταν ξανά ο ίδιος άνθρωπος. Ο Χαρούμενος Άνθρωπος.
Πέρασαν μέρες, να παλεύει μόνη της. Ξαναβγήκε. Πάλι κοιτούσε νευρικά γύρω της ούσα σίγουρη ότι όλοι την λυπούνταν, ότι όλοι ήξεραν τη διαφορά, ότι όλοι θα ζούσαν, ενώ εκείνη όχι.

Το φουλάρι σφιχτά τυλιγμένο στο κρανίo της. Τα μάτια της πάλι βουρκωμένα. Πάντα βουρκωμένα. Τα χείλη πεισματικά αρνούνταν να σχηματίσουν μιαν έκφραση, ήταν σφραγισμένα σε μια λεπτή ίσια αυστηρή γραμμή.

Μέχρι που την είδε. Ήταν δεν ήταν έξι χρονών. Είχε ξεφύγει από το χέρι της μητέρας της και έτρεξε να της μιλήσει. «Και εσύ φοράς φουλάρι! Είμαι τόσο χαρούμενη που βλέπω και άλλο κοριτσάκι εκτός από μένα να φοράει! Μου ‘χε πει και η μαμά και ο μπαμπάς και ο γιατρός ότι θα υπήρχαν και άλλα. Μα τόσο καιρό κανένα άλλο δεν είδα!» Το κοριτσάκι έλαμπε από χαρά. Τα πολύχρωμα ρούχα της, τα αστραφτερά της μάτια και το μεγάλο ειλικρινές χαμόγελο τραβούσαν το βλέμμα από τη ¨Μαντήλα¨, το «Φουλάρι». Το Φουλάρι που κάτω του έκρυβε άγρυπνες νύχτες, πόνο και δάκρυα φόβου. Ανησυχία, αγωνία, απελπισία. Παραίτηση. Τα έκρυβε; Όχι, γιατί δεν υπήρχαν.

Το κοριτσάκι δεν είχε παραιτηθεί, παρά τις άγρυπνες νύχτες, τον πόνο και τα δάκρυα φόβου. Γιατί δεν είχε παραιτηθεί. Γιατί το κοριτσάκι πίστευε ότι θα γίνει καλά. Ήλπιζε ότι οι δικοί της είχαν δίκιο και θα νικούσε το πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Γιατί μέσα της ένιωθε γαλήνια. Κάθε βράδυ η προσευχή που έκανε σταυρώνοντας τα μικροσκοπικά χεράκια της έδινε δύναμη και κουράγιο. Γιατί κάθε πρωί η αγκαλιά των δικών της σε όποιο κρεβάτι και αν ξυπνούσε, είτε στο σπίτι, είτε στο νοσοκομείο την γέμιζε αγάπη και αισιοδοξία. Γιατί η γιαγιά και ο παππούς της της διάβαζαν παραμύθια στο νοσοκομείο και ο γιατρός της έλεγε πάντα αστεία, ειδικά είχε μιλήσει πρώτα στους γονείς της με λόγια που η ίδια δεν μπορούσε να καταλάβει. Και όλα αυτά την έκαναν να λάμπει και ας μην είχε μαλλάκια να χτενίσει και να στολίσει με κοκαλάκια. «Τα κοκαλάκια μου τα χάρισα σε άλλα παιδάκια να τα φοράνε και να τα χαίρονται μέχρι να βγουν ξανά τα μαλλιά μου» είπε με καμάρι «Μετά θα πάρουμε καινούρια!» συμπλήρωσε με βεβαιότητα και το μουτράκι της πήρε μια έκφραση αποφασιστικότητας.

Από εκείνη τη μέρα τέρμα τα ανέλπιδα βράδια που περνούσε μόνη της. Τέρμα το ψυχρό βλέμμα, το γεμάτο δάκρυα. Τέρμα και η απελπισία. Το κοριτσάκι της είχε προσφέρει ελπίδα. Ξανά. Ελπίδα ότι θα ξαναγίνει η κοπέλα που αγαπούσε τη ζωή, που δεν κρυβόταν, που είχε πίστη. Και έκτοτε βρίσκονται μια δυο φορές την εβδομάδα και παίζουν μαζί. Με τα πολύχρωμα φουλάρια φλάμπουρα αισιοδοξίας, να τους θυμίζουν ότι η ζωή θέλει χρώμα, αγάπη, ελπίδα και πίστη. Τώρα που τα μαλλιά τους άρχισαν πάλι να μακραίνουν.
sforsummer

Advertisements

One thought on “Μια ¨μαντήλα¨. Και λίγη πίστη, που έγινε πολλή.

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s