Δυο τσιγάρα χωρίς αναπτήρα

P1020968Ήταν στη στάση. Πολύ κουρασμένη. Είχε μόλις βγει από τη δουλειά να γυρίσει σπίτι και έβρεχε καταρρακτωδώς. Η μέρα της δύσκολη. Η εβδομάδα της δύσκολη, για να είμαι ακριβής. Είχε πολλές εκκρεμότητες και η κοινωνικοπολιτική κατάσταση που τόσο την απασχολούσε δεν έλεγε να βελτιωθεί, παρά σταδιακά χειροτέρευε. Σε μια πόλη τόσο όμορφη που τελευταία της έδειχνε ένα πρόσωπο άσχημο, διαφορετικό. Πιο σκοτεινό. Άραγε θα άλλαζε το σκηνικό; Και εαν ναι, πότε;

Όλα αυτά σκεφτόταν ενώ έψαχνε μηχανικά τα τσιγάρα της, σε αυτήν την τεράστια τσάντα που όλα τα χωρούσε, ξέρεις εσύ, όλες έχουμε από μια τέτοια τσάντα. Μμμ, να το πακέτο της. Δύο τσιγάρα. Τελευταία. Βάζει το ένα στο στόμα συνεχίζοντας να ψάχνει για αναπτήρα. Πουθενά. Και το λεωφορείο δε φαινόταν. Κοίταξε γύρω της και είδε ένα νεαρό να πλησιάζει. Κάθισε δίπλα της, στη στάση. Έβγαλε την κουκούλα και έσταζε από τη βροχή. Εκείνη του έριχνε ανυπόμονες ματιές μήπως και άναβε τσιγάρο για να έρθει και η σειρά της. Όμως, έπειτα από δυο λεπτά δεν άντεξε άλλο και τον ρώτησε «Αναπτήρα έχεις;». Εκείνος της προσέφερε χαμογελώντας και της ζήτησε ένα τσιγάρο »για αντάλλαγμα». «Έχουν τελειώσει τα δικά μου».

Ήταν τόσο γοητευτικό το βλέμμα του. Το χαμόγελό του. Η φωνή του. Την διαπέρασε με τις σταγόνες να πέφτουν γλυκειά συνοδεία στην κουβέντα τους. Γιατί ξεκίνησαν, όπως, σωστά, φαντάζεσαι να κουβεντιάζουν. Όπως δυο ξένοι στη στάση που ανοίγονται ο ένας άγνωστος στον άλλο. Τα τσιγάρα τελείωσαν μα το λεωφορείο δεν ερχόταν. Αποφάσισαν να μην περιμένουν άλλο στη βροχή και μπήκαν στο διπλανό μαγαζάκι που κάνει την ωραιότερη ζεστή σοκολάτα που έχεις πιει ποτέ! Όταν βγήκαν, είχε ξεπροβάλλει ανάμεσα από τα σύννεφα ουράνιο τόξο! Ίσως ένα από αυτά!

Κι έτσι, που λες, ξεκίνησε η γνωριμία τους. Με τρόπο απλό. Με τρόπο τυχαίο. Σαν ένα φυσικό φαινόμενο. Σαν μια καταιγίδα ή ένα ουράνιο τόξο. Και όπως τότε είχαν ανάγκη ο ένας τον άλλον, έτσι και συνέχισαν! Με χαμόγελο να δίνουν βοήθεια και κουράγιο ο ένας στον άλλο! Στα απλά και στα δύσκολα. Να λειτουργούν σαν ομάδα, σε μια πόλη που όλο άλλαζε πρόσωπα. Τόσο υπό βροχή, όσο και σε λιακάδα, είτε με κούπες αχνιστής σοκολάτας, είτε με ποτήρια παγωμένο ρούμι!

Α! Και να ξέρεις, το έκοψαν το κάπνισμα! Μαζί…

Advertisements

One thought on “Δυο τσιγάρα χωρίς αναπτήρα

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s