Ο Σεισμός

Ήταν γύρω στις πέντε. Σηκώθηκε τρέμοντας από το κρεβάτι. Τι ήταν αυτό;
Άρχισε να στέλνει στα τυφλά μηνύματα. Ένας φίλος της απάντησε «Ήταν σύντομος και έντονος, ή λάθος κατάλαβα;»…
Σκέψεις ταξίδευαν το μυαλό της. Φόβος. Ήταν άραγε τόσο δειλή; Που σε μια κίνηση της γης εκείνη την έχανε κάτω από τα πόδια της; Στην αρχή ήπιε μερικά ποτήρια νερό. Μετά έφτιαξε κάτι να φάει. Αναζητούσε παρέα… Στο διαδίκτυο πολλές οι σχετικές αναρτήσεις. Η πόλη, ξημερώματα Τρίτης, ήταν ακόμη ξύπνια.
Άραγε πόσα σύντομα και έντονα βιώνουν οι άνθρωποι καθημερινά; Που τους συνταράσσουν και τους βάζουν σε διαδικασία ενδοσκόπησης; Εικόνες από την εκπαίδευση για προφύλαξη από σεισμό που τους έκαναν στο σχολείο έτρεχαν στο νου της, και άλλες πολλές από φυσικές καταστροφές. Η αλήθεια μπλέκονταν με την φαντασία. Έστριψε ένα τσιγάρο. Τώρα όλα θα ήταν καλύτερα. Άραγε θα είχε μετασεισμούς; Κοίταξε και είδε ότι και δυο μέρες πριν έγινε και άλλος σεισμός. Αλλά δεν τον κατάλαβε. Δεν την συντάραξε, δεν την τρόμαξε.
Ο σκύλος της ανήσυχος έτρεξε στην αγκαλιά της. Κάθισαν μαζί. Να τον πάει μια βόλτα; Θυμήθηκε αυτό που είχε διαβάσει. Ότι η επαφή με ένα ζωάκι χνουδωτό, τα χάδια, η παρέα, ρίχνουν τους ανθρώπινους σφυγμούς και νιώθει κανείς καλύτερα.
Σκεπασμένη με ένα κουβερτάκι τριγυρνούσε στο σπίτι της. «Έλα, αγόρι μου, πάμε έναν περίπατο.» Έριξε πάνω της μια ζακέτα και βγήκαν.
Τότε τον είδε. Στο πάρκο. Ο φωτογράφος. Με την Λάικα, πράγματι πρωτότυπο όνομα για σκύλο, είχε, όμως μαζί του, ως συνήθως και την μηχανή του την Λάικα. Και αυτός αγουροξυπνημένος, όμως γοητευτικός. Είχαν τις ίδιες ώρες που έκαναν βόλτα και να που πάλι συναντήθηκαν τυχαία. Φαινόταν και αυτός ταραγμένος. Οι σκύλοι τους έπαιζαν ανέμελα στο γρασίδι.

Άρχισαν να κουβεντιάζουν. «Πάμε για έναν καφέ;», της είπε. Και έτσι δυο άγνωστοι μέχρι τότε, περπατούσαν στους μεγάλους φωτισμένους δρόμους της πόλης ενώνοντας τις μοναξιές τους, προσπαθώντας να διώξουν τον φόβο τους.
Άραγε θα ήταν κάτι σύντομο και έντονο που θα τους συντάρασσε; Άραγε θα άλλαζε τη ζωή τους αυτή η συνάντηση ή η επόμενη μέρα θα την άφηνε ξεχασμένη στο παρελθόν; Την φίλησε, τραβώντας την σφιχτά στην αγκαλιά του. «Θέλω να σε ξαναδώ.».
Η επόμενη μέρα είχε έρθει. Αφήνοντας πίσω τα φαντάσματα του χθες. Τα πουλιά κελαϊδούσαν καλημερίζοντάς τους. Είχε αρχίσει να ξημερώνει.
ξημέρωμα dawn

Advertisements

3 thoughts on “Ο Σεισμός

  1. Και μακάρι στο ξημέρωμα αυτό ο ήλιος να φωτίσει κάθε γωνιά της ψυχής και του κόσμου.
    Όμορφη ημέρα σου εύχομαι!!!! Καλημέρα! 🙂
    PS: Εγώ προσπαθώ να παραμένω ψύχραιμη με τους σεισμούς. Ευτυχώς δεν ήταν τόσο μεγάλος όσο το ’99. Και εύχομαι ποτέ να μην ξαναζήσουμε τέτοιες εμπειρίες.

    1. Το ’99 θυμάμαι ήταν όλοι έξω… Και άλλοι γελούσαν, άλλοι είχαν πανικοβληθεί… Όχι ο χθεσινός, φαντάζομαι, δεν ήταν κάτι! Γενικώς είναι απαραίτητη η ψυχραιμία σε τέτοιες καταστάσεις!
      Καλή σου μέρα και εσένα!

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s