Η Κατσαρίδα

k.jpgΤην είδε και ταράχτηκε. Ψέκασε κάθε γωνία και έφυγε από το σπίτι. Με συνοπτικές διαδικασίες.
Όποτε «συναντούσε» στο δρόμο απλά τις απέφευγε με ένα βλέμμα αηδίας και βήμα ταχύ. Μα όταν εισέβαλλαν στον προσωπικό της χώρο, αντιδρούσε δίχως ψυχραιμία.
Το καταφύγιό της ήταν τόπος περισυλλογής, γαλήνης και όταν είχε τέτοιους ανεπιθύμητους επισκέπτες ένιωθε ότι διατάρασσαν την οικογενειακή της ειρήνη. Μεγάλη προσβολή, ακόμη και νομικά να το δεις, είναι ποινικά κολάσιμο!
Πήγε, που λες, σε ένα μαγαζάκι απέναντι, ένα κομψό εστιατόριο, για την ακρίβεια, έφυγε μόνο με τα κλειδιά και το κινητό της. Την φιλοξένησαν πρόθυμα, θέλησαν να της προσφέρουν και κάτι να πιεί. Πήρε ένα μπουκάλι νερό και το ήπιε σχεδόν όλο. Αγκάλιασαν την ιστορία της, την περιέθαλψαν. Σα να ήταν φίλοι από παλιά. Φαντάσου, δεν γνωρίζονταν καν. Ανθρωπιά και συμπαράσταση, περασμένα μεσάνυχτα. Σπάνιο μα δυνατό.
Δύο είναι τα ζητούμενα. Φεύγεις όταν έχεις ένα πρόβλημα να αντιμετωπίσεις; Και τι γίνεται όταν νιώθεις ότι απειλείσαι από ένα μικροσκοπικό έντομο, ενώ στη ζωή σου αφήνεις να εισβάλλουν τόσοι άνθρωποι και καταστάσεις με πολύ μεγαλύτερη δύναμη και επιρροή στην πορεία σου;
Ξεκινώντας από την φυγή, πράγματι, νομίζω ότι αρκετές φορές η απομάκρυνση από το πρόβλημα σου αφήνει χώρο, χρόνο, μυαλό να σκεφτείς πιο καθαρά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, δε, είναι από μόνη της, η απόσταση -αποστασιοποίηση, παράλληλα, αν θες- λύση. Αρκεί και αν και φαινομενικά μοιάζει με αδράνεια ή παράλειψη, είναι πράξη. Συνετή, αποτελεσματική.
Όσο για τους κινδύνους που ο νους μας εντοπίζει, συχνά είναι τεχνητοί, ενώ οι πραγματικοί συμβαίνει να μην παρατηρούνται ή να μην τους δίνεται -από θέμα καθαρής επιλογής- η πρέπουσα αξία. Όπως ο οργανισμός χτυπάει λάθος συναγερμό εκδηλώνοντας μια αλλεργία, έτσι και το ταλαίπωρο μυαλό γίνεται γέρος παραμυθάς και πλάθει σκοτεινές ιστορίες με φαντάσματα και δράκους. Δικό σου θέμα δεν είναι αν θα γίνεις ο πρίγκιπας πάνω στο άλογο -το λευκό- ή αν θα τον βρεις. Άναψε το φως, φώτισε τις σκιές και δες την πραγματικότητα ως έχει. Δίχως ανεδαφικούς φόβους και φοβίες. Αυτά είναι πολυτέλειες… Δε ζούμε για πάντα. Άρα ελευθερώσου.
Και άφησε την φίλη μας να εκτιμά την μεγαλοσύνη των συνανθρώπων της κάτω από έναν συννεφιασμένο ουρανό με μεγάλο στρογγυλό φεγγάρι.

Advertisements

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s