Γιατρέ μου θα ζήσω?

master_paris.jpg
Πήγε στο νοσοκομείο… Στα επείγοντα.
Πτώση. Ελεύθερη. Χωρίς αλεξίπτωτο. Απλώς από πολύ πολύ ψηλά παπούτσια. Ξέρεις, από διακοπές, μα ποιός φοράει ψηλά παπούτσια στα ασβεστωμένα πλακόστρωτα? Γόνατο, αστράγαλος, καρπός πρησμένα. Φορούσε τώρα χαμηλά πέδιλα και ένα λαμπερό χαμόγελο.
-Γιατί είσαι τόσο χαρούμενη? Έλα να σε εξετάσω να μην περιμένεις, της είπε ο Γιατρός που την είδε στην αίθουσα αναμονής.
-Γιατί μπορώ να περπατάω και δεν χρειάζεται να εισαχθώ πάνω σε ένα φορείο, του απάντησε.
-Σωστή απάντηση, και μάλιστα δεν την έχω ξανακούσει.
-Γιατρέ θα ζήσω, έτσι δεν είναι; Συνέχισε εκείνη να γελάει. Ή μήπως δεν είστε γιατρός? Ρώτησε, μη βλέποντας όνομα και ιδιότητα σε καρτελάκι.
-Είμαι απλά ένας από αυτούς που τους αρέσουν οι λευκές στολές, βρήκα μία και την φόρεσα, της απάντησε.
Την παρέπεμψε για ακτινογραφίες. επιγονατίδας, άκρου ποδός, γονάτων (όρθια θέση) και άκρας χειρός. Έτσι έγραψε.
-Τώρα πρέπει να ντυθείς, της είπε. Όλα τα ωραία τελειώνουν κάποτε, συμπλήρωσε γελώντας. Τώρα διακοπές;
-Ναι!
-Και πού θα πας;
-Εδώ, κάνω εδώ διακοπές, μέχρι να φύγω.
-Για πού;
-Γαλλία. Παρίσι. Μεταπτυχιακό στην Ιστορία της Τέχνης.
Ο Γιατρός της έδωσε τα συγχαρητήριά του και δεν ζήτησε το τηλέφωνό της για να βγούνε όπως είχε αποφασίσει λίγα λεπτά πριν. Οι άνθρωποι τρομάζουν από την απόσταση. Την χρονική. Την τοπική. Ξεχνούν, όμως, ότι μπορεί να βρίσκεσαι καθημερινά δίπλα με τον άλλον και να σας χωρίζει αυτή η απόσταση. Η χειρότερη. Η πνευματική, η συναισθηματική. Και η αλήθεια είναι ότι και εκείνη, ενόψει του Παρισίου, κρατόύσε από όλους τις αποστάσεις της. Για να μην πονέσει, για να μην πληγώσει, για να μην την πονέσουν, για να μην πληγωθεί. Αν και τελικά νόμιζε ότι τις κρατούσε. Νόμιζε ότι δε θα πονέσει. Τελικά έγιναν διαφορετικά τα πράγματα… Γιατί ακόμη και παίρνοντας προφυλάξεις δεν απέφυγε τα όσα φοβόταν. Μπορεί κανείς να σε πλησιάσει και ας τον κρατάς μακρυά. Αρκεί να βρει το μονοπάτι. Και κάποιος το είχε βρει.
Όπως είπε και ο Γιατρός, όλα τα ωραία τελειώνουν.
Και εκείνη ξέχασε τις ακτινογραφίες φεύγοντας.
Αλλά θα γίνει σύντομα καλά. Στο Παρίσι θα χορεύει με άνεση και θα μπορεί ξανά να ζωγραφίζει. Αυτό, μάλιστα, της δίνει ελπίδα.

Advertisements

2 thoughts on “Γιατρέ μου θα ζήσω?

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s