Ξεριζωμός

broken_roots.jpg
Θέαμα που σε ανατριχιάζει. Το δέντρο μετά από μια απρόσμενα θυελλώδη καταιγίδα, το μεγάλο δέντρο του πάρκου, ξαπλωμένο στο χώμα. Οι ρίζες που έπρεπε να το στηρίζουν και να το κρατούν στητό να καμαρώνει απλώνοντας τα αλύγιστα κλαδιά του μακρυά από την γη, αγγίζοντας σχεδόν το γαλάζιο του ουρανού, έσπασαν και βγήκαν να αντικρύσουν και αυτές με τη σειρά τους τα σύννεφα. Λες και διψούσαν για οξυγόνο, για φως. Τώρα, όμως, τα φύλλα του δε θα παίρνουν νερό, θα πάψουν να αναπνέουν. Μετά τον ασφυκτικό πόλεμο της φύσης έχασαν και ηττημένα ατενίζουν με θλίψη όση ζωή τους παραμένει.

Έτσι και οι άνθρωποι. Νομίζουν ότι χτίζουν γερά θεμέλια  και έπειτα έρχεται μια αναπάντεχη καταιγίδα συναισθημάτων ή καταστάσεων που τους λυγίζει. Αντί κραταιοί να πορεύονται, βρίσκονται λαβωμένοι και έκπληκτοι. Στο χώμα. Ξέπνοοι.

Κάποιοι διαφέρουν. Γιατί δεν είναι σαν το δέντρο, το μεγάλο δέντρο του πάρκου, αλλά έλλογα όντα με το ένστικτο της επιβίωσης να τους επαγρυπνά. Και έτσι αν και πληγωμένοι συνεχίζουν. Με επιμέλεια φροντίζουν τα τραύματά τους και προχωρούν στον στίβο της ζωής. Αντέχουν, υποφέρουν μα προσπαθούν. Και είναι ακόμη πιο αξιέπαινοι οι όσοι επιτυγχάνουν. Όσοι πιστεύουν και πασχίζουν, όσοι αγωνίζονται και ελπίζουν. Αυτούς τους ανθρώπους που παλεύουν αξίζει να τους γνωρίσεις. Να τους ακούσεις, να μάθεις από τα όσα έχουν να σου πουν, ακόμη και όταν για τον ξεριζωμό σιωπούν.

Advertisements

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s