Η κρίση και το μίσος

P1020205Δεν είχε μάθει να μισεί. Δεν ήταν στη φύση της. Πίστευε, μάλιστα, ότι αυτό δεν αρμόζε καν στο ανθρώπινο γένος. Και να, ξάφνου, έπειτα από μια πτώση, από την κρίση αξιών που την ταρακούνησε βρέθηκε να μισεί. Τον ίδιο τον ευατό της. Επειδή εμπιστεύτηκε. Επειδή δόθηκε. Επειδή αφέθηκε. Επειδή επέτρεψε να πληγωθεί. Επειδή δεν μπορούσε να ελέγξει τα συναισθήματα της και να πειθαρχήσει.
Πως γίνεται σε μια τόση δα στιγμή να έσβησαν όλα μέσα της; Όλα τα ωραία και υψηλά στα οποία πίστευε; Πως χάθηκε το φως; Πως όλα βυθίστηκαν στο σκοτάδι; Έτσι ξαφνικά; Που ήταν οι άμυνες της; Η λογική της; Τι συνέβη; Όλα αυτά τριβελιζαν τον ανυσηχo νου της. Που χανόταν στην τρικυμία της σκέψης. Της απελπισίας. Τέλος είπε. Δεν έχουν χώρο αυτά στη ζωή μου.

Και εκεί έρχεσαι εσύ.

Η εξισορροπητική δύναμη. Να την παρασύρεις ξανά στην ειρήνη της ψυχής της. Να την κανείς να ξεχάσει τον πόλεμο και να της θυμίσεις έννοιες δυνατές. Δεσμούς πραγματικά άρρηκτους, σχεδόν ιερούς. Όπως φιλία, εμπιστοσύνη, γαλήνη. Όπως Αγάπη. Έρχεσαι με το κεράκι σου και την υπομονή σου και βάζεις φωτιά σε ότι την έπνιγε. Φωτιά που φωτίζει τους φόβους της και διώχνει την αμφιβολία και την αμφισβήτηση πάλι μακρυά. Εξισορροπείς μέσα της έπειτα από την κρίση και διώχνεις το αταίριαστο για την ψυχή της, το περιττό, το ξένο για την φύση της μίσος.

Advertisements

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s