Σκέφτομαι και Γράφω – Σοκολάτα Ιον και μπλε τετράδια

Image

Μόλις δικτυώθηκα στο enfo και διαβάζοντας τους κανόνες περιεχομένου, οι τρεις αυτές λέξεις, «Σκέφτομαι και γράφω», μου έφεραν πολλές αναμνήσεις. Μακρινές και αγαπημένες. Με μια δόση νοσταλγίας για τα όσα έχουμε αφήσει πίσω μας.

Από τα ανέμελα, αθώα χρόνια του Δημοτικού. Σχολείο. Μαθητικές ποδιές, γέλια στους διαδρόμους, παιχνίδια στην αυλή, μυρωδιά από φρεσκοξυσμένα μολύβια, πολύχρωμες γόμες, αυτοκόλλητα, χαρτάκια με μυστικές συνομιλίες. Τα θρανία έμοιαζαν με πλοία που μόλις επιβιβαζόμασταν ξεκινούσε το ταξίδι της γνώσης. Μια περιπέτεια στον χώρο των λέξεων, των αριθμών, των νομών και των χωρών, η εισαγωγή μας στον κόσμο.

Τετράδια γεμάτα γράμματα που προσπαθούσαν να ακουμπούν στην γραμμή και να μοιάζουν στρογγυλά. Βιβλία ντυμένα. Καμιά φορά είχαν και το όνομά μας απ’ έξω. Με καρτελάκι. Ημερομηνίες να προδίδουν, ή καλύτερα να υπενθυμίζουν, πότε έγινε ποιο μάθημα. Το κουδούνι που όταν σε καλούσε για μάθημα άλλοτε ακουγόταν σαν τον χαρμόσυνο ήχο του καραβιού και άλλοτε σαν μελαγχολική καμπάνα της Μεγάλης εβδομάδας. Σίγουρα, όμως, όταν χτυπούσε για διάλειμμα ήταν σαν πανηγυρική ιαχή θριάμβου!

Οι εκδρομές, οι παραστάσεις, οι γυμναστικές επιδείξεις. Τις λάτρευα τις γιορτές. Κάναμε ασταμάτητα πρόβες, τόσο για θέατρο, όσο και για μουσική και τραγούδι. Με κέφι, με ενθουσιασμό, μαθαίναμε, εξελισσόμασταν, ανακαλύπταμε πώς να εκθέσουμε τις ευαισθησίες μας, πώς να εκφραστούμε.

Ο πίνακας. Με τις λευκές κιμωλίες – και τις πολύχρωμες, άλλοτε – να είναι η οθόνη που μας ανοίγει νέους ορίζοντες. Οι χάρτες. Μεγάλοι και κάποιοι κιτρινισμένοι. Πόσο τους πεθύμησα. Ξύλινοι χάρακες, μοιρογνωμόνια, και αυτός ο διαβήτης που δύσκολα στερέωνες πάνω του την κιμωλία… Το σφουγγάρι που πετούσαμε ο ένας στον άλλο παίζοντας και γελώντας δυνατά.

Αλλά αυτά είναι τα υλικά. Οι άνθρωποι, όμως, είναι κάτι πιο δυνατό, πιο σημαντικό, πέρα από ήχους, μυρωδιές και υφές. Δεν είναι μονάχα εικόνες. Οι δάσκαλοι. Οι αυστηροί και βλοσυροί και οι διασκεδαστικοί και χαμογελαστοί. Ο επιστάτης. Η Διευθύντρια (πάντα με Δ κεφαλαίο). Τώρα συνειδητοποιείς ότι ήταν απλώς – απλοί άνθρωποι. Πολλούς τους εκτιμάς, κάποιους τους θαυμάζεις. Ορισμένους τους αγαπάς.

Οι φίλοι, οι συμμαθητές που τον καθένα για κάτι ξεχωριστό τον θυμάσαι. Ο χαρούμενος, ο ξεχασιάρης, ο ζωηρός, ο καλύτερός σου φίλος, ο αστείος, ο γενναιόδωρος. Μια μικρή κοινωνία. Με αρκετούς μιλάμε ακόμη σποραδικά. Και με ακόμη λιγότερους βρισκόμαστε. Όχι ευλαβικά, μα άτακτα, προσπαθώντας να ξεκλέψουμε πού και πού χρόνο από την ενήλικη ζωή μας. Χρόνο για να χωρέσει ιστορίες, αναμνήσεις, γέλια από τότε. Από την εποχή του Σκέφτομαι και γράφω. Της Μελέτης του Περιβάλλοντος. Των Κειμένων. Της πράσινης καρτέλας στο τέλος του βιβλίου της Γλώσσας που έπρεπε να γεμίσεις με λεξιλόγιο. Τα ονόματα φαντάζουν αστεία σήμερα. Μα και τρυφερά γλυκά. Τότε ήταν απλώς μέρος της καθημερινότητάς μας.

Σκέφτομαι και γράφω. Για μια εποχή, για μια ιδέα. Για το παρελθόν μου. Γι’ αυτό που με διαμόρφωσε ώστε να είμαι σήμερα αυτός ο άνθρωπος. Εσύ τι αναμνήσεις έχεις;

Υ.Γ. Αν θες να δεις αντίστοιχες σκέψεις, πάτα εδώ, με αφορμή μια από τις συναντήσεις μας που βρεθήκαμε οι συμμαθητές και συγκινηθήκαμε, γελάσαμε, αναπολήσαμε και διασκεδάσαμε, όπως τότε. Ή περίπου! Με τον ίδιο βαθμό και διαφορετικό τρόπο.

Το κειμενάκι μου δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο enfo.gr!

Advertisements

2 thoughts on “Σκέφτομαι και Γράφω – Σοκολάτα Ιον και μπλε τετράδια

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s