Πάσχα στο χωριό. Τώρα. Πάσχα στην πόλη. Τώρα. (Μέρος 2ο)

Το Πάσχα στο χωριό. Τώρα.

Συνήθως δεν πας στο χωριό. Δεν προλαβαίνεις. Μα αν πας, το ξέρουν όλοι από πριν, από το Facebook και έχουν και εκείνοι δουλειές. Βρίσκεστε για έναν καφέ, στην Χώρα πλέον και πάτε σε ωραία ταβερνάκια με τα δικά σας πλέον αυτοκίνητα. Συζητάτε για δουλειές και για σχέδια. Τα παιχνίδια τέλος. Κάποιοι έχουν βάλει ήδη την πλώρη για δική τους οικογένεια. Τόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια, αναρωτιέστε. Κάπου εκεί, νιώθετε ξαφνικά μεγάλοι, ώριμοι.

Πολλοί από τους γείτονες έχουν πάψει να σε αναγνωρίζουν και κάποιους ούτε εσύ μπορείς να τους γνωρίσεις. Πάλι παίρνεις μαζί πέδιλα και ανοιξιάτικα ρούχα που δεν φοράς ακόμη στην πόλη, αλλά δεν ξεχνάς ζακέτα και φουλάρι. Άλλωστε απογειώνουν το στυλ. Ο μεσημεριανός ύπνος, όποτε βρεις και ξεκλέψεις χρόνο είναι για σένα βάλσαμο. Το ότι είναι κλειστά τα σχολεία δε σε αφορά, ούτε σε χαλαρώνει. Οι καμπάνες συνεχίζουν να χτυπούν πένθιμα, μα σπάνια χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Ψάχνεις σήμα στο κινητό, ούτε 3G δεν έχει. Εκνευρίζεσαι που δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με «τον κόσμο». Και μετά σκοντάφτεις σε μια πέτρα. Σα να συνέρχεσαι. Ρίχνεις το κινητό στην τσάντα και αποφασίζεις να το αφήσεις αφόρτιστο για μια μέρα. Αλλά πώς θα ανεβάζεις φωτογραφίες στο Instagram? Αποφασίζεις να πάρεις την φωτογραφική σου μηχανή απλώς μαζί και ζεις επικίνδυνα. Ναι, χωρίς κινητό.

Μπαίνεις στην εκκλησία. Όλα σου φαίνονται πιο μικρά απ΄ ό,τι τα θυμάσαι. Η μυρωδιά από το λιβάνι είναι ακριβώς η ίδια. Και η μυρωδιά από την αλμύρα στην παραλία όπου πας να αδειάσεις τις σκέψεις σου. Παίρνεις δυο βότσαλα στην τσέπη σου. Για να έχεις κάτι μαζί σου από το χωριό. Όπως στην Αιολική Γη που οι πρόσφυγες έπαιρναν στις τσέπες τους χώμα. Ψύχρα έχει. Βρέχει, θα ‘ναι Μεγάλη Παρασκευή.

Η επόμενη μέρα κυλάει αργά. Όπως όλα στο χωριό. Ακούς τον κόκορα που σε ξυπνάει πριν το ξυπνητήρι σου. Α ναι, το έχεις αφήσει χωρίς μπαταρία. Παίρνεις το αυτοκίνητο και τριγυρνάς στην εξοχή. Βλέπεις κάποιους οικογενειακούς φίλους, σε κερνούν γλυκό του κουταλιού, βύσσινο και συκαλάκι. Ρωτούν για τους δικούς σου. Σου λένε πόσο τους αρέσει η φούστα σου. Λες ότι την πήρες σε ένα ταξίδι σου στο Μιλάνο. Ακούς τα νέα τους, δε σου λένε για την κρίση εδώ, τα φέρνουν βόλτα, προσπαθούν, άνθρωποι εργατικοί, νοικοκύρηδες. Σε ρωτούν την γνώμη σου για την οικονομία και την πολιτική. Θες να τους ρωτήσεις ποιο είναι το μυστικό τους και είναι τόσο πράοι, τόσο ισορροπημένοι. Δεν ρωτάς ποτέ.

Πας στο σπίτι να ετοιμαστείς για το βράδυ που θα βγείτε. Βλέπεις στο δρόμο πιτσιρίκια να παίζουν και να ξεφωνίζουν σα να μην υπάρχει αύριο και αναπολείς τις εποχές, τότε. Σου λείπει η γιαγιά και ο παππούς. Με τις συμβουλές, τις προτροπές, τις ιστορίες. Που σε έμαθαν τόσα. Να θυμηθείς να τους ανάψεις ένα κεράκι. Ακόμη μυρίζει η γειτονιά τσουρέκι. Οι νοικοκυρές ετοιμάζονται. Τώρα έχεις αρχίσει και παρατηρείς με διαφορετικό ενδιαφέρον την αρχιτεκτονική του χωριού, σου αρέσει πολύ. Φωτογραφίζεις τα λουλούδια που τότε ούτε είχες προσέξει ότι υπήρχαν. Τρως όσπρια, με ευχαρίστηση πια, άλλωστε κάνουν καλό στη σιλουέτα σου, τόσο υγιεινό πιάτο. Ακόμη δεν τρως μαγειρίτσα. Ούτε αρνί. Μα τσουγκρίζεις πάλι τα αυγά με τον ίδιο ενθουσιασμό λέγοντας «Χριστός Ανέστη!». Πάλι το απολαμβάνεις το Πάσχα στο χωριό!

 easter_summer.jpg

Το Πάσχα στην πόλη. Τώρα.

Δουλειά, σπίτι. Κάποιο τηλέφωνο στους δικούς σου, ίσως και κάρτα για όσους είναι μακριά να στείλεις ευχές και κάτι μικρό στα ανιψάκια σου. Ούτε άδεια από το γραφείο δεν έχεις. Όλοι τρέχουν όπως έτρεχαν όλο τον καιρό. Οι πρώτες αλλεργίες σου θυμίζουν τον ερχομό της άνοιξης. Αυγά βαμμένα βλέπεις μόνο στο Pinterest μαζί με 19+1 υπέροχες συνθέσεις για το πασχαλινό τραπέζι και συνταγές για χορτοφαγική μαγειρίτσα –το σκέφτεσαι μα τελικά αποφασίζεις ότι δεν προλαβαίνεις να το δοκιμάσεις. Ψωνίζεις στον εαυτό σου δώρο για το Πάσχα ένα κοραλλί φόρεμα. Λίγο καλοκαιρινό, το καταλαβαίνεις, μα σ’ αρέσει. Σκέφτεσαι πώς θα είσαι μαυρισμένη να το φοράς προσπερνώντας αυτόματα 2-3 μήνες με το νου σου.

Παρκάρεις έξω από μια εκκλησία για να πάρεις εφημερίδα από το περίπτερο. Μπαίνεις μέσα και καταλαβαίνεις ότι έφτασε η Μεγάλη Εβδομάδα. Μωβ κορδέλες που υποδηλώνουν πένθος στολίζουν το ναό και οι πιστοί φαντάζουν ίδιοι με αυτούς της παιδικής σου ηλικίας. Γυναίκες μαυροντυμένες, άντρες με γκριζαρισμένα μαλλιά και γκρίζα ρούχα. Παιδάκια που κάθονται στα σκαλιά και παίζουν. Μύρο και μελισσοκέρι. Σημειώνεις στις υπενθυμίσεις του κινητού σου να πάρω τηλέφωνο τη Νονά.Περιφορά του επιταφίου. Λες να πας, αφού βρέθηκες εκεί. Με την εφημερίδα στο χέρι. Άλλωστε τον γύρο της πλατείας θα κάνει και οι δρόμοι έκλεισαν. Να και τα προσκοπάκια που ήρθαν να συμμετάσχουν. Η Ζωή Εν Τάφω και οι μυροφόρες να σου προσφέρουν ροδοπέταλα. Πολύς ο κόσμος. Αρχίζει να ψιχαλίζει. Φεύγεις. «Γεια σου Νονά! Συγγνώμη για την ώρα! Πήρα για τις ευχές-Ο Νονός τι κάνει; Ναι ναι πότε μπορείς να πιούμε ένα καφεδάκι;» Σημειώνεις στην κίτρινη ατζέντα σου με ροζ στυλό.

Μεγάλο Σάββατο. Τσουρέκι μυρίζεις μόνο περνώντας από φούρνους. Ρωτάς τη μητέρα σου την συνταγή. Ξηρή μαγιά, μαχλέπι και υπομονή… Τελικά φτιάχνεις μπισκότα που ξέρεις τόσο καλά και πάντα πετυχαίνουν. Μα cookies για Πάσχα; Πας στο σπίτι των δικών σου με μεγάλη χαρά και τα μπισκότα ανά χείρας, σε κόκκινη πιατέλα. Να περάσετε μαζί την Ανάσταση και το μεσημέρι της Κυριακής του Πάσχα. Επιτέλους, μύρισε Πάσχα, κουλουράκια και αυγά. Και αγκαλιές μεγάλες. Το βράδυ ξανά όλοι μαζί με τα κεράκια -δεν έχει λαμπάδες πλέον-, τώρα πια δε σε τρομάζουν τα βεγγαλικά μα εξακολουθείς να εντυπωσιάζεσαι από τα πυροτεχνήματα. Είναι αστείο που ακόμη επιμένουν να δοκιμάσεις μαγειρίτσα. Ίσως, για μια φορά, τους κάνεις τη χάρη και φας λίγη. Ίσως και όχι. Μετά από καιρό κοιμάσαι στο παιδικό σου δωμάτιο και ονειρεύεσαι ότι είσαι ξανά στις αλάνες του χωριού γεμάτη χώματα και χρώματα.

Το πρωί ξυπνάς, όλη η οικογένεια μαζεμένη, ψήνουν το άμοιρο το αρνάκι. Τους αγκαλιάζεις, εύχεστε, ανταλλάσετε νέα και παλιά. Καρό τραπεζομάντιλα, ξύλινα τραπέζια, λουλούδια στολισμένα παντού και κόκκινες χαρτοπετσέτες. Δεν είστε πια τα παιδιά, μα οι «θείοι», παίζετε μαζί τους και κάθεστε κοντά τους, πάντα «με την νεολαία». Ακούτε τα ανέκδοτά τους, τα κατορθώματά τους και τις δεκάδες ιστορίες. Το Πάσχα στην πόλη είναι διαφορετικό, μα αν είσαι με αυτούς που αγαπάς πάλι θα σε βρει με το χαμόγελο.

Ευτυχισμένο Πάσχα και χαρούμενη Ανάσταση σε όλους, όπου και αν το περάσετε!

easter_city.jpgΤο κειμενάκι μου πρωτοδημοσιεύθηκε εδώ.

Advertisements

2 thoughts on “Πάσχα στο χωριό. Τώρα. Πάσχα στην πόλη. Τώρα. (Μέρος 2ο)

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s