Αγάπη και στερεότυπα – Διαβά-ΖΩ

Γράφει η Ανθή του Διαβά-ΖΩ και πολύ την ευχαριστούμε! Από την όμορφη Θεσσαλονίκη! Τα υπόλοιπα σας τα λέει η ίδια!
flore_photo
Με λένε Ανθή. Στον κόσμο των blogs κυκλοφορώ με το ψευδώνυμο flore G, το όνομά μου δηλαδή πάλι, αλλά κάπως πειραγμένο. Flore στα λατινικά θα πει λουλούδι -άνθος κι έτσι μου ήρθε η ιδέα, όταν απέρριψα την προηγούμενη, που ήταν ‘’Άνθος Αραβοσίτου’’. Έτσι με φώναζαν οι φίλες μου στο σχολείο κι εδώ, που τα λέμε μου λείπει μερικές φορές…

Είμαι 22 χρονών και σπουδάζω νομικά στη Θεσσαλονίκη. Στην προηγούμενη εξεταστική του Ιανουρίου, μου γεννήθηκε η ιδέα του blog. Χωρίς πολλή σκέψη και χωρίς να έχω ξανασχοληθεί έφτιαξα τη δική μου σελίδα. Σκεφτόμουν αρχικά, να φτιάξω μια σελίδα για βιβλία, εξ ου και το όνομα Διαβά-ΖΩ, αλλά τελικά γράφω για όλα, για ό,τι τέλος πάντων με ιντριγκάρει. Αυτό που λέω σε όλους για το blog μου είναι: ‘’Για ό,τι σου αρέσει κι ό,τι δε σου αρέσει περιμένω το σχόλιό σου.’’ Καλοδεχούμενα όλα! Let’s be interactive.

‘’Κάψτε τα όλα,μη μείνει τίποτα!’’ (για τα στερεότυπα λέω…)

Απογευματάκι στα πεζουλάκια του Λευκού Πύργου, κάθομαι με τη φιλενάδα μου και τρώμε τα πρώτα μας παγωτά. Πολύς κόσμος γύρω, παιδάκια με τους γονείς τους, ποδηλάτες που χαλαρώνουν με το θαλασσινό αεράκι. Δίπλα μας μια παρέα αγοριών αναλύουν τα πάντα: από τα μαθήματα της σχολής τους μέχρι τον προχθεσινό αγώνα μπάσκετ και oops κάποια στιγμή φτάνουν και στις σχέσεις τους κι εκεί εγώ -μη με πείτε κουτσομπόλα- στήνω αυτί, γιατί πραγματικά σε τέτοιες συζητήσεις ακούγονται τα καλύτερα. Ο ένας λοιπόν περιγράφει την παρακάτω  σκηνή: «Εκεί,που καθόμασταν και διαβάζε το λεξιλόγιο των αγγλικών μου, με ρωτάει αν την αγαπάω! Είπα κι εγώ ένα It’ s all greek to me, baby! και ξέμπέρδεψα.» Οι φίλοι γέλασαν, του είπαν και μπράβο και συνέχισαν τις κουβέντες περί ανέμων και υδάτων. Δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, το αστειάκι, αλλά πίσω από δυο πολύ απλά λόγια συνήθως κρύβονται μεγάλες αλήθειες.

Εδώ λοιπόν το κορίτσι -ως πιο συναισθηματικό όπως επιτάσσει η κοινωνία- ζητάει από το αγόρι της το ‘’πολυπόθητο’’ σ’ αγαπώ! Το αγόρι βεβαίως -ως λιγότερο ευαίσθητο όπως επιτάσσει η κοινωνία- αποφεύγει ν’ απαντήσει αρνούμενο να καταλάβει την ερώτηση της κοπέλας του.

Θα κάνω το δικηγόρο του διαβόλου και θα αναρωτηθώ: Μα γιατί δε λένε ‘’σ’ αγαπώ;’’ Δεν έχουν πλούσιο λεξιλόγιο ή μήπως τους αντικατέστησαν την καρδιά με πίτσα, μπάλα και μπύρες; Μήπως γιατί εμείς οι γυναίκες τους πιέζουμε πολύ και θέλουν κι αυτοί βρε αδερφέ να κάνουν τη δική τους mini επανάσταση; Μήπως γιατί τα ξωτικά των δασών τους έκλεψαν τη μιλιά; Μήπως γιατί έχουν πάρει όρκο σιωπής και δε θέλουν να γίνουν επίορκοι;

Όχι, όχι… δε θα γίνω κλασσικό γυναικείο περιοδικό,για να σου απαριθμήσω τους ‘’Δέκα τρόπους για να τον κάνεις να σου πει σ’ αγαπώ’’, ούτε θα κάνω ανάλυση περί σχέσεων. Τα πράγματα είναι απλά και όπως είπα παραπάνω αυτό το μικρό, χαριτωμένο αστειάκι λέει κάτι πολύ παραπάνω απ’ αυτές τις δυο γραμμές του, γιατί είναι δομημένο πάνω σε δύο στερεότυπα: 1)Η γυναίκα είναι άκρως συναισθηματική και ζητάει συνεχώς την επιβεβαίωση 2)Ο άντρας είναι πολύ σκληρός και brutalγια να εκφράσει με δυο λέξεις αυτό που νιώθει.

Και πράγματι οι άντρες δεν το λένε το ‘’σ’ αγαπώ’’. Αυτοί οι twenty-somethingδυσκολεύονται να αρθρώσουν δυο λέξεις. Κι όχι γιατί δεν το νιώθουν,αλλά γιατί ο συναισθηματισμός αυτομάτως θα τους κάνει τους ευάλωτους της παρέας, ίσως και τους λιγότερο δημοφιλείς, αφού πια θα έχουν διαπράξει το ‘’θανάσιμο αμάρτημα’’. Άσε, που ο και ο μπαμπάς δε θα χαρεί και ο πολύ, αν μάθει πως ο γιος αγάπησε και δεν τριγυρίζει με διαφορετική κοπέλα και κάθε βράδυ!

Όσο για τις γυναίκες, αυτές που η κοινωνία τις θέλει εύθραυστες και υπέρ το δέον συναισθηματικές, το στερεότυπο αυτό πάει ν’ αλλάξει και τη θέση του να πάρει ένα νέο. ‘’Η ανεξάρτητη και αγέρωχη γυναίκα, δεν αγαπάει, δε δένεται με κανέναν!’’

Ξέρετε κάτι; Αγνοήστε τα στερεότυπα, εκφραστείτε, όπως εσείς θέλετε, κάψτε τα κοινωνικά ‘’πρέπει’’. Θέλετε να πείτε σ’ αγαπώ; Πείτε το. Κανένας μα κανένας δε μπορεί να μπει δεσμοφύλακας στην καρδιά μας. Κανένας δε θα βάλει φραγμούς στο στόμα μας.

Ο συμβιβασμός με τα στερεότυπα -τα κάθε είδους- μπορεί και να είναι μια μεγάλη πληγή, που θα κουβαλάμε σ’ όλη μας τη ζωή. Ας μην τις φτιάξουμε εμείς οι ίδιοι αυτές τις πληγές, κι αν ήδη τις έχουμε φτιάξει, τότε γρήγορα-γρήγορα να προλάβουμε να τις επουλώσουμε.