Χαμένοι στην μετάφραση

lost_in_translation.jpg

Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες. Έλεγε ο τίτλος της ταινίας.

Ο τίτλος σ’ αυτό το επεισόδιο της ζωής μου αν ήταν σειρά, θα έλεγε: Οι μέρες στην Ουαλία σας είναι μετρημένες.

Ένας ακαδημαϊκός χρόνος, στην παραθαλάσσια πόλη μου (τι εννοείς πού; Αφού σου είπα, εδώ!). Γεμάτος. Και υπέροχος. Με την βροχούλα. Με τους νάρκισσους. Με τα ουαλικά κεκάκια (τώρα αγαπώ αυτά με τις σταφίδες, ενώ όταν πρωτοήρθα τα σοκολατένια). Με τον ωκεανό. Με τους γλάρους. Με τους ανέμελους ευγενείς και αστείους κατοίκους. Με τους ελεγκτές των λεωφορείων να κερνάνε εισιτήρια και τις κυρίες στην αγορά να κερνούν χαμόγελα. Με τις παρέες να αγαπιούνται, να τσακώνονται, να ερωτεύονται, να χωρίζουν και να μονοιάζουν. Με τις ταμπέλες και τους καταλόγους να γράφουν ουαλικά, εξωτικά και παράξενα. Με την περιπέτεια να ανοίγεται μπροστά σου.

Μπορεί στην πορεία να χαθήκαμε στη μετάφραση, αγαπήσαμε όμως κάθε μικρό κοχύλι και κάθε πέτρα, κάθε χτιστό σπιτάκι και κάθε πάρκο που περπατήσαμε. Ήρθε η ώρα να τα φυλάξω στο νου μου. Με μερικές σκόρπιες λέξεις. Και με θολές εικόνες. Έτσι κάνω πάντα. Για να μπορώ να ανατρέξω με τους φίλους, που ο καθένας θα έχει ξεχωριστές και σίγουρα διαφορετικές αναμνήσεις από τα ίδια γεγονότα. Γιατί είχε πάντα άλλη οπτική γωνία. Είτε ως παρατηρητής, είτε ως πρωταγωνιστής.

Να κρατήσω σφιχτά για να μην ξεχάσω. Και τα δύσκολα και τα εύκολα. Με τα χαμόγελα, τα γέλια, τα δάκρυα, τις αγκαλιές και τις ατελείωτες κουβέντες. Την κουζίνα του τετάρτου. Την λίμνη με τους δυο-μονάχα κύκνους. Την παλίρροια και την άμπωτη. Τα σκάφη και τις μικρές βαρκούλες. Τις βόλτες στα μουσεία και στις εξοχές (πάντα αγαπούσα αυτή την λέξη και το ό,τι περικλέιει!). Τις ώρες μελέτης στη βιβλιοθήκη με τα αυστηρά διαλείμματα και τα πρωινά που με δυο γαλότσες και μια ομπρέλα έμπαινα καθυστερημένα στο μάθημα. Τις Τετάρτες και τις Παρασκευές στην Wind Street. Τα πάρτυ στο Beck. Τις οικογενειακές Κυριακές γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, να θυμίζουν κάτι από οικογένεια. Κάτι από τους φίλους που αφήσαμε προσωρινά πίσω μας. Μέχρι να επιστρέψουμε. Με τους νέους φίλους. Με τις νέες φίλες. Από κάθε μέρος της Ελλάδας, της Ευρώπης, της γης.

Θα ξαναέρθω για αντίο. Αργότερα. Θα ξαναγράψω, ίσως για να αποχαιρετήσω.
Νιώθω πολύ τυχερή που είχα αυτήν την εμπειρία. Και ας μην χαθήκαμε τελείως στη μετάφραση. Γιατί τα πιο σημαντικά επικοινωνούνται σε κάθε γλώσσα. Αρκεί ένα βλέμμα.

Ειδικά αν αυτά τα σημαντικά λένε, όπως η φωτογραφία, ότι χειροποίητο -λαχταριστό- παγωτό είναι διαθέσιμο. Τι τις θες τις μεταφράσεις; Το βλέπεις. Το γεύεσαι. Και απολαμβάνεις.

Καλή σου απόλαυση, λοιπόν!

Advertisements

One thought on “Χαμένοι στην μετάφραση

  1. Τόσο όμορφες εμπειρίες!Τίποτα απ’ όλα αυτά δε θα ξεχαστεί ποτέ!
    Μέσα από τις περιγραφές σου και τα κείμενα στα οποία παρέπεμψες ένιωσα σαν να βρέθηκα κι εγώ λίγο εκεί!Και μόνο αυτές οι τόσο ζωντανές αφηγήσεις σου και οι φωτογραφίες δείχνουν πόσο αγάπησες αυτό το μέρος!Την πόλη των κύκνων!
    Και ναι τελικά καμιά φορά δε χρειάζονται και πολλά λόγια,ούτε να ψάχνουμε να βρούμε την ιδανική λέξη για να πούμε αυτό που θέλουμε.Ας το πούνε τα μάτια μας,το χαμόγελό μας ή το δάκρυ μας ή και η αγκαλιά μας.

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s