Κρίση.

crisis.jpgΕίχες αυτό το όνειρο. Ήσουν, λέει, σε ένα δάσος. Και είχε ένα σπίτι στο βάθος. Προχωρούσες ανάμεσα στα δέντρα για να βγεις στην έπαυλη. Ο κρύος αέρας σα να σταματούσε το αίμα στα χέρια σου. Είχες πεινάσει. Πονούσες από το περπάτημα. Ένιωθες μόνος. Φοβόσουν. Και ξάφνου σκέφτηκες ότι αργά ή γρήγορα θα τον δεις.

Θα σε ρωτήσει.

Έδωσες το χέρι σου να ζεστάνεις τον παγωμένο; Αγκάλιασες τον φοβισμένο; Μοιράστηκες τον χρόνο σου με τον μοναχικό; Επούλωσες καμιά πληγή; Στερήθηκες φαγητό για αυτόν που πεινάει;  Χαμογέλασες στον χαρούμενο; Συνεχάρεις τον επιτυχημένο; Συμπόνεσες, ένιωσες, κατάλαβες, συγχώρεσες; Ξέχασες καθόλου τον εαυτό σου;

Δεν έχει σημασία πού θα σε βρει, αρκεί να σε βρει όρθιο, να προχωράς.

Και εκεί ακούς μια φωνή, η μνήμη σου θα σου ψιθύρισε, και εκείνος που πονάει μπορεί να χαίρεται αν πονάει σωστά. Και συνεχίζεις όρθιος να προχωράς. Και ελπίζεις έτσι να σε βρει.

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s