Εκρήξεις και ιστορίες. Άνδρος, μέρος Έκτο.

ξημέρωμα άνδρος

Μετά τις νυχτερινές εξορμήσεις, ο ήλιος ξεπρόβαλε μεγαλειώδης και χαρούμενος. Εμείς ακόμη πιο χαρούμενοι μέσα στα χασμουρητά. Σαν σε πενθήμερη εκδρομή, νυχταγμένα μάτια και γέλια όλη μέρα. Μια και δυο κινήσαμε, που λες, να δούμε τα μάσκουλα, έθιμο Πασχαλινό, λεπτομέρειες σχετικά με τις παραδόσεις το Πάσχα στην Άνδρο θα βρεις εδώ.

Περάσαμε κατάφυτα σοκάκια στο γραφικό χωριουδάκι των Στενιών και βήμα βήμα πλησιάζαμε την «εμπόλεμη» ζώνη. Πιτσιρίκια, έφηβοι και μεγαλύτεροι έστηναν πυρετωδώς, με πειράγματα και ανυπομονησία, το πεδίο μάχης. Κόκκινα εκρηκτικά παντού, στα πεζούλια, άλλα κρέμονταν από τα δέντρα, μα αυτό δεν ήταν τίποτα… Στην αυλή του Σχολείου μας περίμεναν τα μάσκουλα, τα γέμιζαν με μπαρούτι και λουλάκι για να δίνει γαλάζιο χρώμα με την έκρηξη. Ο κόσμος καρδιοχτυπούσε. Μετά από λίγο, αργά το απόγευμα άρχισαν οι εκρήξεις και η αδρεναλίνη σκαρφάλωσε στα ύψη.

Αν φοβάσαι τον θόρυβο και τους καπνούς, μπορείς να αράξεις στην πλατεία στη Χώρα ή στην παραλία κάτω από το μουσείο Γουλανδρή (από τα αγαπημένα μου σημεία) και να βλέπεις από μακρυά τα τεκταινόμενα (ως άλλος Ξέρξης) ανάμεσα στα δέντρα και τα στριφογυριστά δρομάκια απολαμβάνοντας ντόπιες λιχουδιές ή το σούρουπο να τυλίγει τη θάλασσα. Αυτό κάναμε εμείς τα γυναικόπαιδα και διόλου δε το μετανιώσαμε. Ε εντάξει, ίσως λίγο. Θα ήθελα να ήμουν πιο θαρραλέα και να μείνω να απολαύσω από κοντά τους ανδρείους Ανδριώτες να βάζουν φωτιά στο φόβο και να γιορτάζουν την Ανάσταση της προηγούμενης νύχτας.

Οι απόστρατοι γύρισαν κουρασμένοι και καθίσαμε σε ένα υπέροχο γκουρμέ εστιατόριο για να ικανοποιήσουμε πλήρως τους γευστικούς μας κάλυκες. Ήταν καταπληκτικά… Αλλά ακόμη πιο πικάντικες από τα πρωτότυπα πιάτα ήταν οι ιστορίες που μοιράστηκαν γύρω από το τραπέζι. Γεμάτες νοστιμιά, και λεπτομέρειες που αποτελούν το αλατοπίπερο κάθε αφήγησης. Γελάσαμε πιο δυνατά και από τα πυροτεχνήματα που στόλιζαν τον ουρανό. Ο ένας να συμπληρώνει τον άλλον, βάζοντας το λιθαράκι του, στις περιγραφές και εμπλουτίζοντας κάθε περιστατικό. Με μεγάλη ακρίβεια, ακόμη και για το χέρι που κρατούσε το τηλέφωνο εκείνη την ζεστή νυσταγμένη νύχτα.

Έπειτα, γυρίσαμε σπίτι. Ετοιμαστήκαμε πάλι για τη βραδινή μας έξοδο. Πιο κουρασμένοι τότε, αλλά με πολλή όρεξη. Άλλωστε ήταν το τελευταίο ξημέρωμα που θα βλέπαμε πριν φύγουμε. Περάσαμε και από τα Πίσω Γυάλια, μου έδειξαν πού ήταν το αγαπημένο στέκι του καλοκαιριού που δυστυχώς για όλους έκλεισε. Αλλά η θλίψη δε χωράει στις ανδριώτικες ψυχές. Χορός μέχρι πρωίας, γνωριμίες και συζητήσεις φιλοσοφικού περιεχομένου.

Όλο το νησί μια μεγάλη αγκαλιά. Η θάλασσα λάδι και ο φάρος στεκόταν εκεί να μας φυλάει σα στοργικός πατέρας. Ήρωες που χάρισαν το όνομά τους στους δρόμους, αυγά κατακόκκινα και ο ήλιος να παίρνει τη θέση από τα αμέτρητα αστέρια συναντήθηκαν για το Πάσχα στην Άνδρο. Και κάπου εκεί, μου έρχεται στο νου ο στίχος του Ελύτη, «Θεέ μου πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε».

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s