ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ, το δικό μου Magic Bus

Καλοκαίρι. Χθες. Απόγευμα. Ο ήλιος ακόμη να καίει γλυκά. Εγώ γυρίζω από το χορό και οι μελωδικοί ήχοι να μου κρατούν ακόμη συντροφιά. Χαμογελούσα αφηρημένη έχοντας αδειάσει το μυαλό από μικρές και μεγάλες σκέψεις. Ήταν μία από εκείνες, τις πιο πολύτιμες, τις πιο ταξιδιάρικες στιγμές. Ελεύθερη και τρωτή στο συναίσθημα, αποδεσμευμένη από το παρόν, να βρίσκομαι ήδη αλλού. Τότε ήταν που το είδα. Το δικό μου Magic Bus.

Πλησίαζε λουσμένο στο φως με έντονο κοντράστ. Ένα πούλμαν πολύ ψηλό με σκούρα τζάμια. Στη θέση του συνοδηγού μια ταμπέλα έγραφε «ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ». Σαν το Πολικό Εξπρές εμφανίστηκε από το πουθενά και έτσι πάλι χάθηκε. Δεν συγκράτησα το χρώμα του, μπορεί να μην το πρόσεξα καν. Άλλωστε δεν είχε σημασία. Σταμάτησε απέναντί μου, λίγο πιο πέρα από εκεί που συνήθιζε να μας αφήνει τότε εμάς το δικό μας. Όταν, όμως, άνοιξε τις πόρτες του για αποβιβάσει τους – πριν από λίγη ώρα λουόμενους επιβάτες -, και η γνώριμη αυτή μυρωδιά ξεχείλισε στο δρόμο, τότε ήταν που ξεχείλισαν και οι δικές μου αναμνήσεις. Γίνομαι μικρή ξανά. Τώρα.

ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ s for summer
Καλοκαίρι. Παλιά. Απόγευμα. Ο ήλιος πάλι να καίει γλυκά. Εγώ γυρίζω από τη θάλασσα, με τη Γιαγιά. Στο πούλμαν για «ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ». Οι τούρτες μου έχουν μονοψήφιο αριθμό κεριών και μετράω μπάνια και παγωτά. Αυτά τα ελατάκια αποσμητικά χώρου κόκκινα, μπλε, κίτρινα, πράσινα κρέμονται από την οροφή. Ο αέρας μυρίζει κρύο από τον κλιματισμό, η μύτη παγώνει. Η σκόνη φαίνεται σα βελούδο που ιπτάμενο στέκεται ακίνητο κάτω από τις χοντρές δεσμίδες φωτός που γλιστρούν από το παράθυρο. Και ο χρόνος φαντάζει σταματημένος.

Είναι αυτές οι μέρες πριν προλάβουμε να μπούμε στο πλοίο ενώ οι διακοπές έχουν ήδη επίσημα ξεκινήσει. Μπουγέλο την τελευταία μέρα του σχολείου, κεράσια και κουκούτσια, η αιώρα αναπαύεται ανάμεσα στα δυο δέντρα και κάθε απόγευμα ένα παγωτό ξυλάκι ή πύραυλος προστίθεται στη λίστα που λέγαμε. Οι γονείς ζουν τον εργασιακό τους παράδεισο, ξέρεις, άλλωστε πώς είναι η Αθήνα το καλοκαίρι, και το καλοκαίρι στην Αθήνα. Και η Γιαγιά φροντίζει να πάρω το απαραίτητο ιώδιο και χρώμα πριν την περιοδεία στα νησιά στο άστυ. Φροντίζει και έχω αρχίσει ήδη να μετράω τα μπάνια που λέγαμε.

Μαζί με τις άλλες κυρίες της ηλικίας της περιμένουμε στις δέκα το πούλμαν για τα «ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ». Φωνές, πειράγματα, καπέλα, βερύκοκα και μερικά παιδάκια της ηλικίας μου για να παίζουμε με τα απαραίτητα: κουβαδάκια, χαλικάκια και βατραχοπέδιλα. Η θάλασσα φαντάζει τόσο μα τόσο μακρυά. Ο οδηγός Κώστας έχει μακρυά μαλλιά και η καρδιά μου πάει να σπάσει. Όταν το εκμυστηρεύομαι στην Γιαγιά, την άλλη μέρα το ξέρει όλο το πούλμαν. Και ο οδηγός Κώστας επίσης. Μου κλείνει το μάτι. Τα μάγουλα κοκκινίζουν. Ντρέπομαι. Θυμώνω. Τα χείλη σφίγγουν πεισματικά μα το ξεχνάω γρήγορα. Αλλά δεν έμελλε να είναι αυτή η τραυματική εμπειρία του καλοκαιριού. Αν θες να μάθεις διάβασε την επόμενη παράγραφο!

Οι γονείς μου, λάτρεις του ταξιδιού, είχαν φέρει από τη Βραζιλία ένα υπέροχο ολόσωμο μαγιό, με τροπικά φύλλα και φούξια λουλούδια ανάγλυφα σε μαύρο φόντο. Είναι το αγαπημένο μου και το φοράω με καμάρι. Το χρώμα μου, μάλιστα, έχει γίνει βαθύ σοκολατί και φαντάζομαι ότι το μαγιό έχει την ιδιότητα να με βοηθάει να αποκτήσω βραζιλιάνικο μαύρισμα. Γίνομαι μια Βραζιλιάνα. Ε, ήρθε η μέρα που μετά την αλλαγή μαγιό, η Γιαγιά το άφησε να στεγνώσει. Μπορείς να σβήσεις το «να στεγνώσει» από την προηγούμενη πρόταση. Η Γιαγιά μου, λοιπόν, το άφησε. Στην παραλία. Και εμείς φύγαμε με το Magic Bus, ή, για να μην ξεχνιόμαστε, με το πούλμαν για «ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ». Την άλλη μέρα ψάξαμε, μα το μαγιό άφαντο.

Είπα στη Γιαγιά μου ότι δεν την αγαπάω πια. Μεγάλο ψέμα. Εκείνη γέλασε αυθόρμητα ξέροντας. Την άλλη μέρα φόρεσα ένα άλλο μαγιό, την αγκάλιασα, της είπα πόσο την αγαπώ και επιβιβαστήκαμε στο πούλμαν μας για μια ακόμη μέρα με «ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΜΠΑΝΙΑ» στο άστυ. Και η ζωή συνέχισε να κυλά με το καλοκαίρι να μετρά βουτιές. Κάπως έτσι τα χρόνια πέρασαν…

Τώρα, μπορεί να έχω βρει αμέτρητα μαγιό που μοιάζουν βραζιλιάνικα πολύχρωμα μα τη Γιαγιά μου πού θα την βρω; Νομίζω την είδα από το παράθυρο του Magic Bus να μου κλείνει το μάτι και να μου στέλνει ένα φιλί.

Αυτές οι σκέψεις πρωτοδημοσιεύτηκαν στο Enfo.

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s