Γνώρισε την Μαρίνα Κανελλοπούλου σε 9+1 απαντήσεις!

Σήμερα, στα καλοκαιρινά σοκάκια του S For Summer περιπλανιέται η Μαρίνα Κανελλοπούλου, ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη. Έχει λάβει μέρος σε πολλές πολλές παραστάσεις και ελπίζουμε να την δούμε και σε ακόμη περισσότερες. Αναρωτιέται τι μπορεί να κάνει για να γίνει ο κόσμος ένα καλύτερο μέρος. Για εκείνη η γυναικεία φιλία είναι σπάνια και δηλώνει ότι έχει κολλητό και όχι κολλητή. Θεωρεί ότι ο έρωτας είναι μέσο για να ολοκληρωθείς, να μαγευτείς και να ευτυχήσεις. Έχει δυνατή πένα όπως θα ανακαλύψεις παρακάτω και το road trip 2μηνών σε όλη την Ευρώπη που ήταν από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες που βίωσε την κάνει να θέλει να γυρίσει όλο τον κόσμο. Της ευχόμαστε να το καταφέρει! Μέχρι τότε, σίγουρα θα καταφέρει να σε ταξιδέψει με τα όσα θα σου πει για να την γνωρίσεις σε 9+1 απαντήσεις!

Marina Kanellopoulou S For Summer

(Φωτογράφος: Θέμις Σκαμπερδοπούλου)

Γεννήθηκα και σπούδασα στην Αθήνα. Είμαι απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών. Η πρώτη μου μνήμη από παράσταση με γυρνάει όλως παραδόξως στα 2,5 μου χρόνια! Οι γονείς μου με πήγαν να δω «Αντιγόνη» στην Επίδαυρο και την επόμενη μέρα με βρήκαν να ζωγραφίζω τη σκηνή Αντιγόνης-Ισμήνης… Και μόλις τον Απρίλιο του 2010, με στόχο να καταπολεμήσω τη φυσική μου συστολή, ξεκίνησα σεμινάρια υποκριτικής και αυτοσχεδιασμού στο «Θέατρο των Αλλαγών». Παρορμητική απόφαση. Για 2 μήνες το πολύ θα πάω, λέω. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια. Δάσκαλός μου εκεί ήταν και ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ο οποίος αποτέλεσε τον πρώτο μου συνεργάτη-«σταθμό»: για τα επόμενα 3,5 χρόνια συνεργάστηκα μαζί του ως ηθοποιός και ως βοηθός σκηνοθέτη σε συνολικά 12 παραστάσεις (ενδεικτικά κάποιες από αυτές: «Άμλετ», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Society» -βασισμένο στο «Ιούλιος Καίσαρας» και «Αντώνιος&Κλεοπάτρα»-, «The Pillowman», «Ένας άνθρωπος υπό χρεοκοπία» κ.α.). Έκτοτε ακολούθησαν πολλές ακόμη συνεργασίες, αναφέρω ενδεικτικά τη 2ετή μου με τον Ένκε Φεζολλάρι ως βοηθός σκηνοθέτη («Σκηνές από ένα γάμο», «Αληθινή Απολογία του Σωκράτη», «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος», «Hecuba, Hekábē, Hecabe, Hécube, Εκάβη Project») και ως ηθοποιός (στον «Πλατόνοφ» του Α. Τσέχωφ). Τελευταία μου δουλειά ήταν με την Ιόλη Ανδρεάδη στο 59ο Φεστιβάλ Φιλίππων φέτος τον Αύγουστο όπου έπαιξα στο έργο «Φονικό στην Εκκλησιά» του T.S. Eliot σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη.

Θα ήθελα να ζούσα στη “belle epoque”, εναλλακτικά στη Γαλλία της Επανάστασης, ή έστω στην Αγγλία του Μεσαίωνα. Είμαι «βιβλιοφάγος» (με αδυναμία στην ποίηση -ιδιαιτέρως με «ελκύουν» οι καταραμένοι ποιητές), «ταινιάκιας» (αχ και αυτές οι σειρές..) και θέλω να μάθω να παίζω πολύ καλά κιθάρα. Οι βόλτες στο κέντρο και στη φύση είναι η «αποφόρτισή» μου. Στο σπίτι μου έχω και καναρίνια και γάτα και σκύλο!-λατρεύω τα ζώα, μου υπενθυμίζουν πως η φύση έχει φροντίσει να υπάρχει (και υπάρχει) ανιδιοτελής αγάπη. Το θέατρο για μένα είναι ένα αρμονικό σύνολο ενωμένων ενεργειών, ψυχών, μυαλών και σωμάτων, που στόχο έχουν να πούνε μια ιστορία. Στο μέλλον με ενδιαφέρει να συνεχίσω να είμαι δημιουργική και «μάχιμη» σε ωραίες δουλειές, σε έργα που με αφορούν, με καλούς συνεργάτες κοινού οράματος και αγάπης για δουλειά, αλλά και να έχω δίπλα μου την οικογένειά μου και τους ανθρώπους που αγαπώ υγιείς και χαρούμενους. Τέλος, η ιδέα της σκηνοθεσίας με «ιντριγκάρει», ίσως δοκιμαστώ κάποια στιγμή.

Καλοκαίρι. Ραστώνη. Αποφόρτιση, αλλά και γέμισμα «μπαταρίων» για το δύσκολο χειμώνα που έρχεται. Ανέμελα παιδικά παιχνίδια στην αυλή της γιαγιάς που ξεκινούσαν το πρωί και κατέληγαν το βράδυ με γδαρμένα γόνατα και άπλετο χαμόγελο στο πρόσωπο. «Βαθυστόχαστες» συζητήσεις στη βεράντα φίλων μέχρι τα ξημερώματα με τη συνοδεία τζιτζικιών και με το άρωμα του γιασεμιού να μην αφήνει το μυαλό σε ησυχία. Στρωματσάδα στην ταράτσα να μετράμε τα άστρα και να ψάχνουμε για ευχές κάθε φορά που έχει πεφταστέρια-πώς να σκεφτείς σε δευτερόλεπτα μια και μόνο ευχή που να περικλείει όλη σου την ποθητή ευτυχία; Δροσιά σαν όαση σε κάποιο βουνό με το οξυγόνο από το αναζωογονητικό αεράκι να κυριεύει τα πνευμόνια. Αχτίδες ήλιου να ξετρυπώνουν ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων στο ωραιότερο δάσος που ανακαλύψαμε τυχαία στρίβοντας σε λάθος δρόμο με το αυτοκίνητο. Κρύο νερό από γάργαρη πηγή στη μέση του πουθενά. Βόλτες στο λιμάνι ενός νησιού χαζεύοντας το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα. Θερινό σινεμά στο κέντρο της Αθήνας με μυρωδιά νυχτολούλουδου και γεύση μπύρας. Το καλύτερο ξενύχτι με το αγόρι που αγαπάς, που θα το θυμάσαι για πάντα από εκείνη τη γλυκιά μελωδία του τραγουδιού που δεν μπορούσε να θυμηθεί τον τίτλο αλλά συνέχισε να το «παιδεύει» για ώρα –μέχρι που τελικά το θυμήθηκε-, από εκείνη τη μυρωδιά και τη γεύση του καλύτερου τοπικού ποτού που ήταν κερασμένο «για να το δοκιμάσατε», από εκείνα τα ανοιχτόχρωμα μεγάλα μάτια του που όταν σε κοιτούσαν «πάγωνε» ο χρόνος. Το πιο περιπετειώδες «χάσιμο» στα άγνωστα δρομάκια ευρωπαϊκών πόλεων που καταλήγει στο πιο «ψαγμένο» μουσείο μοντέρνας τέχνης ή στο ομορφότερο πάρκο που έχεις δει ποτέ ή στο πιο μικρό και ζεστό καφέ με την πιο παράξενη διακόσμηση που έχεις πάει ποτέ ή σε ένα εστιατόριο με το καλύτερο φαγητό της πόλης- κάπως έτσι μπορεί να σου αποκαλυφθεί η μαγεία του κάθε τόπου και να καταφέρεις τελικά να νιώσεις για λίγο «ντόπιος», ακόμα και αν δεν ξέρεις λέξη από τη γλώσσα. Τα πρώτα σημάδια της αυγής και το απαλό τραγούδι ενός κορυδαλλού ως η πρώτη εικόνα και ο πρώτος ήχος για να ξεκινήσει η μέρα σου. Ο πιο εξαντλητικός χορός που κράτησε ένα ολόκληρο βράδυ, αλλά το μόνο που έμεινε ήταν μια γλυκιά κούραση στο χαμόγελο. Η λαχτάρα για την πρώτη βουτιά μόλις αντικρίζεις την ωραιότερη παραλία που έχεις δει ποτέ μετά από ώρες πεζοπορίας. Τα πρωινά γέλια της παρέας μετά από μια βραδιά με κιθάρες και ύπνο στην παραλία. Αλμύρα θάλασσας στα μαλλιά και άμμος στα πόδια ενώ ο ήλιος χαϊδεύει το κορμί και το κύμα νανουρίζει. Καρπούζι κόκκινο μυρωδάτο και γιαρμάς ζουμερός. Το πρώτο μπάνιο και το πρώτο παγωτό. Το απέραντο γαλάζιο στον ορίζοντα, όταν θάλασσα και ουρανός γίνονται ένα. Όποια εικόνα και αν έχει, το καλοκαίρι μένει παγιδευμένο στο μυαλό και σε μερικές φωτογραφίες για να μας χαρίζει γαλήνη και ηρεμία όλες τις υπόλοιπες εποχές του χρόνου. Κάθε καλοκαίρι ζήσε διαφορετικά, ρούφηξε εμπειρίες, vivere… pericolosamente!

-Τρία γιατί που σου απαντάει το θέατρο.

Το θέατρο είναι η φωνή που θέτει ερωτήματα, που γίνεται δηλαδή εκφραστής και κοινωνός ερωτημάτων, προβληματισμών, σκέψεων που ταλανίζουν εμάς αλλά και τους θεατές που έρχονται να παρακολουθήσουν μια παράσταση. Δεν έχει ως στόχο απαραίτητα να τα απαντάει. Γι’ αυτό θα πω τρία ερωτήματα που μπορούν, κατ’ εμέ, να μας κινητοποιήσουν γιατί να κάνουμε θέατρο σήμερα: Γιατί να μην προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι συλλογικά, όλοι μαζί; /Γιατί να μην προσπαθήσουμε λίγο περισσότερο να επικοινωνήσουμε με τους άλλους; /Γιατί δεν παίζουμε πια, όπως όταν ήμασταν παιδιά;

-Τρεις τρόποι να πεις «ευχαριστώ», «σε θέλω», «αντίο».

«Ευχαριστώ» με ένα φιλί, «Σε θέλω» κοιτώντας τον άλλον βαθιά στα μάτια , «Αντίο» με ένα χαμόγελο.

-Τρεις στίχοι / ποιήματα που θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί για σένα.

*Το «Να μάθεις να φεύγεις» του Μενέλαου Λουντέμη (δεν μπορώ να ξεχωρίσω χωρίο του, το έχω όλο σαν «ευαγγέλιο»)

*Tο «Θα ‘ρθει μια μέρα…» του Μ. Αναγνωστάκη, και ειδικά οι στίχοι (γιατί μου θυμίζουν μια βιωμένη μου στιγμή):
«Θά ’ρθει μια μέρα που δε θα ’χουμε πια τί να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια (…)
Καπνίσαμε —θυμήσου— ατέλειωτα τσιγάρα συζητώντας ένα βράδυ
—Ξεχνώ πάνω σε τί— κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο μα τόσο ενδιαφέρον.»

*Από το «Πριν τους Αλλάξει ο Χρόνος» του Κ.Π.Καβάφη, οι στίχοι:
«Λυπήθηκαν μεγάλως   στον αποχωρισμό των.
Δεν τόθελαν αυτοί·   ήταν η περιστάσεις.»
και εναλλακτικά ένα δίστιχο του Ν. Λαπαθιώτη:
«Κι ἐπειδὴς εἴχαμε δεχτεῖ, καθένας τὴ δική του μοῖρα,
πῆρες τὸν ἕνα δρόμο ἐσύ, κι ἐγὼ τὸν ἄλλο δρόμο πῆρα…»

*ως bonus θα πω και τη «Μαρίνα των Βράχων» του Ο. Ελύτη, που μου το έχουν αφιερώσει κιόλας-χαχα!

-Επιπλέον στοιχείο.

*Τα δύο επιμύθια-φυλακτά από το «ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΑΣΕ», του Αργύρη Χιόνη:

Επιμύθιο I: Καλύτερα ν’ αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.

Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s