Γνώρισε τον Φώτη Βασιλείου σε 9+1 απαντήσεις!

Τώρα που χαιρετάμε τον Σεπτέμβρη, θα συζητήσουμε με ένα λάτρη της βροχής, τον Φώτη Βασιλείου, που γνωρίσαμε μέσα από το blog του, το Σημειωματάριο. Ο Φώτης δεν μπλογκάρει πλέον συστηματικά, αλλά παρακολουθεί το διαδίκτυο και τα social media. Μας μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στα Γιάννενα, το Παγκράτι που αγαπά και τις περιπέτειές του στο Παρίσι. Κι είπαμε ακόμα για την σημασία της ιστορίας, της ύστερης αρχαιότητας και του Βυζαντίου. Αυτή την περίοδο έχει ξεκινήσει να γράφει το δεύτερο βιβλίο του. Τώρα ο Φώτης Βασιλείου θα σε αφήσει να τον γνωρίσεις μέσα από τις 9+1 απαντήσεις του.

Fotis Vasileiou S For Summer

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Γιάννενα κι ο τόπος αυτός σημάδεψε το αίσθημα και την φαντασία μου: Η λίμνη και γύρω-τριγύρω ψηλά βουνά, παλιά σπίτια από πλίνθους και πέτρα, δέντρα, καλάμια και πυκνά σύννεφα να μας σκεπάζουν.

Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι χειμώνες. Κρύο, χιόνι, παγωνιές και μακρές, αργόσυρτες βροχοπτώσεις. Ζεσταινόμασταν με σόμπες πετρελαίου κι ακούγαμε ιστορίες για τα παλιά και παραμύθια από τον παππού και την γιαγιά. Φτιάχναμε χάρτινες βαρκούλες και τις καθελκύαμε στα ποτάμια που σχημάτιζαν τα βροχόνερα έξω από την πόρτα μας. Παίζαμε με πλέιμομπίλ και καραγκιόζηδες. Διάβαζα ελληνική μυθολογία, Ιούλιο Βερν και μικυμάους.

Τα καλοκαίρια παρεμβάλλονταν στην απέραντη θαλπωρή των χειμώνων με την σκόνη και την υγρασία τους. Παιχνίδια στον δρόμο με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. Παγωτό και βανίλια υποβρύχιο στον μόλο. Αυτοσχέδιες παραστάσεις Καραγκιόζη με τιμή εισιτηρίου ένα δίφραγκο. Μπάνια στο χωριό και οικογενειακές εκδρομές σε ιστορικούς χώρους: Βεργίνα, Δελφοί, Καλάβρυτα, Ολυμπία.

Όσο μεγάλωνα και το σχολείο με τα διαβάσματά του καταλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος του χειμώνα, τόσο μεγάλωνε η αξία του καλοκαιριού. Ο χειμώνας παρέμενε η εποχή μου, αλλά τι να την κάνεις την εποχή σου, όταν πρέπει να ξυπνάς τα πρωινά για να στρατωνιστείς στο σχολείο και να σπαταλάς τα απογεύματά σου στην προετοιμασία της επόμενης μέρας; Το καλοκαίρι, αντίθετα, μπορούσα να κοιμηθώ όσο ήθελα και μόλις ξυπνήσω να πιάσω το βιβλίο που μου άρεσε από εκεί που το άφησα την προηγούμενη. Κάπως έτσι τα καλοκαίρια έγιναν για μένα η κατεξοχήν περίοδος μελέτης. Φίλοι και συμφοιτητές έφτιαχναν βαλίτσες για το Αρχιπέλαγος κι εγώ φόρτωνα βιβλία και κλεινόμουν στο δωμάτιό μου: Πλάτων, Θουκυδίδης, Γρηγόριος Νύσσης, Μάξιμος Ομολογητής, Βιτγκενστάιν, Χομπς –ατέλειωτες ώρες πίνοντας σκέτο καφέ και υπογραμμίζοντας ογκώδεις τόμους, μια χαρά που δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να εξηγήσω ή να μοιραστώ.

Τα τελευταία χρόνια ανακαλύπτω ξανά την χαρά των διακοπών: Μπάνια, ξεγνοιασιά, παγωμένες μπύρες στην παραλία μιλώντας για το τίποτα και χαζεύοντας λαδωμένα κορμιά.
Μεγαλώνω;
Κουράζομαι;
Ίσως. Αλλά τι σημασία έχει; Στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτό που μετράει είναι να κάνουμε εκείνο που μας δίνει πραγματική χαρά και ηρεμία χωρίς να χρειάζεται να εξηγούμε και ν’ απολογούμαστε στον οποιοδήποτε.

-Τρία συναισθήματα που σου ξυπνά το γράψιμο.

Αγωνία να εξηγήσω τη σκέψη μου στον αναγνώστη.

Υπερένταση· δεν μπορώ να σταματήσω ή ν’ ασχοληθώ με κάτι άλλο μέχρι να τελειώσω αυτό που γράφω.

Απόλαυση· όταν το κείμενο έχει πάρει τον δρόμο του, ασυνείδητα κατεβάζω στροφές και χαίρομαι την διαδικασία.

-Τρεις ταινίες που σου φτιάχνουν τη διάθεση.

Οι Ασυγχώρητοι του Κλιντ Ίστγουντ.

Καλύτερα δεν γίνεται του Τζ. Μπρουκς.

Το Μανχάταν του Γούντυ Άλλεν.

-Τρεις φανταστικοί χαρακτήρες που θα ήθελες να ήταν φίλοι σου.

Ο Χακ Φιν. Ξαναδιάβασα φέτος το βιβλίο του Μαρκ Τουέιν και πολύ θα ήθελα να βρισκόμουν πάνω σ’ εκείνη την σχεδία.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς.

Ο ασπρόμαυρος Μίκυ Μάους του Φλόυντ Γκόντφερσον.

-Επιπλέον Στοιχείο.

Γράφω και διδάσκω ιστορία, ύστερη αρχαιότητα και Βυζάντιο, κι απολαμβάνω τόσο πολύ την δουλειά μου, που ώρες-ώρες μοιάζει με αμαρτία.

Για μένα ιστορία δεν είναι ημερομηνίες και ονόματα προς απομνημόνευση. Είναι η επιστήμη που αγγίζει το πιο βαθύ στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης: την μνήμη. Ο άνθρωπος είναι ο μοναδικός ζωντανός οργανισμός με μνήμη που υπερβαίνει τα όρια της βιολογικής του ύπαρξης: Γνωρίζουμε τι έγινε στον Εμφύλιο, την Κατοχή, το ’21 ή το 1453 και η γνώση αυτή επηρεάζει την στάση μας απέναντι σε ανθρώπους και καταστάσεις και διαμορφώνει την αισθητική και τις προσδοκίες μας. Ο ιστορικός λοιπόν είναι εκείνος που εντέχνως συγκροτεί/ανασυγκροτεί, διαμορφώνει/αναδιαμορφώνει, δομεί/αποδομεί την συλλογική μας μνήμη. Είναι μια πολύ υπεύθυνη δουλειά, γιατί η μνήμη ξεκινάει από το παρελθόν, αλλά δεν σταματάει εκεί· εκτείνεται στο παρόν κι επεκτείνεται στο μέλλον. Βλέπουμε το παρόν και σχεδιάζουμε ή επιθυμούμε το μέλλον με βάση τις μνήμες και τις εμπειρίες μας.

Έτσι αντιλαμβάνομαι κι έτσι προσπαθώ να κάνω την δουλειά μου, ελπίζω για πολλά χρόνια ακόμα…

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s