Γνώρισε την Ξένια Καποπούλου σε 9+1 απαντήσεις!

Μπορεί να την είχες διαβάσει στο Cosmopolitan ή να έχεις πετύχει κάποιο κείμενό της στο bovary.gr που γράφει σήμερα. ‘Η και αλλού. Μπορεί να την ξέρεις. Μπορεί να είσαι η φίλη της η Βιργινία, ή ο φίλος της ο Ορέστης και να θέλει να οργανώσει ένα πανούργο σχέδιο για να κλέψει τον αφράτο γάτο σου (πρόσεχε!). Μπορεί να θες και εσύ όπως και η Ξένια να πετύχεις την τέλεια μπεσαμέλ και να γίνεις κορίτσι για σπίτι. Και σίγουρα μπορεί να ποθείς και εσύ μαζί της να βρεις αυτή την μυστική φόρμουλα για το πώς γίνεται να τρως παγωτά χωρίς να παχαίνεις ή, έστω, πώς γίνεται να αποκτήσεις μαλλιά μέχρι τη μέση σε μία εβδομάδα (γίνεται, λες;).

Η Ξένια, λοιπόν, ένα κορίτσι δροσερό, «μια γραφιάς», όπως λέει, μια νέα γυναίκα που λαχταρά να δημιουργεί και να καλλιεργεί την φαντασία και να ταξιδεύει στις Σπέτσες, κάπου στην Πελοπόννησο ή στην Αμοργό γιορτάζοντας το καλοκαίρι. Ήρθε η ώρα να γνωρίσεις την Ξένια Καποπούλου σε 9+1 απαντήσεις!

Xenia Kapopoulou S For Summer

Γνώρισε την Ξένια Καποπούλου σε 9+1 απαντήσεις!

Με λένε Ξένια. Καποπούλου. Οι γονείς μου με φωνάζουν «Ξένη» (πράγμα που ποτέ δεν χώνεψα, αλλά το αποδέχτηκα) και μεγάλωσα έχοντας την πεποίθηση ότι δεν θα μεγαλώσω ποτέ (ξεκάθαρη περίπτωση συνδρόμου του Πήτερ Παν). Δυστυχώς δεν δικαιώθηκα. Το τέρας που λέγεται «ενηλικίωση» και, τα τελευταία χρόνια, έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο σαλόνι μου υπενθυμίζει την σαδιστικά άδικη πραγματικότητα. Πιστεύω ότι ξεκίνησα να γράφω από ένστικτο επιβίωσης των στιγμών που περνάνε ανεπιστρεπτί στο παρελθόν. Με το σκεπτικό ότι ό,τι γράφεται δεν ξεχνιέται (άρα βγαίνει αλώβητο από την αμείλικτη δίνη του χρόνου-κάποτε θα με καταδικάσουν για άσκοπη χρήση ποιητικών εκφράσεων) ξεκίνησα να γράφω από πολύ μικρή. Υπάρχει βέβαια και η –αν και όχι επιστημονικά τεκμηριωμένη- άποψη που υποστηρίζει ότι όλα ήταν βασισμένα στο σατανικό σχέδιο των γονιών μου να με κάνουν αρθρογράφο επιβάλλοντας μου από μικρή να γράφω εκθέσεις για το οτιδήποτε, είτε αυτό ήταν καλοκαιρινές διακοπές στο χωριό, είτε επίσκεψη στο σπίτι της γιαγιάς μου. Σημασία έχει ότι η «ζημιά» έγινε. Η πορεία μου ως γραφιάς άρχισε τελείως συνηθισμένα: καταγράφοντας ό,τι μου συμβαίνει στην καθημερινότητα μου σε ροζ τετράδια («Αγαπημένο μου ημερολόγιο, μπλα μπλα μπλα»). Συνεχίστηκε πέρνωντας μια πιο καλλιτεχνική χροιά: αυτή της αυτόματης γραφής πάνω σε οποιαδήποτε επιφάνεια μπορούσε να λερωθεί με μελάνι (είτε κόλλα A4, είτε χαρτοπετσέτα) και θα μπορούσε να πει κανείς ότι βρήκε την εντελέχεια της όταν στα 17 μου αποφάσισα να μπω στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ. Από τότε που βγήκα μέχρι σήμερα, τα τελευταία 7 χρόνια δηλαδή, γράφω, σβήνω, ξαναγράφω, κείμενα είτε για περιοδικά, είτε για site.

Μέχρι σήμερα δεν έχω καταφέρει να νικήσω το χρόνο, αλλά παραμένω αισιόδοξη (άλλωστε ποτέ δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστεί μπροστά σου ένα μικρό μπουκαλάκι που θα λέει «Πιες με» και θα σε πάει πάλι πίσω στην αυθεντική ανεμελιά). Με το μέλλον δεν έχω πολλά πολλά γιατί το φοβάμαι. Οπότε τι μας μένει; Το παρόν το οποίο προσπαθώ να ζω και να γεμίζω με συνήθειες και ανθρώπους που αγαπώ.

Και παρόλο που στην προσωπική μου ουτοπία κάνει πάντα άνοιξη, η εποχή από την οποία έχω τις περισσότερες γλυκές αναμνήσεις είναι το καλοκαίρι. Για μένα καλοκαίρι είναι η ανατριχιαστική αγωνία που νιώθεις λίγο πριν ξεκινήσουν οι διακοπές (αυτή η αναμονή μου φαίνεται καλύτερη και από τις ίδιες τις διακοπές), οι βουτιές στη θάλασσα που είναι ό,τι πιο κοντινό στο σταμάτημα του χρόνου, το απογευματινό μπάνιο στη θάλασσα μαζί με τους γονείς μου, τα πρώτα μου ξενύχτια ever στο χωριό μου στη Μυτιλήνη και οι πρώτες μου διακοπές με τις φίλες μου στις Σπέτσες, οι τηγανίτες που μας έφτιαχνε η γιαγιά μου και η θέα από το εξοχικό της, η γεύση των σύκων (μακράν το πιο νόστιμο φρούτο του πλανήτη), η πείνα μετά τη θάλασσα, βόλτες με το πόδι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, το ταξίδι για να πας για ένα μπάνιο στην κολασμένα ζεστή Αθήνα, πρωτόγονες εμπειρίες από διακοπές σε κάμπινγκ, φωτογραφίες με τις φίλες μου με φόντο θάλασσες, σοκάκια νησιών και ταβέρνες στην πιο μαυρισμένη και ανέμελη μας εκδοχή και φυσικά οι αχόρταγοι και πολλά υποσχόμενοι καλοκαιρινοί έρωτες. Το καλοκαίρι είναι ο καλύτερος (και πιο αποτελεσματικός) τρόπος να είσαι στο τώρα, χωρίς να σκέφτεσαι/νοσταλγείς το παρελθόν, χωρίς να ανησυχείς για το μέλλον.

-Τρία επαγγέλματα που ήθελες να κάνεις.

Γιατρός. Είμαι από τους ανθρώπους που αγχώνονται για το παραμικρό πρόβλημα υγείας και θέλω να πιστεύω ότι έτσι κάπως θα ηρεμούσα (από την άλλη μπορεί να γινόμουν ακόμα πιο τρελή-ποιος ξέρει). Πριν μερικά χρόνια είχα σκεφτεί να τα παρατήσω όλα και να δώσω κατακτήριες. Μετά θυμήθηκα ότι δεν έχω καμία κλίση σε μαθήματα όπως χημεία και βιολογία, καθώς και την διόλου ψύχραιμη αντίδραση μου όταν βλέπω αίματα και επανήλθα στην πραγματικότητα.

Γραφίστρια. Γιατί με γοητεύουν οι παλιές αφίσες της δεκαετίας του 50’ και οι ιδιαίτερες γραμματοσειρές και νιώθω σχεδόν δέος μπροστά σε ένα έξυπνο λογότυπο που συμπυκνώνει το νόημα μιας εταιρείας ή μιας ενέργειας σε ένα σχέδιο.

Ιστορικός τέχνης. Άλλη μια dream job αφενός γιατί δεν θα βαρεθώ ποτέ να πηγαίνω σε εκθέσεις, αφετέρου γιατί το να αναλύω συμμετρίες, χρώματα, εκφράσεις σε πίνακες ή γλυπτά που μετράνε ολόκληρες δεκαετίες ή αιώνες ζωής με συναρπάζει. Το ξέρω. Είμαι γραφική.

-Τρία χαρακτηριστικά που θες να έχει το αγόρι σου.

(Είναι πέντε).

Να με κάνει να θέλω να γίνομαι καλύτερη.

Να μη βαριέται να ξεκουνηθεί από τον καναπέ.

Να ξέρει να μαγειρεύει.

Να μη ροχαλίζει.

Να έχει πάρα πολύ υψηλό IQ, αστροφυσικός και πάνω (το ιδανικό αγόρι δεν περιγράφω; Ό,τι χαρακτηριστικά θέλω θα έχει).

-Τρεις τρόποι για να γράφεις κάθε μέρα.

Πάρε μια κόλλα χαρτί. Πάρε ένα στυλό. Γράψε.

Να κάνεις λίστες: Από τα πράγματα που θέλεις να ψωνίσεις από το σούπερ μάρκετ και τις καθημερινές μικρουποχρεώσεις (βλέπε: Να πάρω τηλ. τον ψυκτικό) μέχρι τα μέρη στα οποία ονειρεύεσαι να ταξιδέψεις.

Διάβαζε. Αχόρταγα. Αργά ή γρήγορα θα σου γεννηθεί η επιθυμία και η έμπνευση είτε απλώς να σημειώσεις, είτε να γράψεις.

-Επιπλέον στοιχείο

Φοβόμουν να κόψω τα μαλλιά μου κοντά. Όταν λέω «κοντά» εννοώ σε αγορίστικο κούρεμα. Πριν ένα χρόνο σκέφτηκα σε μια στιγμή απίθανης τόλμης σκέφτηκα πως αν δεν το κάνω στα 20s μου δεν θα το έκανα ποτέ. Έκλαψα όταν με είδα; Ναι. Το μετάνιωσα; Όχι.

Advertisements

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s