Γνώρισε την Έμιλυ Καποθανάση σε 9+1 απαντήσεις!

Καλωσορίσαμε τον Ιούνη. Τώρα καλωσορίζουμε την Έμιλυ Καποθανάση, την Quite Late Bloomer. Εκεί, δηλαδή στο μπλογκ της, θα βρεις φωτογραφίες, σκέψεις, κάτι από αυτοματική γραφή και σίγουρα πολύ κομφετί.
Αυτές τις μέρες,  όπως μας λέει, η Έμιλυ Καποθανάση ανοίγει μαγαζάκι και έχει γεμίσει ενθουσιασμό. Πάντα έφτιαχνε πράγματα με τα χέρια, γιατί ένιωθε να πηγαίνουν μόνα τους, ουσιαστικά. Έντυνε κουτιά με χρωματιστά χαρτιά, έφτιαχνε οριγκάμι, στολίδια για δώρα γενεθλίων, κοσμήματα (μη φανταστείς, σε προλαβαίνει και συμπληρώνει, κορδόνια και χαντρούλες), έραβε διάφορα πάνω σε πάνινες τσάντες, ζωγράφιζε τα παπούτσια της, γέμιζε γκλίττερ ή αποξηραμένα λουλούδια τις θήκες του κινητού. Διάφορα! Αλλά θέλει πλέον να το πάει πιο σοβαρά, επαγγελματικά, ταπί γαρ. Καταλαβαίνεις.
Παραθέτουμε τη σελίδα της Έμιλυ στο φμπ, που θ’ αρχίσει να γεμίζει σιγά σιγά, ιδέες και προτάσεις. Α, ψάχνει και για δουλειά, όποιος έχει σοβαρές (μόνο!) προθέσεις ας της στείλει ίνμποξ!
Λάτρης της ζάχαρης, όχι του καλοκαιριού, δημιουργική, διαβαστερή, ανήσυχη, καλλιτεχνική, χειρωνάκτης, αυτή είναι η Έμιλυ στο γνώρισε την Έμιλυ Καποθανάση σε 9+1 απαντήσεις!

S For Summer Emily Kapothanasi.jpg

Χάνομαι γιατί ρεμβάζω. Ζω με ζάχαρη. Αν γνωρίζεις αυτά, μάλλον με έχεις σχεδόν μάθει. Είμαι αυτή που περπατάει γύρω απ’το λόφο του Λυκαβηττού με μια πάνινη τσάντα, έχοντας μέσα σίγουρα ένα στυλό κι ένα σημειωματάριο, καφέ στο χέρι και κρυφοκοιτάζει μες απ’τα παντζούρια. Να ξετρυπώσει ιστορίες, να δει τους πίνακες που έχουν κρεμασμένους στον τοίχο τους οι Αθηναίοι, τι χρώμα είναι οι πολυθρόνες τους, πόσα βιβλία έχουν οι βιβλιοθήκες τους.

Συνήθως πιάνω θέση σε ένα σκαλί, όσο πιο ψηλά μπορώ, βάζω στ’ ακουστικά κλασική ή ηλεκτρονική μουσική και αρχίζω το γράψιμο. Χωρίς θέμα. Πάντα. Σκόρπιες σκέψεις που κατά έναν μαγικό τρόπο, καταλήγουν μόνες τους κάπου. Όταν αυτό το κάπου ανακουφίζει και μαλακώνει τα όσα συμβαίνουν μέσα μου, αφήνω το στυλό, κλείνω τα χαρτιά μου και παίρνω το δρόμο της επιστροφής.

Όσο για το γράψιμο, ξεκίνησα χωρίς να το σκεφτώ, στα 20, από επιτακτική ανάγκη να αποσυμπιέσω συναισθήματα. Γλυκάθηκα από το πόσο ζωντανή νιώθω αφού βάλω τελεία σε κάθε κείμενο και το συνεχίζω.
Εδώ μπορείς να ρίχνεις μια ματιά που και που στα γραπτά μου.

Επίσης, είμαι ελάχιστα τρελαμένη με το tumblr. Έχω δύο λογαριασμούς, ο κάθενας για άλλη διάθεση και τα χρησιμοποιώ σαν moodboards. Όποιος κάνει κέφι, ας δει:

http://drinkpinklemonade.tumblr.com/

http://pantouconfetti.tumblr.com/

Πασχίζω να πάρω το πτυχίο Εσωτερικής Αρχ/κής, Διακόσμησης & Σχεδ. Αντικειμένων και παράλληλα, είμαι μόνιμη συντάκτης στο περιοδικό Fliqped, το οποίο μου δίνει την ευκαιρία να οργανώσω το μυαλό μου και να γράφω επιτέλους με θέμα!

Με τα χρόνια, γίνομαι πιο συνειδητοποιημένα μοναχική, ενώ παλιά αυτό μου προκαλούσε τεράστιο πρόβλημα στις σχέσεις μου. Σιγά σιγά το αποδέχομαι και τείνω να είμαι σχεδόν εντάξει με αυτό. Αλλά η μοναχικότητα δεν κρατάει όλες τις μέρες. Τις υπόλοιπες θέλω να είμαι έξω στην πόλη, να μαθαίνω τί γίνεται! Αν κανείς με ψάξει, θα με βρει σε κάποιο φεστιβάλ της Αθήνας, σε κάποια έκθεση, γκαλερί, μουσείο ή έξω στο δρόμο, σε ό,τι κουλό (με την καλή έννοια!) event, μάζωξη γίνεται.

Με τούτα και με κείνα… φτάνουμε και στο καλοκαίρι! Αρχίζουν να γεμίζουν οι αυλές, ν’ακούγονται μουσικές, ξεκινάνε οι περίπατοι, οι γρανίτες, τα σανδάλια. Και θα σταματήσω να ψαχουλεύω events γιατί η Αθήνα το καλοκαίρι γίνεται ένα event από μόνη της! Το καλοκαίρι στο μυαλό μου είναι ένας κήπος. Κάθομαι με φίλους και πίνουμε τον πρώτο καφέ, το μεσημέρι φέρνει ζαλάδα και νύστα. Ξαπλώνουμε στις αιώρες, μετά έρχονται τα κοκτέηλ και συνεχίζονται μέχρι αργά το βράδυ. Βλέπεις, δεν έβαλα πουθενά στη φαντασίωσή μου θάλασσα. Γιατί δεν έχω και τσαντίζομαι! Μακάρι να ‘ταν νησιώτες οι γονείς μου ή να έμενα έστω στο Παλαιό Φάληρο. Δεν ξέρετε πόσο μακριά μοιάζει να είναι η θάλασσα από το Παγκράτι, κατακαλοκαιριάτικα με 752 βαθμούς Κελσίου.

Ωστόσο, θέλω να εκμυστηρευτώ κάτι… Δεν θέλω να φανώ αχάριστη για τη φιλοξενία μιας σελίδας αφιερωμένης στο καλοκαίρι και ελπίζω η Μαρία να μη μου θυμώσει, αλλά πιστεύω ότι δεν ταιριάζουμε εγώ κι αυτό. Είμαι παιδί του χειμώνα, θέλω να κρύβομαι κάτω απ’τα παπλώματα, όποτε χρειαστεί.

-Τρεις δραστηριότητες έμπνευση.

Η λατρεμένη μου ασχολία εδώ και δύο χρόνια περίπου είναι το ίνσταγκραμ. Δύσκολα μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Χωρίς υπερβολή! Ποστάρω λεπτομέρειες  από την καθημερινότητά μου με τον τρόπο μου που θέλω να την αντιλαμβάνομαι. Κι έτσι, μαζί με εικόνες της πόλης, συνειρμούς που κάνω και διάφορα που μου έρχονται τυχαία στο μυαλό, κρατάω ένα ψηφιακό ημερολόγιο. Δες, αν θες!

Η ζωγραφική, το σκίτσο. Από τα λίγα πράγματα που εμπεριέχουν ειλικρινή μαγεία. Ένα μολύβι, ένα χαρτί και άψυχα ή έμψυχα, παίρνουν νέα πνοή, γίνονται αθάνατα, μιλάνε, υπάρχουν όπως δεν θα ξαναυπάρξουν ποτέ, κινούν συναισθήματα σ’ όποιον τα κοιτάζει και λένε ιστορίες, που συναντάει κανείς μόνο στον ύπνο του.

Ο χόρος, τι να πω για τον χορό και να μην φανεί κλισέ; Είναι η απόλυτη έκφραση, όπως και να το κάνει κανείς. Από εντελώς παρδαλά έως απόλυτα επαγγελματικά. Πιο δυνατός και ειλικρινής τρόπος επικοινωνίας από τις λέξεις, πιστεύω. Μέχρι στιγμής, βάζω ακουστικά και χορεύω στο σπίτι τα δικά μου, αλλά επειδή τυχαίνει να βλέπω ένα βιντεοκλιπ και θέλω να σηκωθώ να κάνω τη χορογραφία χωρίς να στραμπουληχτώ ολόκληρη, στοχεύω να ξεκινήσω τακτικά μαθήματα χορού και να τον εντάξω μια και καλή στη ζωή μου κάποια στιγμή.

Προς το παρόν, επισυνάπτω το κομμάτι που με κάνει να γράφω και να κουνιέμαι από τη μέση και πάνω, τόση ώρα, δες εδώ.

-Τρεις τρόποι για να βάλεις κομφετί στη μέρα σου.

Μόνο τρεις πρέπει να πω; Έχω πιο πολλούς! Λοιπόν, να φτιάχνω σπιτικό παγωμένο τσάι με φρούτα, να ασχολούμαι με τα φυτά στο μπαλκόνι, να πετάγομαι με φίλους για έναν καφέ κοντά στα σπίτια μας, να βάζω μουσική στη διαπασών, να λιάζομαι στο πάτωμα, με τον Κορνήλιο (τον γάτο μου)… και το αγαπημένο μου: ν’ ανοίγω κουτιά με παλιά γραπτά, φωτογραφίες και σημειωματάρια, να βυθίζομαι και να τα χαζεύω μέχρι να νυχτώσει.

-Τρία εναύσματα για να γίνει κανείς πιο δημιουργικός.

Το να σκεφτεί πόσο πιο κοντά θα έρθει στον εαυτό του, αν βρει το θάρρος να το κάνει.  Η απίστευτη επικοινωνία στην οποία αναπόφευκτα θα φτάσει με τον κόσμο γύρω του, αν το προσπαθήσει. Το πόσο ευτυχισμένος θα γίνει ο μακρινός, μελλοντικός του εαυτός όταν ανακαλύψει ξεχασμένες φωτογραφίες/βίντεο στον υπολογιστή ή κιτρινισμένα χαρτιά σε κάποιο συρτάρι και τρέξει να δείξει στο παιδί του τι έκανε η μαμά/ ο μπαμπάς όταν ήταν στην ηλικία του.

-Επιπλέον στοιχείο

Θα ‘θελα να κάνω ένα κλαπ με τα δάχτυλα και να μεταφέρομαι κατευθείαν σπίτι, όταν είναι καταμεσήμερο και τα μέσα είναι πήχτρα (κοινότυπο, αλλά το χρειάζομαι ειλικρινά) Να ξαναγεμίζω από μόνη μου το ποτήρι με το κοκτέϊλ χωρίς να με βλέπει ο μπαρμπαν (αφού είναι πανάκριβα!) και να τρώω σοκολάτα μέχρι να λιποθυμήσω, χωρίς να πάθω ποτέ σούπερ ντούπερ υπερζάχαρο.

Advertisements

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s