Ικαρία Σεϋχέλλες

Νόμιζα το είχα γράψει αυτό το άρθρο. Θυμόμουν και την εισαγωγή. Απ’ ό,τι φαίνεται κάπου έπεσε, στην λήθη! Ήρθε η ώρα λοιπόν για το αφιέρωμα Ικαρία Σεϋχέλλες! Και μείνετε συντονισμένοι για τα υπόλοιπα ταξιδιωτικά μας αφιερώματα που ακολουθούν!

Ikaria seyhelles

Όπως σας έταξα στο αφιέρωμα της Ικαρίας, για τις Σεϋχέλλες θα ακολουθούσε ξεχωριστό άρθρο. Κι αυτό γιατί πριν πάμε τόσο στις ίδιες τις Σεϋχέλλες, όσο πριν πάμε ακόμη και στην Ικαρία, ακούσαμε πολλά γι’ αυτήν την παραλία. Στα συν της; Δεν έχει πολλά κύματα, είναι ελεύθερη παραλία, θα νιώσεις ότι βούτηξες σε εξώφυλλο του National Geographic. Γεννημένη το 1984 (η παραλία, όχι εγώ!), καθώς κατά τη διάνοιξη τούνελ στον Μαγγανίτη έγινε κατολίσθηση και δημιουργήθηκε αυτός ο ορμίσκος, είναι μια κουκίδα στο χάρτη της Ικαρίας εξαιρετικής ομορφιάς.

Εμείς για να βρούμε τις Σεϋχέλλες κάναμε τον γύρο του νησιού δύο φορές (γιατί χαθήκαμε, τρία κορίτσια, ένα αυτοκίνητο, ένας χάρτης και το σήμα στο GPS απόν, τι δεν καταλαβαίνεις;), μα κάθε λεπτό αναμονής και ίσως ταλαιπωρίας άξιζε! Αφού ανεβαίναμε πλαγιές με στροφές, είχαμε ζαλιστεί (εγώ δηλαδή, γιατί οι φίλες μου είναι σκληροπυρηνικές) επιτέλους φτάσαμε κάποια στιγμή στον Μαγγανίτη, θαρρώ, σε ένα τρομερό ύψος και άρχισαν οι στροφές (ναι πάλι) της κατάβασης αυτή τη φορά, στα αριστερά το πέλαγο και η θέα μας έπαιρνε την ανάσα. Τόσο επιβλητικά τα βουνά της Ικαρίας πλαισίωναν την θάλασσα την τόσο τόση μπλε. Αλλά ας αφήσω τα ποιητικά, σωστά; Σωστά. Πάμε στις Σεϋχέλλες!

Βγήκαμε, που λες, από ένα τούνελ χωρίς να ξέρουμε πόσο κοντά στις Σεϋχέλλες είχαμε φτάσει (λογικά το τούνελ του οποίου η διάνοιξη δημιούργησε την παραλία όπως γράψαμε παραπάνω, αλλά τότε ούτε αυτό το ξέραμε) και τα μάτια μας πλημμύρισαν με φως. Ήταν σαν μετααποκαλυπτικό τοπίο. Καταλάβαμε ότι φτάσαμε, η παραλία στα αριστερά μας δεν μπορώ να πω ότι φαινόταν μα στα δεξιά ήταν σκαρφαλωμένα παντού στις παρυφές του βουνού, στο πλάι της ασφάλτου αυτοκίνητα και μηχανάκια και μηχανές.

Αφού παρκάραμε με δυσκολία και αυτό -ναι η όλη αποστολή Ικαρία Σεϋχέλλες ενείχε υψηλό βαθμό δυσκολίας και επικινδυνότητας με την στάμινά μας να χτυπάει κόκκινο- αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς την παραλία. Κάποιοι έλεγαν ότι για να φτάσεις στην παραλία, που είπαμε δεν φαινόταν, η κατάβαση διαρκούσε περίπου μισή ώρα. Αυτό ήταν σαν κερασάκι στην κούρασή μας. Μα ευτυχώς διαψεύστηκαν καθώς κάναμε περίπου ένα τεταρτάκι με χαλαρό βηματισμό και ήταν βατή διαδρομή, χωρίς να απαιτεί καταβατικές ή αναβατικές ικανότητες.

Ikaria seyhelles 2017

Φτάνοντας στα γκρίζα λευκά γλυμμένα βράχια η θέα μας αντέμειψε. Ήταν καταπληκτικά. Λέξεις ήρθαν στο μυαλό μου. Λέξεις όπως Ικαρία, ελευθερία, καλοκαίρι, ανάσα, ουρανός, θάλασσα, μπλουμ, ησυχία, Λεονάρντο Ντι Κάπριο – The Beach, γαλήνη, διακοπές, θέλω-να-βουτήξω-τώρα. Έχεις νιώσει αυτό που φτάνεις σε ένα σημείο του κόσμου και νιώθεις να φεύγουν όλα τα βάρη του χειμώνα, τα προβλήματα στη δουλειά, το Μπρέξιτ, τα μνημόνια, και το μόνο που μπορείς να κάνεις εκείνη την στιγμή σε εκείνο το σημείο είναι να αναπνέεις ευτυχία και να εκπνέεις ευγνωμοσύνη; Ε αυτό. Αλλιώς, Σεϋχέλλες.

Σεϋχέλλες. Νερά καθαρά, δροσιά, πολλές παρέες, σκιά από τα βράχια, βότσαλα, μικρή παραλία, μια κυρία με ένα ψυγειάκι πουλούσε μπύρες και νερά (και κάποια στιγμή το απόγευμα ήρθε ένας κύριος με μια βάρκα και την πήρε, μαζί με το ψυγειάκι). Αν θες προμηθεύσου από πριν, πάρε και την ομπρέλα σου αν πας από το πρωί μπορεί να σου χρειαστεί. Τιπ! Τώρα που λέγαμε για βάρκα, μπορείτε να πάτε και με βαρκάκι από τον Μαγγανίτη, ρωτήστε να μάθετε εσείς που θα έχετε πράγματα ή δεν αγαπάτε το περπάτημα ή λατρεύετε (όπως εγώ) κάθε μικρό και μεγάλο πλωτό ή πλεούμενο στη θάλασσα.

Σημείωμα:

Ξέρω, η φωτογραφία από τις Σεϋχέλλες δεν είναι καλή, μα είναι οι φίλες μου και ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σας. Γιατί καταφέραμε να φτάσουμε! Γιατί περάσαμε τέλεια στην Ικαρία, σε ταβερνάκια, παραλίες, πανηγύρια. Γιατί χαθήκαμε, βρεθήκαμε, δεν μαλλιοτραβηχτήκαμε, χορέψαμε μέχρι και βαλσάκι, στολιστήκαμε, κολυμπήσαμε, παραλίγο να μας πάρει την μία το κύμα, την άλλη η Γερμανία, και την άλλη ο οδηγός ενός φορτηγού, κουραστήκαμε, κοιμηθήκαμε, μετακομίσαμε, περάσαμε χαράδρες και γκρεμούς και περάσαμε τέλεια. Αλλά αυτό το άρθρο δεν έχει σκοπό να γίνει ωδή στην φιλία, ούτε καν στην Ικαρία μα να αναδείξει την ομορφιά της παραλίας! Σεϋχέλλες, λοιπόν, κυρίες και κύριοι!

Αλλά και μια ακόμη φωτό από τις φίλες μου, καθώς αποχαιρετάμε την Ικαρία με το τρίτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος… Μενεξέδες και ζουμπούλια και θαλασσινά πουλιά, αν την δείτε την καλή μου χαιρετίσματα πολλά!

Ικαρία