Γνώρισε την Κατούλα Κατσιφέρη σε 9+1 απαντήσεις!

Η Κατούλα, το κορίτσι-καρδούλα (κάνει και ομοιοκαταληξία) πίσω από το Red Rose Cheeks, δασκάλα που αγαπά τα ταξίδια, την φωτογραφία και τα σαν ρόδο κόκκινα μάγουλα είναι κοντά μας και ανάμεσα σε καύσωνα και βουκαμβίλιες και με κάδρο τα πυρόξανθα μαλλιά της για να την γνωρίσεις σε 9+1 απαντήσεις. Μας μιλά σήμερα για το μπλογκ της, το όνομά της, για τον Χάρυ Πότερ και τον κόσμο του, τον δικό μας κόσμο και την ανθρωπιά, το Λονδίνο και την βρετανική εξοχή, τους μαθητές της, το καλοκαίρι (φυσικά) και τον έρωτα (αχ.). Σ’ αφήνω, λοιπόν στην ησυχία σου και εσύ γνώρισε την Κατούλα Κατσιφέρη σε 9+1 απαντήσεις!

ΚΑΤΟΥΛΑ ΚΑΤΣΙΦΕΡΗ 9+1 ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.jpg

Γειααα! Με λένε Κατερίνα Κατσιφέρη και όταν συστήνομαι στον κόσμο, για παράδειγμα σε ένα νέο άτομο που έρχεται στην παρέα, δίνω το χέρι μου και λέω «Γεια σου, Κατερίνα» (τι πιο φυσιολογικό). Όμως, εκείνη την ώρα, αν αυτό το νέο άτομο έχει ακούσει ήδη κάποια πράγματα για μένα και την παρέα, συνήθως απαντάει ρωτώντας «η Κατούλα;». Ακόμα κι αν εκείνος βέβαια δεν έχει ξανακούσει τίποτα για εμένα, δεν αγχώνομαι γιατί αμέσως προλαβαίνουν οι φίλοι μου να πουν «η Κατούλα», με το που θα πω εγώ «Κατερίνα»!  Όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι το… ψευδώνυμο μου; το χαϊδευτικό μου; εδώ και… 15 χρόνια σχεδόν. Ενώ λοιπόν αυτό το -μοναδικό για μένα- παρατσούκλι  το εφηύρε μία από τις καλύτερές μου φίλες  στα όμορφα χρόνια του Λυκείου (γιατί όλος ο κόσμος με φώναζε Κατ, μα στη φίλη μου αυτό φαινόταν πολύ απότομο, οπότε αποφάσισε να το κάνει πιο γλυκούλι, προσθέτοντας την πολύ σωστά γραμματικά κατάληξη υποκοριστικών σε   –ούλα)­, όοολο αυτό που σας περιγράφω  μπορώ να πω ότι έχει γίνει πιο έντονο τον τελευταίο έναν χρόνο και δεν ξέρω ακριβώς γιατί! Ακόμη και ο μπαμπάς μου αναφέρεται ενίοτε σε εμένα ως Κατούλα, που είναι σημαντικό γιατί μέχρι πρότινος με φώναζε «κόρη!», μιας και υπάρχουν δύο Κατερίνες στο σπίτι, εγώ και η μαμά μου (άλλη μεγάλη ιστορία). Μέχρι και ο υποδιευθυντής μου Κατούλα με φωνάζει. (Ο διευθυντής μου με φωνάζει Καροτί, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.)

Και αφού μόλις συνειδητοποίησα ότι αφιέρωσα μία παράγραφο 18 ολόκληρων σειρών στο… όνομά μου και την προέλευσή  του, μπορώ να συνεχίσω. Ανέφερα πριν υποδιευθυντή και διευθυντή και εννοώ στο σχολείο μου, στη «δουλειά» μου. Είμαι δασκάλα σε δημοτικό και βάζω τη λέξη «δουλειά» σε εισαγωγικά γιατί δεν τη βλέπω ακριβώς ως δουλειά… Πέραν του πρωινού ξυπνήματος και της καθημερινής υποχρέωσης που είναι στοιχεία πολλών επαγγελμάτων, αγαπώ τόσο πολύ αυτό που κάνω που δεν το βλέπω καθαρά ως «δουλειά». Φέτος θα κλείσω αισίως 10 χρόνια στην εκπαίδευση και ενώ καθημερινά κάνω λάθη και υπάρχουν ακόμα 1.000.000 πράγματα που μπορώ να διορθώσω/βελτιώσω, αυτό που χαίρομαι είναι πως κάθε χρόνο νιώθω πως έχω όλο και περισσότερη όρεξη να ψάξω ιδέες, να βρω πώς μπορώ να κάνω αυτό το πράγμα που θα διδάξω λίγο πιο εύκολο, λίγο πιο ευχάριστο.

Το blogging ξεκίνησε για μένα όταν ανέβασα το πρώτο μου post στις 12 Ιουλίου του 2010, μετά από αρκετό καιρό που έμενε μόνο στη σκέψη και μετά από αρκετή ενθάρρυνση από αγαπημένους μου ανθρώπους που με έπεισαν ότι δεν είναι «εντελώς χαζό», όπως έλεγα, αυτό που θέλω να κάνω. Κοιτώντας τις πρώτες εικόνες λοιπόν του Red Rose Cheeks, νιώθω πως εξελίχθηκε αρκετά, ειδικά μέσα από τις φωτογραφίες, καθώς τα μαθήματα φωτογραφίας που κάνω τα τελευταία 5 χρόνια (ούτε διδακτορικό να ‘ταν!)  έπαιξαν τον ρόλο τους!  Έτσι, ενώ ξεκίνησε πιο πολύ σαν blog μόδας, στη συνέχεια μεταμορφώθηκε σε μία μίξη μόδας, ή καλύτερα στυλ, φωτογραφίας, και στιγμών που έχω ζήσει ή ονειρεύομαι να ζήσω, και που με κάνουν να νιώθω όμορφα, αισιόδοξα. Ο στόχος μου για το –άμεσο, ευελπιστώ-  μέλλον είναι όλα τα μικρά ή μεγάλα project που έχω στο μυαλό μου να περιστρέφονται πια κυρίως γύρω από τη φωτογραφία. Μέχρι τότε με βρίσκετε εδώ στο φουμπού, που λέμε, και στο ίνσταγκραμ ως red_rose_cheeks.

Κι όταν λέω άμεσο μέλλον, τι πιο άμεσο από το καλοκαιράκι που έρχεται! Τι έρχεται δηλαδή, εδώ είναι και κρατάει γερά, σταθερά στους 32 βαθμούς, βραδάκι Τετάρτης… Τι να κάνουμε όμως, λάπτοπ στο μπαλκονάκι με αναμμένα κεράκια και πολύχρωμα φαναράκια, μουσικούλα της επιλογής μας, λεμονίτα (ακόμα καλύτερα αν είναι σπιτική!) σε ποτήρι με χρωματιστό στριφογυριστό καλαμάκι και παγάκια, και έρχεται η έμπνευση…! Ακόμα και στην πόλη να είσαι, πρέπει να προσπαθείς να βρίσκεις το καλοκαίρι μέσα σου, γύρω σου, όπου μπορείς.

-Τρεις υπερδυνάμεις που θα ήθελες να είχες.

Θα ήθελα να μπορώ να είμαι ο Χάρι Πότερ. Ναι, ο Χάρι Πότερ. Ας ήμουν και η Ερμιόνη δηλαδή, εντάξει, αλλά ας ήμουν σε αυτόν τον μαγικό κόσμο. Σε σχολή μαγείας, με ξόρκια που πρέπει να απομνημονεύσεις και να εκτελέσεις σωστά, με εφημερίδες που οι εικόνες τους κινούνται, με κάδρα που μιλάνε, με διαδρόμους και μυστικά περάσματα, με κοιτώνες γεμάτους με βιβλία και ζεστασιά από το τζάκι, με αόρατους μανδύες (το αγαπημένο μου) και τρένα που φεύγουν από παράξενες πλατφόρμες… Αχ.

Θα ήθελα να μπορώ με έναν μαγικό τρόπο να κάνω τους ανθρώπους πιο ευδιάθετους, πιο ευγενικούς με τον συνάνθρωπο, να έχουν αυτήν την καθαρή και αξιοπρεπή ευγένεια, δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι εννοώ, που λείπει πολύ από τις μέρες μας. Να μπορούσα να τους κάνω να χαμογελούν συχνότερα, ευκολότερα. Να δείχνουν το συναίσθημά τους, να μη φοβούνται.

Τρίτο και τελευταίο, πόσο  τ έ λ ε ι ο  θα ήταν αν μπορούσα όλα όσα πρέπει να διδάξω στους μαθητές μου να τους τα περνούσα με έναν θαυματουργό τρόπο μέσα στο κεφαλάκι τους, έτσι ώστε να μπορεί να υπάρχει έστω η βάση και μετά να μπορώ να ξεδιπλώσω όοολα αυτά που θέλω να κάνω μέσα στην τάξη και τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνω: να εμβαθύνω, να τους δείξω κολπάκια και μυστικά, να τα σηκώσω όλα στον πίνακα, κάθε μέρα, για εξάσκηση, να λύσω ‘τρελές’ απορίες, να παίξουμε περισσότερο, να μου μιλήσουν για όσα θέλουν περισσότερο, να πειραματιστούμε με τις παλαβές ιδέες που μπορεί να έχουν και να δούμε αν αποδεικνύονται ή όχι, να κάνουμε χειροτεχνίες (αχ χειροτεχνίες) με άπειρα υλικά και να μπορούμε να ακούμε όλη τη μέρα μουσική, χωρίς να μας ενοχλεί ή να μας αποσυντονίζει. Πολύ χρήσιμη θα ήταν αυτή η υπερδύναμη, αλήθεια.

-Τρία μέρη στα οποία ονειρεύεσαι να πας.

Επειδή είναι αρκετά, δηλαδή ποιος άνθρωπος δε θα ήθελε να γυρίσει όλον τον κόσμο(;) , θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε μία χώρα και τρία διαφορετικά σημεία της τα οποία θα ήθελα να επισκεφτώ ή να ξαναεπισκεφτώ.

Δεν έχω ταξιδέψει πάααρα πολύ ή όσο θα ήθελα, αλλά κάποια ταξιδάκια στην Ευρώπη τα έχω κάνει και όλα μου άρεσαν· η αίσθηση του να ανακαλύπτεις ένα καινούριο μέρος είναι από τις ωραιότερες! Όσοι με ξέρουν καλά, όμως, ξέρουν το βλέμμα του κουταβιού που παίρνει ξαφνικά το πρόσωπό μου όταν μιλάει κάποιος για την Αγγλία, και ειδικά για το Λονδίνο. Όταν ακούω «Λονδίνο» ή ας πούμε βλέπω μια φωτογραφία στο ίνσταγκραμ από εκεί, νιώθω λες και γίνομαι αυτό το εμότικον με τα κατεβασμένα φρύδια και τα λαμπυρίζοντα-έτοιμα-να-κλάψουν-ματάκια, αυτό! Έχω πάει μία φορά, μα θέλω απίστευτα να ξαναπάω. Να περπατήσω την πόλη. Δε με νοιάζει τίποτα άλλο. Όλη μέρα να περπατάω στις γειτονιές του. Να παίρνω το μετρό και να ακούω αυτή τη γυναικεία (τότε τουλάχιστον ήταν γυναικεία) φωνή με την τέλεια προφορά να λέει Battersea Park και Clapham Junction και Victoria station. Να βολτάρω στην Oxford και την Bond street και να αράζω ονειροπολώντας στα πανέμορφα πάρκα τους. Το Λονδίνο μου έβγαλε αυτή την ‘ατμόσφαιρα’, όπως την λέω.

Μάλλον αυτό δεν ήταν και εντελώς τυχαίο, καθώς μία σύνδεση με την Αγγλία την έχω, γενεαλογικά εννοώ. Η γιαγιά μου, η μαμά της μαμάς μου, γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα της εφηβικά χρόνια στην Αγγλία, και δη στο Μπέρμινχαμ. Η προγιαγιά μου, Ελληνίδα, είχε παντρευτεί  Άγγλο και έζησαν εκεί κάποια χρόνια. Είχαν μάλιστα και ένα από τα πιο κοινά επίθετα… Smith! Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως η δεύτερη πόλη την οποία θέλω να επισκεφθώ και να εξερευνήσω είναι η πόλη αυτή στην οποία γεννήθηκε η αγαπημένη μου γιαγιά και η οποία νιώθω να με ‘καλεί’, αν μπορώ να το πω έτσι.

Τέλος, αν είχα τη δυνατότητα, θα ήθελα πολύ να δω μία από τις πανεπιστημιουπόλεις, Οξφόρδη ή Κέμπριτζ. Βλέπω αυτές τις υπέροχα ατμοσφαιρικές, μελαγχολικές φωτογραφίες από τα δρομάκια τους, σχεδόν πάντα βρεγμένα από τη βροχή και ονειρεύομαι να περνάω όλα μου τα απογεύματα με τσάι στις τεράστιες βιβλιοθήκες τους. Αν σπούδαζα κιόλας εκεί… εκεί να δεις έρωτα.

-Τρεις λέξεις για τον έρωτα.

Και μιας και είπα ‘έρωτα’… Τρεις λέξεις για τον έρωτα. Αρχικά σκεφτόμουν επίθετα αλλά τελικώς, γιατί να το περιορίσω;

Για ουσιαστικό, θα έλεγα αστερόσκονη. Κάτι τόσο μαγικό.

Για ρήμα, θα έλεγα εξελίσσομαι. Ο καθένας μόνος του, μα και μαζί.

Και για επίθετο, θα έλεγα ανήσυχος. Που δεν επαναπαύεται.

-Επιπλέον στοιχείο.

Προσπαθώντας να σκεφτώ το Επιπλέον Στοιχείο, πήρα χαρτί και μολύβι να γράψω ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Έγραψα κάμποσες ιδέες, ‘κόλλησα’ κι αρκετές φορές και πήρα το χαρτί μετά από λίγο να κάνω μια ανακεφαλαίωση. Το χαρτί ήταν γεμάτο από καρδιές που ζωγράφιζα όσο σκεφτόμουν. Να το ΄ράντομ’ στοιχείο για μένα λοιπόν. Όταν χαλαρά σκιτσάρω στο χαρτί, σε τετράδια, σε χαρτοπετσέτες, φτιάχνω όλο καρδούλες, αλλά και όταν περιμένω πχ. κάπου ή κάποιον, χωρίς να έχω μολύβι, τις σχηματίζω με τα χέρια μου νοητά στο τραπέζι, σαν σε μοτίβο, ή με ρυθμό από κάποιο τραγούδι που τραγουδάω από μέσα μου, και άλλα τέτοια παράξενα πράγματα ♡.

Advertisements

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s