Γνώρισε την Ελεάνη σε 9+1 απαντήσεις

Μπήκε ο Σεπτέμβρης. Και πώς θα τον καλωσορίσουμε; Με την Ελεάνη, την φίλη μας από το ίνσταγκραμ! Ευγενική και ιδιαίτερη, με εξαιρετικό λογαριασμό, περιποιημένο και ταξιδιάρικο. Τοπία που σε τραβούν στο βάθος τους αφηγούμενα ιστορίες, λουλούδια που θες να τα μυρίσεις και ουρανοί που σε κάνουν να σκεφτείς και να χαλαρώσεις. Ελληνικοί τόποι μα και διεθνείς με χρώμα και με ενιαία αισθητική, παρατηρείς την αρχιτεκτονική, τον πολιτισμό και τις υφές, τα χρώματα και τις εποχές να εναλλάσσονται. Μετά την σύντομη αυτή εισαγωγή, θα αφήσω την Ελεάνη να σου πει για την φωτογραφία, το όνομά της και άλλα πολλά και να απαντήσει στις ερωτήσεις μας για να την γνωρίσεις σε 9+1 απαντήσεις!

Eleani S For Summer.jpg

Γνώρισε την Ελεάνη σε 9+1 απαντήσεις

Hi!! Αυτό είναι το κομμάτι που σας συστήνομαι, οπότε λέω να ξεκινήσω από τα βασικά:

Το όνομά μου, ή για να το θέσω καλύτερα, τα ονόματά μου είναι Ελεάνη Κάλφα – Πατέλη.

Είναι πολλά το ξέρω, είναι και παράξενα, ναι έτσι είναι και στην ταυτότητα και από πάντα παίδευαν όχι μόνο τους καθηγητές μου στο σχολείο, τα παιδιά στα Starbucks αλλά και όσους με γνωρίζουν για πρώτη φορά, να σας εξηγήσω λοιπόν πως προέκυψαν.

Ξεκινάω από το Ελεάνη. Είναι γεγονός πως κάθε φορά που συστήνομαι, οι περισσότεροι ακούν Ελεάννα, Ηλιάννα, Έλενα, Ελίνα ή κάτι παρεμφερές, οπότε έχω μάθει και γυρνάω και σε όλα τα παραπάνω προσπαθώντας κάθε φορά καλοπροαίρετα να διορθώσω το λάθος. Και μετά τη διόρθωση έρχεται αναπόφευκτα η ερώτηση:

“Ελεάνη; Από πού βγαίνει;”

Ξέρω φαίνεται περίεργο, αλλά υπόσχομαι έχει μια αρκετά λογική προέλευση. Ώντας το πρώτο εγγόνι, οι δυο αγαπημένες μου γιαγιάδες – η γιαγιά Ελένη και η γιαγιά Άνοιξη – επέλεξαν να ενώσουν τα ονόματά τους σε ένα, για να μην μείνει καμία παραπονεμένη και ιδού!

Συνεχίζω δυναμικά, να σας εξηγήσω τώρα γιατί έχω δυο επίθετα. Ο λόγος είναι πάρα πολύ απλός, η μαμά μου ήθελε να έχω και το δικό της επίθετο, και έτσι μου το έδωσε (και γι’ αυτό την αγαπώ λίγο παραπάνω).

Μπορεί με όλα αυτά τα ονόματα να θυμίζω πρωταγωνίστρια σε μεξικάνικη σαπουνόπερα, να παιδεύομαι λίγο στην καθημερινή μου ζωή, και να ταλαιπωρώ και λίγο τους γύρω μου άλλα δεν θα τα άλλαζα με τίποτα, είναι κομμάτι μου, τόσο περίπλοκα όσο και εγώ.

Αφού λοιπόν, ανέλυσα εκτενέστατα τα ονόματά μου, θα συνεχίσω με μερικές λιγότερο πολύπλοκες πληροφορίες για εμένα.

Θεωρητικά είμαι 22 χρονών, αλλά στην ερώτηση της ηλικίας δηλώνω πως “έχω κλείσει τα 21”, όχι γιατί ντρέπομαι για την ηλικία μου – κάθε άλλο – απλά γιατί είμαι γεννημένη Δεκέμβρη και θέλω να χορταίνω να λέω την μια μου ηλικία πριν μετακινηθώ προς την επόμενη.

Αν και πάντα μου άρεσε η λογοτεχνία, η έκθεση και ό,τι είχε να κάνει με γλώσσες, αποφάσισα να ακολουθήσω τα πιο θετικά μαθήματα, και έτσι κατέληξα να φοιτώ στην Φαρμακευτική Σχολή του ΕΚΠΑ. Δεν ήταν κάποιος μακροχρόνιος στόχος μου ή κάποιο παιδικό μου όνειρο, για την ακρίβεια στα “έχω κλείσει τα 17” μου δεν ήξερα τι ήθελα και τι μου άρεσε, και απλά επέλεξα να δηλώσω αυτήν την σχολή, την οποία αγαπώ και με παιδεύει μέχρι σήμερα.

Ας έρθουμε τώρα στο θέμα μας, πώς κατέληξα στο instagram και γενικά στην φωτογραφία. Κάπου εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω πως σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ τον εαυτό μου φωτογράφο, δεν έχω κάνει μαθήματα πάνω στο αντικείμενο και ο εξοπλισμός μου είναι άκρως ερασιτεχνικός. Την φωτογραφία την ακολουθώ λοιπόν, σαν hobby, είναι μια αγαπημένη μου ασχολία, και φοβάμαι να την δω πιο σοβαρά μήπως ξαφνικά χαθεί όλη η γοητεία της πίσω από τους κανόνες, τα πρέπει και τα μη, μιας “σωστής” φωτογραφίας.

Σε αρκετά νεαρή ηλικία, περίπου στις λυκειακές τάξεις, είχα την ευλογημένη ευκαιρία να ταξιδέψω σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Σε κάθε ταξίδι, προσπαθούσα να αποτυπώσω στη μνήμη μου τις ομορφιές και τις παραξενιές κάθε πόλης, ό,τι μου έκανε εντύπωση, όμως γρήγορα συνειδητοποίησα πως οι νοερές αυτές εικόνες είτε συγχέονταν μεταξύ τους είτε ξεθώριαζαν με τον καιρό. Γεννήθηκε έτσι η ανάγκη μου να αιχμαλωτίσω όλες αυτές τις εικόνες στην οικογενειακή μας φωτογραφική κάμερα. Και κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η μεγάλη αγάπη, όσο περισσότερο φωτογράφιζα νέα μέρη, τόσο πιο πολύ μεγάλωνε όχι μόνο το πάθος μου για την φωτογραφία αλλά και η επιθυμία μου για νέα ταξίδια και νέες εξερευνήσεις. Η πρώτη μου κάμερα ήρθε ως δώρο από τους γονείς μου στην αποφοίτηση μου, ξετρελάθηκα τότε και παραμένω ερωτευμένη μαζί της μέχρι σήμερα.

Όπως, οι περισσότεροι νέοι, έτσι και εγώ έψαχνα τρόπο να εκφραστώ, να εξωτερικεύσω συναισθήματα, σκέψεις και εμπειρίες – η λύση/διέξοδος ήρθε μέσω της φωτογραφίας και του instagram.Τον λογαριασμό μου τον άνοιξα περίπου ένα χρόνο μετά το τέλος του σχολείου και στην αρχή μοιραζόμουν στιγμές από εξόδους μου, φωτογραφίες με φίλους και τα σχετικά. Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι πότε άρχισαν τα posts μου να είναι πιο προσεγμένα ας το πούμε, αλλά πιστεύω ότι άρχισαν να ωριμάζουν μαζί με μένα. Άρχισα να χρησιμοποιώ και άλλες εφαρμογές για την επεξεργασία φωτογραφιών – πέρα του instagram – , να αυξάνονται τα hashtags μου και να προσθέτω quotes (αποφθέγματα στα ελληνικά) που ταίριαζαν στην εκάστοτε φωτογραφία ή που απλά μου άρεσαν. Κάπως έτσι άρχισε να μεγαλώνει ο λογαριασμός μου και κάπως έτσι εξακολουθώ να τον διατηρώ μέχρι σήμερα. Δεν ξέρω αν θα με οδηγήσει κάπου όλο αυτό, ξέρω όμως ότι μου αρέσει, με ευχαριστεί και για όσο ισχύει αυτό θα εξακολουθώ να μοιράζομαι φωτογραφίες και στιγμές μου.

Αν θες να δεις τις φωτογραφίες μου, μερικές είναι εδώ!

Και τώρα δυο λόγια για το αγαπημένο καλοκαίρι:

Μπορεί το ονομά μου να είναι Άνοιξη, το καλοκαίρι όμως μου έχει κλέψει και την καρδιά και τα μυαλά. Είμαι η μεγαλύτερη φάν της ζέστης, του ήλιου ακόμα και του τραγουδιού των τζιτζικιών – αρκεί να μην έρθει κανένα να μου τραγουδήσει από κοντά – αλλά κυρίως της ξεγνοιασιάς και της ελευθερίας που τουλάχιστον για μένα, ορίζουν το καλοκαίρι. Δεν θα ξεχάσω πέρυσι, όταν ένω ήμαστε με την κοριτσοπαρέα σε νησί των Κυκλάδων, αποφασίζουμε μετά από περίπου 5 λεπτά βαθιάς περισυλλογής να πεταχτούμε σε διπλανό νησάκι για μπάνιο και εξερεύνηση με σαγιονάρες. Είναι αυτές οι καλοκαιρινές αναμνήσεις που κρατάω σαν carte postale για να φωτίζουν τα όμορφα μεν, αλλά λίγο σκοτεινά και μελαγχολικά δε, απογεύματα του χειμώνα.

Τρεις λόγοι για να φωτογραφίσεις κάτι:

Αν ρωτήσετε τους φίλους μου θα σας πουν οτί το feed μου αποτελείται κυρίως από λουλούδια, πόρτες με λουλούδια, μπαλκόνια με λουλούδια άντε και κανένα ηλιοβασίλεμα. Δεν έχουν και απόλυτο άδικο.

  • Φωτογραφίζω οτιδήποτε μου τραβάει την προσοχή, είτε αυτό είναι ένας άνθρωπος με ενδιαφέρουσα έκφραση, μια στιγμή της καθημερινότητας ή ένα αντικείμενο με έντονα χρώματα και μοτίβα.
  • Ηλιοβασιλέματα, ανατολές, τοπία που με γεμίζουν συναισθήματα. Θαυμασμό και ευγνωμοσύνη για την ομορφιά και το μεγαλείο της φύσης, μια δόση μελαγχολίας για την μέρα που πέρασε ή ελπίδα και αισιοδοξία για την ημέρα που μόλις ξεκίνησε.
  • Τέλος φωτογραφίζω κάτι όχι απαραίτητα για να το μοιραστώ στα social media, αλλά για να το κρατήσω και εγώ σαν ανάμνηση, ένα μικρό ενθύμιο της παρουσίας μου κάπου σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.

Τρία χαρακτηριστικά που αναζητάς στους  κοντινούς σου ανθρώπους:

Αφού με έχει πιάσει η πολυλογία θα απαντήσω σε αυτό απλά, λιτά και απέριττα:

  • Γνησιότητα. Το εκτιμώ πολύ όταν είσαι ο εαυτός σου.
  • Ευγένεια. Όχι τον πληθυντικό, την ευγένεια που πηγάζει από μέσα μας για τον συνάνθρωπό μας.
  • Χιουμοράκι. Ας πω και ένα κλισέ.

Τρεις λέξεις για τη ζωή:

Δεν μπορώ να πώ ότι με διακατέχουν φιλοσοφικές τάσεις, ξέρω όμως ότι τρεις λέξεις για τη ζωή δεν φτάνουν. Θα προσπαθήσω να τη συνοψίσω όμως, όπως εγώ τουλάχιστον την βλέπω και την γνωρίζω.

  • Ευλογία. Ναι, πιστεύω πως η ζωή είναι δώρο. Για κάθε μας ανάσα οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες, πόσο μάλλον για όλα αυτά που απολαμβάνουμε, έιτε αυτά είναι τα βασικά στέγη, τροφή, οικογένεια, είτε είναι ταξίδια, βόλτες, καλοκαίρια.
  • Αλλαγή. Η ζωή (μου) αποτελείται από αλλαγές. Αλλάζω πρώτα εγώ, συνεχώς, ελπίζοντας πως οδηγούμαι αργά αλλά σταθερά σε μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Αλλάζουν οι άνθρωποι γύρω μας, πρόσωπα κοντινά ή όχι, έρχονται και φεύγουν από τη ζωή μας, διαδέχονται το ένα το άλλο και το κάθενα από αυτά με τον τρόπο του μας βοηθάει να προχωρήσουμε μπροστά. Αλλάζουν οι καταστάσεις, μπορεί να αλλάξουμε πόλεις, συνήθειες ακόμα και χώρα, όπως πάρα πολλοί φίλοι μου. Το συμπέρασμα για μένα είναι πως, πρέπει να καλοδεχόμαστε αυτές τις αλλαγές, θετικές ή αρνητικές, χαλάνε τη βαρετή ρουτίνα μας, μας ανανεώνουν, μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε και ωριμάζουμε.
  • Ταξίδι. Ένα ακόμα ταξίδι. Ας το απολαύσουμε όπως όλα τα άλλα. Ας κρατάμε μέσα μας μόνο τις όμορφες αναμνήσεις, ας γελάμε όταν θυμόμαστε τις αναποδιές, ας συγχωρούμε αυτούς που μας έφεραν στεναχώρια και ας κρατάμε carte postales για όταν η ψυχολογία μας θυμίζει χειμώνα.

Επιπλέον στοιχείο:

Ένα random στοιχείο για μενα.

Θα ήθελα να κάνω το γύρο της Ευρώπης με σακίδιο ή κάτι που δηλώνει ότι κατά βάθος είμαι free spirit, αλλά δεν αντέχω ούτε δυο μέρες σε οργανωμένο camping.

Ευχαριστούμε πολύ την Ελεάνη με τις 9+1 απαντήσεις της που είναι εξίσου ενδιαφέρουσες, ευχάριστες και δροσερές με τις φωτογραφίες της!

Αν κι εσύ θες να μας μιλήσεις για εσένα, την δουλειά σου, το πώς βλέπεις τη ζωή και να απαντήσεις στο μικρό μας πρότζεκτ / αφιέρωμα / λεύκωμα, στείλε μας στα σόσιαλ και θα επικοινωνήσουμε μαζί σου για να σου ετοιμάσουμε μερικές λαχταριστές ερωτήσεις!

Advertisements

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s