Γνώρισε την Μιμίκα Μιχοπούλου σε 9+1 απαντήσεις

Μιμίκα Μιχοπούλου

Στην αγαπημένη μας στήλη, σήμερα γνώρισε την Μιμίκα Μιχοπούλου σε 9+1 απαντήσεις! Ένα κορίτσι δημιουργικό, ανήσυχο, που αγαπά την τέχνη και το αποτυπώνει, το κάνει βίωμα μέσα από τις σελίδες του Fliqped (τώρα και σε έντυπη μορφή θα βρεις το όγδοο τεύχος εδώ και τα επόμενα εδώ!). Μας μιλά για το slow living, για την ιαπωνική «ανεπιτήδευτη τάξη», τι ακριβής έκφραση, για την αυτοεκτίμηση και την έκθεση και για σχέδια που μπαίνουν σε εφαρμογή! Κάπου εδώ σταματώ και αφήνω την Μιμίκα να σου μιλήσει για να την γνωρίσεις!

Σημείωση: Όπως και στο προηγούμενο αφιέρωμα με τα κορίτσια του Oh My Deer, έτσι και εδώ, οι δυο φίλες – συνεργάτιδες του Flipqed διάλεξαν να απαντήσουν τις ίδιες ερωτήσεις για να τις γνωρίσεις και τις δύο μέσα από τις διαφορετικές τους (ή και όχι;) απαντήσεις! Την επόμενη εβδομάδα η Κριστιάνα Λάλου, στο δεύτερο μέρος αφιέρωμα στα κορίτσια του Fliqped.

Mimika Mixopoulou Fliqped

credits: Vasilis Nikolopoulos

Είμαι η Μιμίκα, αλλά ακούω σε όλες τις παραλλαγές του ονόματός μου ( Μίκα, Μίκη, Μάικα, -οι φίλοι μου πειραματίζονται συνεχώς). Σπούδασα αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να μείνω μόνο σε ένα αντικείμενο. Αγαπώ την φωτογραφία, την γραφιστική, την τυπογραφία, την σκηνογραφία και το storytelling μέσω διάφορων concepts. Μόνο πρόσφατα έμαθα πως τα παραπάνω συμπυκνώνονται στο λεγόμενο creative-art direction. Ανέλαβα μάλιστα τον συγκεκριμένο ρόλο για το περιοδικό Fliqped μετά από πρόταση της Κριστιάνας, συνεργάτιδος και αγαπημένης φίλης.
Δεν κατάλαβα πολύ καλά πώς συνέβη, απλά δέχτηκα όταν μου είπε πως ήταν ένα όνειρό της που ήθελε να κάνει πραγματικότητα. Κάπως έτσι, δύο σχεδόν χρόνια μετά, προσπαθούμε να δείξουμε στο ελληνικό κοινό πώς η επιστροφή σε πιο “αργά”, πιο ποιοτικά αναγνώσματα και κατ’επέκταση η επιστροφή σε μια πιο “αργή”, πιο ποιοτική ζωή είναι μονόδρομος.
Με χαρά μου βλέπω πως το κίνημα του slow living παγκόσμια βρίσκει ολοένα και περισσότερους οπαδούς.
Είμαι περήφανη που το Fliqped είναι κομμάτι αυτής της κουλτούρας.
Το καλοκαίρι το παίρνω μαζί μου όλο τον χρόνο γιατί το χρειάζομαι συχνά πυκνά όταν τα πράγματα γίνονται πιο βροχερά και σκοτεινά. Μου θυμίζει πως ό,τι κι αν γίνει, στο τέλος υπάρχει φως και θάλασσα και καθαρός ουρανός!

-Τρία μέρη στα οποία ονειρεύεσαι να πας.

1. Στο Περού. Φαντάζομαι οροπέδια και φυτεμένες βαθμίδες και άγρια βουνά με χρώματα που δεν έχω ξαναδεί. Υλικά και υφές και γεύσεις με τις οποίες δεν έχω ξαναδουλέψει. Τώρα που κοιτάζω τα παραπάνω, δεν ξέρω αν τελικά είναι το μέρος που με γοητεύει η οτιδήποτε νέο εκεί έξω.

2. Ιαπωνία. Είναι το υπέρτατο κλισέ. Όποιος έχει ασχοληθεί κάποια έστω περίοδο της ζωής του με αρχιτεκτονική, έχει στα σχέδια του σίγουρα ένα ταξίδι στην Ιαπωνία. Η τέχνη, η μαγειρική, η αρχιτεκτονική, όλα μοιάζουν μελετημένα έως την τελευταία λεπτομέρεια. Με ελκύει αυτή η ανεπιτήδευτη τάξη.

3. Στο απέραντο, καταπράσινο λιβάδι με τα πεφταστέρια του Howl, από το Howls moving castle.
Θα μπορούσα να μένω για πάντα στο καλυβάκι του και να μιλάμε κοιτάζοντας τον ουρανό ξαπλωμένοι στο χορτάρι. Ναι, είναι ένας χαρακτήρας που ερωτεύομαι ξανά και ξανά.

-Τρεις φόβοι και πώς τους ξεπέρασες.

1. Το να αγαπώ πρώτα τον εαυτό μου. Είναι ένας μεγάλος μου φόβος, το να φανώ εγωκεντρική, να μην δίνει προτεραιότητα στους άλλους. Δεν τον έχω ξεπεράσει ακόμη αλλά αρχίζω να αποδέχομαι πως δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να με φροντίζω και να λέω που και που όχι.

2. Το να εκτεθώ. Σε επαγγελματικό επίπεδο το να τολμήσεις να κάνεις κάτι που αγαπάς κόντρα σε όσα σου λένε οι άλλοι για σταθερότητα (τί είναι αυτό;), οχτάωρο και συντάξεις. Ανέκαθεν επέμενα στο να κάνω κάτι δικό μου, ή με συνεργάτες που εκτιμώ και σέβομαι. Νιώθω τυχερή που το έχω βρει αυτό με το Fliqped.

3. Η στασιμότητα. Ο μεγαλύτερος φόβος από όλους. Η αιτία που με βγάζω συχνά και με το ζόρι εκτός comfort zone. Δεν νομίζω πως ξεπερνιέται ποτέ, όμως τον ξορκίζω με το να ονειρεύομαι και να κάνω κάθε μέρα από ένα βήμα που θα με φέρει πιο κοντά σε αυτό που βλέπω ως μελλοντικό εαυτό μου.

-Τρία σχέδια που δεν έχεις βάλει ακόμη σε εφαρμογή μα θα μπουν σύντομα.

1. Πρέπει να διαλέξω μόνο τρία ε! Αρχικά να κάνω ένα ταξίδι στο εξωτερικό. Θα γίνει άμεσα. Πριν από τα γενέθλιά μου το Φθινόπωρο. Δεν ξέρω γιατί έχω πάθει τέτοια εμμονή αλλά όταν ταξιδεύω, νιώθω ζωντανή.

2. Να εξελίξω τις ικανότητές μου και τις γνώσεις μου πάνω στην γραφιστική, οτιδήποτε έχει να κάνει με το έντυπο και την οπτικοποίηση. Θέλω να παρακολουθήσω κάποια workshops από Σεπτέμβρη και ανυπομονώ.

3. Να καταφέρουμε μαζί με την υπόλοιπη ομάδα του Fliqped να γινόμαστε καλύτεροι σε κάθε τεύχος. Αυτό το τελευταίο έχει ήδη μπει σε εφαρμογή.

Ευχαριστούμε πολύ πολύ την Μιμίκα Μιχοπούλου που μοιράστηκε μαζί μας τις 9+1 απαντήσεις της! Την επόμενη εβδομάδα σειρά έχει το άλλο κορίτσι του Flipqed η Κριστιάνα Λάλου.

Και θυμήσου, αν θες κι εσύ να μας επισκεφθείς, και να απαντήσεις στο δικό μας καλοκαιρινό λεύκωμα, δεν έχεις παρά να μας στείλεις μήνυμα στα σόσιαλ μήδια!

Γνώρισε την Κατούλα Κατσιφέρη σε 9+1 απαντήσεις!

Η Κατούλα, το κορίτσι-καρδούλα (κάνει και ομοιοκαταληξία) πίσω από το Red Rose Cheeks, δασκάλα που αγαπά τα ταξίδια, την φωτογραφία και τα σαν ρόδο κόκκινα μάγουλα είναι κοντά μας και ανάμεσα σε καύσωνα και βουκαμβίλιες και με κάδρο τα πυρόξανθα μαλλιά της για να την γνωρίσεις σε 9+1 απαντήσεις. Μας μιλά σήμερα για το μπλογκ της, το όνομά της, για τον Χάρυ Πότερ και τον κόσμο του, τον δικό μας κόσμο και την ανθρωπιά, το Λονδίνο και την βρετανική εξοχή, τους μαθητές της, το καλοκαίρι (φυσικά) και τον έρωτα (αχ.). Σ’ αφήνω, λοιπόν στην ησυχία σου και εσύ γνώρισε την Κατούλα Κατσιφέρη σε 9+1 απαντήσεις!

ΚΑΤΟΥΛΑ ΚΑΤΣΙΦΕΡΗ 9+1 ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.jpg

Γειααα! Με λένε Κατερίνα Κατσιφέρη και όταν συστήνομαι στον κόσμο, για παράδειγμα σε ένα νέο άτομο που έρχεται στην παρέα, δίνω το χέρι μου και λέω «Γεια σου, Κατερίνα» (τι πιο φυσιολογικό). Όμως, εκείνη την ώρα, αν αυτό το νέο άτομο έχει ακούσει ήδη κάποια πράγματα για μένα και την παρέα, συνήθως απαντάει ρωτώντας «η Κατούλα;». Ακόμα κι αν εκείνος βέβαια δεν έχει ξανακούσει τίποτα για εμένα, δεν αγχώνομαι γιατί αμέσως προλαβαίνουν οι φίλοι μου να πουν «η Κατούλα», με το που θα πω εγώ «Κατερίνα»!  Όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι το… ψευδώνυμο μου; το χαϊδευτικό μου; εδώ και… 15 χρόνια σχεδόν. Ενώ λοιπόν αυτό το -μοναδικό για μένα- παρατσούκλι  το εφηύρε μία από τις καλύτερές μου φίλες  στα όμορφα χρόνια του Λυκείου (γιατί όλος ο κόσμος με φώναζε Κατ, μα στη φίλη μου αυτό φαινόταν πολύ απότομο, οπότε αποφάσισε να το κάνει πιο γλυκούλι, προσθέτοντας την πολύ σωστά γραμματικά κατάληξη υποκοριστικών σε   –ούλα)­, όοολο αυτό που σας περιγράφω  μπορώ να πω ότι έχει γίνει πιο έντονο τον τελευταίο έναν χρόνο και δεν ξέρω ακριβώς γιατί! Ακόμη και ο μπαμπάς μου αναφέρεται ενίοτε σε εμένα ως Κατούλα, που είναι σημαντικό γιατί μέχρι πρότινος με φώναζε «κόρη!», μιας και υπάρχουν δύο Κατερίνες στο σπίτι, εγώ και η μαμά μου (άλλη μεγάλη ιστορία). Μέχρι και ο υποδιευθυντής μου Κατούλα με φωνάζει. (Ο διευθυντής μου με φωνάζει Καροτί, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.)

Και αφού μόλις συνειδητοποίησα ότι αφιέρωσα μία παράγραφο 18 ολόκληρων σειρών στο… όνομά μου και την προέλευσή  του, μπορώ να συνεχίσω. Ανέφερα πριν υποδιευθυντή και διευθυντή και εννοώ στο σχολείο μου, στη «δουλειά» μου. Είμαι δασκάλα σε δημοτικό και βάζω τη λέξη «δουλειά» σε εισαγωγικά γιατί δεν τη βλέπω ακριβώς ως δουλειά… Πέραν του πρωινού ξυπνήματος και της καθημερινής υποχρέωσης που είναι στοιχεία πολλών επαγγελμάτων, αγαπώ τόσο πολύ αυτό που κάνω που δεν το βλέπω καθαρά ως «δουλειά». Φέτος θα κλείσω αισίως 10 χρόνια στην εκπαίδευση και ενώ καθημερινά κάνω λάθη και υπάρχουν ακόμα 1.000.000 πράγματα που μπορώ να διορθώσω/βελτιώσω, αυτό που χαίρομαι είναι πως κάθε χρόνο νιώθω πως έχω όλο και περισσότερη όρεξη να ψάξω ιδέες, να βρω πώς μπορώ να κάνω αυτό το πράγμα που θα διδάξω λίγο πιο εύκολο, λίγο πιο ευχάριστο.

Το blogging ξεκίνησε για μένα όταν ανέβασα το πρώτο μου post στις 12 Ιουλίου του 2010, μετά από αρκετό καιρό που έμενε μόνο στη σκέψη και μετά από αρκετή ενθάρρυνση από αγαπημένους μου ανθρώπους που με έπεισαν ότι δεν είναι «εντελώς χαζό», όπως έλεγα, αυτό που θέλω να κάνω. Κοιτώντας τις πρώτες εικόνες λοιπόν του Red Rose Cheeks, νιώθω πως εξελίχθηκε αρκετά, ειδικά μέσα από τις φωτογραφίες, καθώς τα μαθήματα φωτογραφίας που κάνω τα τελευταία 5 χρόνια (ούτε διδακτορικό να ‘ταν!)  έπαιξαν τον ρόλο τους!  Έτσι, ενώ ξεκίνησε πιο πολύ σαν blog μόδας, στη συνέχεια μεταμορφώθηκε σε μία μίξη μόδας, ή καλύτερα στυλ, φωτογραφίας, και στιγμών που έχω ζήσει ή ονειρεύομαι να ζήσω, και που με κάνουν να νιώθω όμορφα, αισιόδοξα. Ο στόχος μου για το –άμεσο, ευελπιστώ-  μέλλον είναι όλα τα μικρά ή μεγάλα project που έχω στο μυαλό μου να περιστρέφονται πια κυρίως γύρω από τη φωτογραφία. Μέχρι τότε με βρίσκετε εδώ στο φουμπού, που λέμε, και στο ίνσταγκραμ ως red_rose_cheeks.

Κι όταν λέω άμεσο μέλλον, τι πιο άμεσο από το καλοκαιράκι που έρχεται! Τι έρχεται δηλαδή, εδώ είναι και κρατάει γερά, σταθερά στους 32 βαθμούς, βραδάκι Τετάρτης… Τι να κάνουμε όμως, λάπτοπ στο μπαλκονάκι με αναμμένα κεράκια και πολύχρωμα φαναράκια, μουσικούλα της επιλογής μας, λεμονίτα (ακόμα καλύτερα αν είναι σπιτική!) σε ποτήρι με χρωματιστό στριφογυριστό καλαμάκι και παγάκια, και έρχεται η έμπνευση…! Ακόμα και στην πόλη να είσαι, πρέπει να προσπαθείς να βρίσκεις το καλοκαίρι μέσα σου, γύρω σου, όπου μπορείς.

-Τρεις υπερδυνάμεις που θα ήθελες να είχες.

Θα ήθελα να μπορώ να είμαι ο Χάρι Πότερ. Ναι, ο Χάρι Πότερ. Ας ήμουν και η Ερμιόνη δηλαδή, εντάξει, αλλά ας ήμουν σε αυτόν τον μαγικό κόσμο. Σε σχολή μαγείας, με ξόρκια που πρέπει να απομνημονεύσεις και να εκτελέσεις σωστά, με εφημερίδες που οι εικόνες τους κινούνται, με κάδρα που μιλάνε, με διαδρόμους και μυστικά περάσματα, με κοιτώνες γεμάτους με βιβλία και ζεστασιά από το τζάκι, με αόρατους μανδύες (το αγαπημένο μου) και τρένα που φεύγουν από παράξενες πλατφόρμες… Αχ.

Θα ήθελα να μπορώ με έναν μαγικό τρόπο να κάνω τους ανθρώπους πιο ευδιάθετους, πιο ευγενικούς με τον συνάνθρωπο, να έχουν αυτήν την καθαρή και αξιοπρεπή ευγένεια, δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι εννοώ, που λείπει πολύ από τις μέρες μας. Να μπορούσα να τους κάνω να χαμογελούν συχνότερα, ευκολότερα. Να δείχνουν το συναίσθημά τους, να μη φοβούνται.

Τρίτο και τελευταίο, πόσο  τ έ λ ε ι ο  θα ήταν αν μπορούσα όλα όσα πρέπει να διδάξω στους μαθητές μου να τους τα περνούσα με έναν θαυματουργό τρόπο μέσα στο κεφαλάκι τους, έτσι ώστε να μπορεί να υπάρχει έστω η βάση και μετά να μπορώ να ξεδιπλώσω όοολα αυτά που θέλω να κάνω μέσα στην τάξη και τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνω: να εμβαθύνω, να τους δείξω κολπάκια και μυστικά, να τα σηκώσω όλα στον πίνακα, κάθε μέρα, για εξάσκηση, να λύσω ‘τρελές’ απορίες, να παίξουμε περισσότερο, να μου μιλήσουν για όσα θέλουν περισσότερο, να πειραματιστούμε με τις παλαβές ιδέες που μπορεί να έχουν και να δούμε αν αποδεικνύονται ή όχι, να κάνουμε χειροτεχνίες (αχ χειροτεχνίες) με άπειρα υλικά και να μπορούμε να ακούμε όλη τη μέρα μουσική, χωρίς να μας ενοχλεί ή να μας αποσυντονίζει. Πολύ χρήσιμη θα ήταν αυτή η υπερδύναμη, αλήθεια.

-Τρία μέρη στα οποία ονειρεύεσαι να πας.

Επειδή είναι αρκετά, δηλαδή ποιος άνθρωπος δε θα ήθελε να γυρίσει όλον τον κόσμο(;) , θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε μία χώρα και τρία διαφορετικά σημεία της τα οποία θα ήθελα να επισκεφτώ ή να ξαναεπισκεφτώ.

Δεν έχω ταξιδέψει πάααρα πολύ ή όσο θα ήθελα, αλλά κάποια ταξιδάκια στην Ευρώπη τα έχω κάνει και όλα μου άρεσαν· η αίσθηση του να ανακαλύπτεις ένα καινούριο μέρος είναι από τις ωραιότερες! Όσοι με ξέρουν καλά, όμως, ξέρουν το βλέμμα του κουταβιού που παίρνει ξαφνικά το πρόσωπό μου όταν μιλάει κάποιος για την Αγγλία, και ειδικά για το Λονδίνο. Όταν ακούω «Λονδίνο» ή ας πούμε βλέπω μια φωτογραφία στο ίνσταγκραμ από εκεί, νιώθω λες και γίνομαι αυτό το εμότικον με τα κατεβασμένα φρύδια και τα λαμπυρίζοντα-έτοιμα-να-κλάψουν-ματάκια, αυτό! Έχω πάει μία φορά, μα θέλω απίστευτα να ξαναπάω. Να περπατήσω την πόλη. Δε με νοιάζει τίποτα άλλο. Όλη μέρα να περπατάω στις γειτονιές του. Να παίρνω το μετρό και να ακούω αυτή τη γυναικεία (τότε τουλάχιστον ήταν γυναικεία) φωνή με την τέλεια προφορά να λέει Battersea Park και Clapham Junction και Victoria station. Να βολτάρω στην Oxford και την Bond street και να αράζω ονειροπολώντας στα πανέμορφα πάρκα τους. Το Λονδίνο μου έβγαλε αυτή την ‘ατμόσφαιρα’, όπως την λέω.

Μάλλον αυτό δεν ήταν και εντελώς τυχαίο, καθώς μία σύνδεση με την Αγγλία την έχω, γενεαλογικά εννοώ. Η γιαγιά μου, η μαμά της μαμάς μου, γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα της εφηβικά χρόνια στην Αγγλία, και δη στο Μπέρμινχαμ. Η προγιαγιά μου, Ελληνίδα, είχε παντρευτεί  Άγγλο και έζησαν εκεί κάποια χρόνια. Είχαν μάλιστα και ένα από τα πιο κοινά επίθετα… Smith! Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως η δεύτερη πόλη την οποία θέλω να επισκεφθώ και να εξερευνήσω είναι η πόλη αυτή στην οποία γεννήθηκε η αγαπημένη μου γιαγιά και η οποία νιώθω να με ‘καλεί’, αν μπορώ να το πω έτσι.

Τέλος, αν είχα τη δυνατότητα, θα ήθελα πολύ να δω μία από τις πανεπιστημιουπόλεις, Οξφόρδη ή Κέμπριτζ. Βλέπω αυτές τις υπέροχα ατμοσφαιρικές, μελαγχολικές φωτογραφίες από τα δρομάκια τους, σχεδόν πάντα βρεγμένα από τη βροχή και ονειρεύομαι να περνάω όλα μου τα απογεύματα με τσάι στις τεράστιες βιβλιοθήκες τους. Αν σπούδαζα κιόλας εκεί… εκεί να δεις έρωτα.

-Τρεις λέξεις για τον έρωτα.

Και μιας και είπα ‘έρωτα’… Τρεις λέξεις για τον έρωτα. Αρχικά σκεφτόμουν επίθετα αλλά τελικώς, γιατί να το περιορίσω;

Για ουσιαστικό, θα έλεγα αστερόσκονη. Κάτι τόσο μαγικό.

Για ρήμα, θα έλεγα εξελίσσομαι. Ο καθένας μόνος του, μα και μαζί.

Και για επίθετο, θα έλεγα ανήσυχος. Που δεν επαναπαύεται.

-Επιπλέον στοιχείο.

Προσπαθώντας να σκεφτώ το Επιπλέον Στοιχείο, πήρα χαρτί και μολύβι να γράψω ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Έγραψα κάμποσες ιδέες, ‘κόλλησα’ κι αρκετές φορές και πήρα το χαρτί μετά από λίγο να κάνω μια ανακεφαλαίωση. Το χαρτί ήταν γεμάτο από καρδιές που ζωγράφιζα όσο σκεφτόμουν. Να το ΄ράντομ’ στοιχείο για μένα λοιπόν. Όταν χαλαρά σκιτσάρω στο χαρτί, σε τετράδια, σε χαρτοπετσέτες, φτιάχνω όλο καρδούλες, αλλά και όταν περιμένω πχ. κάπου ή κάποιον, χωρίς να έχω μολύβι, τις σχηματίζω με τα χέρια μου νοητά στο τραπέζι, σαν σε μοτίβο, ή με ρυθμό από κάποιο τραγούδι που τραγουδάω από μέσα μου, και άλλα τέτοια παράξενα πράγματα ♡.

Γνώρισε την Ευγενία από το Oh my deer σε 9+1 απαντήσεις!

Τρεις αδελφές, ένα μπλογκ, το Oh my deer, πολλά γλυκά, υπέροχες φωτογραφίες, τρία άρθρα για να γνωρίσετε και τις τρεις. Μετά την Χριστίνα και την Σοφία, φτάσαμε σήμερα στο τελευταίο από τα τρία άρθρα αφιέρωμα στα κορίτσια του μπλογκ και στην Ευγενία!

Η Ευγενία ήρθε για να την γνωρίσεις και μας μίλησε για περιπάτους, διαγωνίσματα, βιβλία και μαγειρικές / ζαχαροπλαστικές δημιουργίες (μμμ!), σα να μας ταξίδεψε σε άλλη εποχή. Φυσικά δεν παρέλειψε να μιλήσει για την γυναικεία φιλία και τις αγαπημένες της φίλες!

Το Oh my deer, ήταν από τα πρώτα μπλογκ που διάβαζα κάπου πίσω στο 2014 (είχε ξεκινήσει το 2013 μα το ανακάλυψα λίγο αργότερα!). Πολλές συνταγές, απίστευτες φωτογραφίες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά από τις πρώτες μου επισκέψεις μια φωτογραφία με πράσινα σταράκια (να την βρήκα!) και την αίσθηση ενός ιστότοπου που ανέδυε φαντασία, δημιουργία, ιδιαιτερότητα, φροντισμένου, επαγγελματικού. Ένας χώρος δροσερός με την αισθητική του τόσο φωτογραφικά όσο και στα κείμενα να σε ελκύει και να σε μεταφέρει. Από τότε είμαι θαμώνας του Oh my deer και το βλέπω να εξελίσσεται μαζί με τα κορίτσια! Έτσι, οι τρεις δημιουργοί πίσω από το μπλογκ, θα απαντήσουν για να τις γνωρίσετε με τις 9+1 απαντήσεις!

Αυτά τα είπαμε και στα προηγούμενα άρθρα, σήμερα γνώρισε την Ευγενία από το Oh my deer σε 9+1 απαντήσεις!

_MG_0073.jpg

Γεια σας!! Ονομάζομαι Ευγενία!! Ας μάθουμε λοιπόν και τη δική μου ιστορία!! Είμαι το μεγαλύτερο ελαφάκι. Το επάγγελμά μου είναι ιστορικός – φιλόλογος  και ασχολούμαι με ιδιαίτερα μαθήματα. Κάθε μέρα την περνάω με προετοιμασία μαθημάτων και διόρθωση διαγωνισμάτων από τα “μικρά μου τερατάκια”, όπως χαρακτηριστικά αποκαλώ τους μαθητές μου (άσχετο που είναι όλοι μαθητές Λυκείου). Τις περισσότρες φορές με τρελαίνουν με τις φωνές τους και τις διαμαρτυρίες τους για την ύλη και τις ασκήσεις που τους βάζω, αλλά στο τέλος του μαθήματος σκέφτομαι πως αντιδρούσα κι εγώ όταν ήμουν μαθήτρια και τους δικαιολογώ. Τους αγαπώ πολύ γιατί όποιες δυσκολίες και να αντιμετωπίζεις μέσα στη μέρα μπαίνοντας μέσα στην τάξη ξεχνιέσαι και παρασύρεσαι από την ανεμελιά των εφήβων που τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζουν είναι τόσο ασήμαντα (π.χ. αν θα πάμε ή δεν θα πάμε εκδρομή φέτος με το σχολείο).

Εκτός από τα μαθήματα έχω και μια άλλη αγάπη, τη ζαχαροπλαστική. Ενθουσιάζομαι με το πως τα απλά υλικά μπορούν να συνδυαστούν και να δημιουργήσουν κάτι τόσο εύγεστο και ευφάνταστο. Βλέποντας τη μαμά μου να φτιάχνει γλυκά όταν ήμουν μικρή δειλά-δειλά ξεκίνησα στο Γυμνάσιο να φτιάξω τις πρώτες μου κρέπες. Βγήκαν εξαιρετικές (η τύχη του πρωτάρη που λέμε)!! Έτσι, ξεκίνησα στον ελέυθερό μου χρόνο να φτιάχνω διάφορα γλυκά κεικ, μπισκότα κτλ. Στο Πανεπιστήμιο ξεκίνησα να φτιάχνω τα “περίεργα” θα έλεγα γλυκά, αυτά που οι περισσότεροι δεν τα πλησιάζουμε καν. Αξίζει όμως την προσπάθεια!! Ο τολμών κι ο επιμένων νικά!! Όλα αυτά όμως έγιναν με τη βοήθεια των δυο αδερφών μου.

Μιας και φτιάχναμε συχνά γλυκά όχι μόνο για μας αλλά και για τους αγαπημένους μας φίλους μας ήρθε στο μυαλό η ιδέα να τα μοιραζόμαστε και διαδικτυακά, δείχνοντας έτσι την αγάπη μας για τη ζαχαροπλαστική και προσπαθώντας να παρακινήσουμε κι άλλους να μπουν σε αυτό το μαγικό κόσμο της ζαχαροπλαστικής. Δημιουργήσαμε λοιπόν το αγαπημένο μας  blog, το ελαφάκι μας!! Ελπίζω μέχρι στιγμής να έχουμε εμπνεύσει πολλούς αναγνώστες μας!!

Το καλοκαίρι το έχω συνδυάσει με τα παιδικά μου χρόνια και τις οικογενειακές εξορμήσεις στην παραλία. Πριν ξεκινήσουμε για την παραλία προετοιμάζαμε το φαγητό, τα φρούτα μας και κάναμε πικνικ στη θάλασσα όλοι μαζί. Μετά το μπάνιο πηγαίναμε να πάρουμε παγωτό από το αγαπημένο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μας, παγωτό με γεύση φυστίκι και μπανάνα. Το καλύτερο μπάνιο όμως ήταν αυτό που είχαμε κάνει αργά βράδυ με τις αδερφές μου και τον μπαμπά μου μετά από μια κουραστική μέρα στο κτήμα. Πλατσουρίζαμε μέσα στη θάλασσα και έξω μας περίμενε ένα μπολ γεμάτο με καρπούζι και πεπόνι. Η απόλυτη γεύση του καλοκαιριού!

Τρία πράγματα που δε λείπουν από την κουζίνα σου.

Τα τρια πράγματα που δεν λείπουν από την κουζίνα μου είναι τα εξής:

1) Μπωλ, μαριζ, σύρμα, μίξερ, δοσομετρητές, φόρμες για κεικ σε διάφορα μεγέθη, ταρτιέρες για να μπορώ να φτιάξω ανά πάσα ώρα και στιγμή οποιαδήποτε γλυκιά δημιουργία. Επιπλέον, ένα τηγάνι γιατί λατρεύω τις ομελέτες.

2) Από υλικά, δεν λείπουν ποτέ από την κουζίνα μου: αυγά, αλεύρι, γάλα, κρέμα γάλακτος, ζάχαρη (σε οποιαδήποτε μορφή), κακάο, σοκολάτα μπίτερ (γιαμ!!) για τις γλυκές δημιουργίες. Για τις αλμυρές δημιουργίες πρέπει να υπάρχουν στο ντουλάπι μας μπαχαρικά και στα γλαστράκια μας μυρωδικά, τυριά, αλλαντικά και λαχανικά για απίστευτους συνδυασμούς. Εκτός από αυτά δεν πρέπει να λείπει η μεγάλη μου αγάπη το ψωμί, κάθε είδους, για να φτιάχνω μπρουσκέτες και τόστ.

3) Στην κουζίνα θα πρέπει να υπάρχει ένας τεράστιος πάγκος στο κέντρο της με όλα τα απαραίτητα υλικά και συσκευές. Στο τέλος του πάγκου θα υπάρχουν σκαμπό για να μπορούν οι αγαπημένοι σου φίλοι να κάθονται και να απολαμβάνουν τις δημιουργίες σου (από την παραγωγή στην κατανάλωση!).

-Τρεις δραστηριότητες από τις οποίες αντλείς έμπνευση.

Οι τρεις δραστηριότητες από τις οποίες αντλώ έμπνευση είναι οι εξής:

Περπάτημα. Περπάτημα στη φύση, στη γειτονιά, παντού, ατελείωτο περπάτημα, στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα. Λατρεύω να περπατάω, να ανακαλύπτω καινούργια μέρη, γειτονιές, να εξερευνώ τη φύση. Κουβαλάω μαζί μου πάντα φωτογραφική μηχανή για να απαθανατίζω τη στιγμή και κρατάω σε ημερολόγιο αυτές τις όμορφες εικόνες.

Ανάγνωση βιβλίων. Μου αρέσει πάρα πολύ να διαβάζω βιβλία και μέσα από αυτά να ανακαλύπτω καινούργιους φανταστικούς κόσμους. Ένα βιβλίο σου εξάπτει τη φαντασία και σου αφήνει μόνο του να σχηματίσεις τις προσωπικότητες των χαρακτήρων. Με την ανάγνωση βιβλίων είναι σαν να δημιουργείς μόνος σου το σκηνικό και το περιβάλλον μιας δική σου ταινίας.

Μαγειρική- Ζαχαροπλαστική. Μου αρέσει να μαγειρεύω και να φτιάχνω γλυκά για τους αγαπημένους μου φίλους και τους μαθητές μου βέβαια. Η όλη διαδικάσία είναι μαγική. Το ανακάτεμα των υλικών που μεταλλάσονται σε μια παχύρρευστη ζύμη για κεικ, ο ήχος του τσιγαρίσματος και του σβησίματος με κρασί, οι μυρωδιές που αναδύονται σπό το φούρνο και γεμίζουν όλο το σπίτι. Είναι σαν να βρίσκεσαι στο φούρνο της γειτονιάς! Θεσπέσια μυρωδιά! Το καλύτερο κομμάτι όμως είναι να βλέπεις τους άλλους να τρώνε τις δημιουργίες σου και να σου λένε «μπράβο», «συγχαρητήρια», «εξαιρετικό». Έτσι, γίνεσαι πιο δυνατή για να δημιουργήσεις περισσότερες νόστιμες συνταγές.

-Τρεις λέξεις για την γυναικεία φιλία.

Εχεμύθεια Τι πιο σημαντικό από το να ανοίξεις σε κάποιον την ψυχή σου και να ξέρεις ότι όλα θα μείνουν εκεί.

Όμορφες στιγμές. “Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι” λέει μια παροιμία. Δεν αλλάζω με τίποτα τις όμορφες στιγμές που έχω δημιουργήσει και θα δημιουργήσω με τις φίλες μου. Είναι αυτές που θα σε βοηθήσουν, θα σου συμπαρασταθούν και θα γελάσεις μέχρι δακρύων μαζί τους.

Λυκοφιλίες. Οι φιλίες που γίνονται με σκοπό την εξυπηρέτηση κάποιων συμφερόντων. Όλοι σίγουρα μέσα στη ζωή μας έχουμε γνωρίσει κάποιες “φίλες” σαν κι αυτές. Ορισμένοι μπορεί να το έχουν καταλάβει πιο νωρίς και να έχουν απομακρυνθεί από αυτές, άλλοι πάλι όχι. Ευτυχώς στη ζωή μου έχω γνωρίσει φίλες που μπορώ να εμπιστεύομαι και να στηρίζομαι σε αυτές. Δεν έχουμε χρόνο λόγω υποχρεώσεων να συναντιόμαστε περρισότερο. Δεν πειράζει όμως, γιατί οι γερές φιλίες μένουν για πάντα. Φίλες μου σας αγαπώ πολύ!!

-Επιπλέον στοιχείο

Φθάσαμε στο τέλος αυτής της συνέντευξης και θα σας αποκαλύψω ένα μυστικό!! Μου αρέσει να βλέπω στο δρόμο τις εκφράσεις των περαστικών. Από το κρυφό χαμόγελο όταν διαβάσουν το μήνυμα ενός αγαπημένου προσώπου τους, μέχρι το κλάμα κάποιου ευσυγκίνητου ανθρώπου. Με κάνει να βιώνω το ίδιο συναίσθημα εκείνη τη στιγμή. Σε περίπτωση χαράς χαίρομαι κι εγώ μαζί τους, σε περίπτωση λύπης προσπαθώ με κάποιο τρόπο να βοηθήσω προσφέροντας ένα χαρτομάντηλο.

Ευχαριστούμε πολύ την Ευγενία και τα άλλα ελαφάκια! Αν θέλετε κι εσείς να σας γνωρίσουμε σε 9+1 απαντήσεις στείλτε μας στα σόσιαλ μήντια και θα επικοινωνήσουμε μαζί σας!

Γνώρισε την Χριστίνα από το Oh my deer σε 9+1 απαντήσεις!

Τρεις αδελφές, ένα μπλογκ, πολλά γλυκά, υπέροχες φωτογραφίες, τρία άρθρα για να γνωρίσετε και τις τρεις. Τώρα είναι σειρά της Χριστίνας από το Oh my deer, μετά την συνέντευξη της Σοφίας, στο δεύτερο από τα τρία άρθρα αφιέρωμα στα κορίτσια του μπλογκ!

Η μικρή αδελφή, η επικοινωνιακή, η ναζιάρα, η ενθουσιώδης Χριστίνα, με την παιδική ορμή της και την διάθεση για παιχνίδι, τα οργανωτικά της journals, την αγάπη της για την κίνηση και την δημιουργία και την περιπέτεια.

Η Χριστίνα θα θέλει στην συντροφιά σου αν είσαι κάποιος που ξεδιπλώνει απαντήσεις και θεωρίες εκεί που δεν το περιμένετε, αν γελάς και είσαι χαρούμενος, αν ψάχνεις την περιπέτεια και έτσι το δοχείο της ικανοποίησης και ευχαρίστησης που βρίσκεται μέσα σας, γεμίζει μέχρι το χείλος. Ή αλλιώς, όπως πολύ ωραία μας είπε, αν έχεις επιθυμία για περπάτημα στη φύση, για παρατήρηση του ηλιοβασιλέματος, για παγωτό στο χέρι, για τρέξιμο στο γήπεδο, για πεζοπορίες, για σπιτικά μαγειρέματα είναι αυτά που δημιουργούν την «τέλεια ατμόσφαιρα ευτυχίας». Πόσο μ’ άρεσε αυτό!

Το Oh my deer, ήταν από τα πρώτα μπλογκ που διάβαζα κάπου πίσω στο 2014 (είχε ξεκινήσει το 2013 μα το ανακάλυψα λίγο αργότερα!). Πολλές συνταγές, απίστευτες φωτογραφίες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά από τις πρώτες μου επισκέψεις μια φωτογραφία με πράσινα σταράκια (να την βρήκα!) και την αίσθηση ενός ιστότοπου που ανέδυε φαντασία, δημιουργία, ιδιαιτερότητα, φροντισμένου, επαγγελματικού. Ένας χώρος δροσερός με την αισθητική του τόσο φωτογραφικά όσο και στα κείμενα να σε ελκύει και να σε μεταφέρει. Από τότε είμαι θαμώνας του Oh my deer και το βλέπω να εξελίσσεται μαζί με τα κορίτσια! Έτσι, οι τρεις δημιουργοί πίσω από το μπλογκ, θα απαντήσουν για να τις γνωρίσετε τις ίδιες ερωτήσεις δίνοντας, όμως τις διαφορετικές 9+1 απαντήσεις τους!

Αρκετά, όμως, όπως σου υποσχέθηκα, σήμερα γνώρισε την Χριστίνα από το Oh my deer σε 9+1 απαντήσεις!

oh my deer blog christina.jpg

Φωτογραφία από την αδερφή μου Σοφία

«Γεια σας δημιουργικές ψυχές εκεί έξω». Εγώ είμαι το τρίτο αδερφάκι, το μικρό (21 χρονών παρακαλώ) ή όπως με αποκαλούσε και εξακολουθεί να με αποκαλεί η μαμά μου για μυστήριους –ακόμα– λόγους , το «μπρικοφλύτζανο». Εμένα , λοιπόν, που με βλέπετε, εκεί–εκεί στη φωτογραφία, μου αρέσει να δημιουργώ. Αυτό! Μια λέξη που με χαρακτηρίζει απόλυτα. Δημιουργώ με το να γράφω ιστορίες γεμάτες μεταφορές που σε ταξιδεύουν σε κόσμους φαντασίας,  να γράφω τα βράδια στο ημερολόγιό μου για τα μηνύματα που έλαβα τη μέρα εκείνη για τη ζωή (φιλοσοφίες), να ζωγραφίζω πορταίτα αλά manga art και να κάνω κολάζ στο art journal μου με μικρούς χάρτινους και μη θησαυρούς όπως εισιτήρια, αποδείξεις, περιτυλίγματα, καπάκια, ξύσματα από μολύβια και πολλά άλλα (εδώ να σημειώσω πως αυτούς τους θησαυρούς κάποιοι τα αποκαλούν «σκουπιδάκια», αλλά όχι δεν θα πληγώσω έτσι τα μικρά μου αναμνηστικά διαμάντια). Προς ενημέρωση, έχω για κάθε περίσταση και από ένα journal, συνολικά έχω περίπου 7 journals την παρούσα στιγμή.  Δημιουργώ ακόμη με το να επικοινωνώ (ή αλλιώς να μιλάω ακατάπαυστα δίχως τελεία) με τα αγαπημένα μου άτομα και να βγάζω πάλι φιλοσοφικά μηνύματα για τη ζωή από τις συζητήσεις μας (μου δίνουν τόση δύναμη αυτά τα μηνύματα).

Ένας ακόμη χώρος που διοχετεύω τη δημιουργικότητα και ενέργεια μου είναι η τέχνη του χορού ή της κίνησης γενικότερα. Μ΄αρέσει πιο πολύ να αναφέρομαι στο χορό ως κίνηση, στ΄αυτιά μου ηχεί καλύτερα! Δημιουργώ διάφορα κύματα και ρεύματα με το σώμα μου, που αν τα ενώσεις φτιάχνουν μια πανέμορφη γήινη χορογραφία. Γήινη γιατί έχει μια ενεργειακή μαλακότητα, μια ένταση και κρούση, μια ιστορία και έναν σωρό συναισθημάτων. Σε αυτό βοηθάει φυσικά και η γιόγκα. Το να στρετσάρω το σώμα μου σε πνευματικούς, ενεργειακούς ρυθμούς είναι η πιο όμορφη κίνηση. Και εδώ σημειώστε: «Όταν κάνεις ανοίγματα και νιώθεις το κεφάλι σου και το στήθος σου να ενώνεται με τα γόνατά σου, νιώθεις σαν να μην υπάρχουν όρια.». Τέλος, δημιουργώ με το να παρατηρώ και να παγώνω τις στιγμές! Πιστεύω είναι η καλύτερη δύναμη του ανθρώπου η παρατήρηση και το «πάγωμα» των στιγμών. Έτσι δημιουργείς πιο έντονες αναμνήσεις και εκφράζεις και ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχεις την τιμή να βιώνεις θετικά και αρνητικά.

Στο Blog, βάζω τις δημιουργικές, φανταστικές μου πινελιές, κρατάω βαριά κέικ στο ένα χέρι και προσπαθώ να ποζάρω δίχως να φαίνεται πως ο καρπός μου κοντεύει να σπάσει και επίσης απολαμβάνω τις πιο δημιουργικές και αστείες στιγμές με τις αδερφές μου. Αναμένω τη στιγμή που θα έχουμε έναν δικό μας χώρο-studio που θα δουλεύουμε πάνω σε όλα αυτά τα creative projects που περιμένουν στη σειρά στα μυαλά μας για να παρουσιαστούν.

-Τρία πράγματα που δε λείπουν από την κουζίνα σου.

Από τη κουζίνα μας δε λείπουν ποτέ τα αλευρώματα στο τραπέζι, οι στοίβες με τα μπολάκια από τα γλυκά που φτιάχνουμε συνεχώς. Σε αυτό μπορεί να συμφωνήσει και η υπομονετική μητέρα μας!

Να πω πως υλικά όπως αυγά, αλεύρι, κακάο, γάλα, βανίλιες είναι must have στο δικό μας σπίτι, από τα πρώτα πράγματα που σβήνονται στη λίστα με τα ψώνια μας.

Αλλά σε στιγμές λιγούρας, που δεν έχουμε την δύναμη να ξεκινήσουμε το «μαγείρεμα», υπάρχουν κάποια μυστικά κρησφύγετα-στο ράφι με τις κούπες πίσω από τα φλυτζανάκια (Σσσςςςς) – στα οποία περιμένουν συνήθως τρεις ΙΟΝ κλασσικές σοκοφρέτες κάθε εβδομάδα να φαγωθούν απο εμάς.

-Τρεις αλήθειες για το πώς είναι να μεγαλώνουν μαζί τρεις αδελφές.

Αχμ , κρυφοκοιτάω λίγο τις απαντήσεις που έδωσε η αδερφή μου η Σοφία σε αυτό λίγο! Ναι, αυτό είναι ένα τα πολλά καλά του να μεγαλώνεις να πω με δύο μεγαλύτερες αδερφές. Έχω μπροστά μου δύο τέτοια δημιουργικά πρότυπα, που από τότε που με θυμάμαι, φιλοδοξούσα να «κρυφοκοιτάξω» , να πάρω κάτι και από τις δύο.

Δεύτερον, φυσικά και είναι πλεονέκτημα το ότι είμαστε τρια κορίτσια και έχω την δυνατότητα κάθε φορά που νιώθω ανασφάλεια γι’ αυτό που φοράω, να ξετρυπώνω στην ντουλάπα μας και τσουπ να «δανείζομαι» κανένα – δύο ρουχαλάκια ανάγκης. Πάντα βεβαίως με τη συναίνεση των αδερφών μου (ΠΟΤΕ!).

Η μεγαλύτερη αλήθεια απ’ όλες είναι φυσικά τα τσιρίγματα και τα «ψευδομαλώματα» που υπάρχουν μεταξύ μας. Αν κάποιος πάγωνε τις στιγμές που μαλώνουμε εγώ και οι αδερφές μου και τις παρατηρούσε , θα γελούσε κάθε φορά γιατί φυσικά όλες αυτές οι στιγμές τελειώνουν με την μοναδική, αξιαγάπητη φράση της σοφής και φιλεύσπλαχνης Ευγενίας (της μεγαλύτερης):  «Συγγνώμη που σας φώναξα, εγώ σας αγαπάω, δε θέλω να μαλώνουμε. Άντε άλλα παιδάκια δεν έχουν αδερφάκια!». Και όλες ξεσπάμε σε γέλια δακρύων. Όσο χρονών κι αν είμαστε πιστεύω πάντα για γελοία πράγματα θα μαλώνουμε και πάντα έτσι σαν μικρά παιδιά θα κλείνουμε κάθε «μάχη».

-Τρεις στόχοι για το καλοκαίρι.

Είμαι από αυτά τα άτομα που η λέξη «στόχος» σημαίνει à bullet journal, εκεί γράφω κάθε στόχο που έχω ακόμα και για τη μέρα που έρχεται!

-Θέλω να έχω καταφέρει να διαβάσω δέκα βιβλία μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Έχω ήδη βάλει στο λογαριασμό μου στο goodreads μια δοκιμασία να διαβάσω 30 βιβλία μέχρι το τέλος του χρόνου. Πιστεύω ότι τα βιβλία ανοίγουν πολλές πόρτες εκεί που δεν υπήρχαν. Αν σκεφτούμε τη ζωή σαν ένα χολ, τα βιβλία έρχονται και χτίζουν πόρτες και παράθυρα εκεί που δεν υπήρχαν και μπαμ έρχεται το άπλετο φως !

-Κάτι άλλο: να έχω ολοκληρώσει τις δοκιμασίες που έχω στο to do list μου όσον αφορά μια μικρή εκπαίδευση στον κόσμο της Yoga και του διαλογισμού. Θέλω να έρθω ουσιαστικά σε επαφή με τον εσωτερικό μου κόσμο και τις διάφορες διασυνδέσεις που γίνονται μέσα μου.

-Τέλος, να έχουμε ξεκινήσει όλα τα νέα προτζεκτς που ετοιμάζουμε με τις αδερφές μου, ένα εξ αυτών το μικρό μας δημιουργικό μαγαζάκι καθώς και κάτι άλλο που έχει σχέση με μια πανέμορφη τέχνη (!) . Το να ετοιμάζεις διάφορα προτζεκτ με άτομα που αγαπάς σε γεμίζει και σε εξελίσσει ως άτομο.

-Επιπλέον στοιχείο.

Δύο πράγματα που κάνουν μπαμ σε μένα μόλις κάποιος επιχειρήσει να μου απευθύνει το λόγο :

1) μιλάω ακατάπαυστα δίχως τελεία και δίχως συνοχή τις περισσότερες φορές και με έναν παιδικό ενθουσιασμό για τα πάντα ακόμα και τα φαινομενικά ασήμαντα. Έχω πιάσει τον εαυτό μου απειροελάχιστες φορές (!)  να βάζω συνέχεια παρενθέσεις σε κάθε συζήτηση που έχω και στο τέλος να έχω ξεχάσει το αρχικό θέμα συζήτησης. Εγώ αυτό το λέω «flight of ideas», κάτι κακό για τις γραπτές εξετάσεις. Στην Τρίτη λυκείου, στο μάθημα της νεοελληνικης γλώσσας το κουτελό μου έγραφε «ΜΑΚΡΟΠΕΡΙΟΔΟΣ ΛΟΓΟΣ». Μια προσθήκη στον μακροπερίοδο λόγο θα έλεγα πως είναι η ικανότητά μου να εφευρίσκω μοναδικές, δικές μου λέξεις από το πουθενά, είναι μια δύναμη που έχω! Ποτέ δεν θα κατάφερω να το διώξω και δε θέλω να σου πω την αλήθεια, πλέον με χαρακτηρίζει. Επίσης, αυτό το «μίλημα» ισχύει τόσο για τους ανθρώπους όσο και για τα ζωάκια, γατούλες και σκυλάκια, με τα περισσότερα από τα οποία πιάνω συζήτηση στο δρόμο όταν τα βλέπω (ένα μικρό γεια σου στην πανέμορφη προσωπικότητα που κρύβεται πίσω από τα ματάκια τους ).

2) οι δύο τελίτσες κάτω από τα μάτια μου! Εδώ και εναμισι χρόνο που τις κάνω (hello eyeliner) αποτελούν αφορμή συζήτησης μεταξύ εμού και άγνωστων ανθρώπων σε καφέ, σε μπυραρία, στη σχολή, στη δουλειά, σε μαγαζιά κλπ. Είναι κάτι μοναδικό, που με ολοκληρώνει. Μ’ αρέσει να ζωγραφίζω περίεργα σχέδια και σχήματα, γιατί λοιπόν να μην το κάνω και στο πρόσωπό μου; Και να λοιπόν το κάνω! Είναι το θαυμαστικό μου!

Ευχαριστούμε πολύ την Χριστίνα με τις 9+1 απαντήσεις της και αν θες να δεις το πρώτο μέρος και τις απαντήσεις της Σοφίας κλικ εδώ! Την επόμενη εβδομάδα, μείνετε συντονισμένοι, έρχεται το τελευταίο μέρος για να γνωρίσεις και το μεγαλύτερο από τα ελαφάκια, την Ευγενία!

Γνώρισε την Σοφία από το Oh my deer σε 9+1 απαντήσεις!

Τρεις αδελφές, ένα μπλογκ, πολλά γλυκά, υπέροχες φωτογραφίες, τρία άρθρα για να γνωρίσετε και τις τρεις. Σήμερα κοντά μας η Σοφία από το Oh my deer, το πρώτο από τα τρία άρθρα αφιέρωμα στα κορίτσια του μπλογκ με την μεσαία αδελφή με τα μακρυά μαλλιά και το φωτεινό χαμόγελο!

Το Oh my deer, ήταν από τα πρώτα μπλογκ που διάβαζα κάπου πίσω στο 2014 (είχε ξεκινήσει το 2013 μα το ανακάλυψα λίγο αργότερα!). Πολλές συνταγές, απίστευτες φωτογραφίες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά από τις πρώτες μου επισκέψεις μια φωτογραφία με πράσινα σταράκια (να την βρήκα!) και την αίσθηση ενός ιστότοπου που ανέδυε φαντασία, δημιουργία, ιδιαιτερότητα, φροντισμένου, επαγγελματικού. Ένας χώρος δροσερός με την αισθητική του τόσο φωτογραφικά όσο και στα κείμενα να σε ελκύει και να σε μεταφέρει. Από τότε είμαι θαμώνας του Oh my deer και το βλέπω να εξελίσσεται μαζί με τα κορίτσια!

Η Σοφία αγαπά την ζαχαροπλαστική, την ζωγραφική και την φωτογραφία, όπως θα έχεις καταλάβει από το μπλογκ και τις αναρτήσεις της! Είναι δραστηριότητες που την ωθούν να ξεδιπλώσει την δημιουργικότητά της, να εξελιχθεί και να ψυχαγωγηθεί αξιοποιώντας τον χρόνο της, να χαλαρώσει και να εμπνευστεί. Το φρυγανισμένο ψωμί με λάδι ή νερό, ζάχαρη και καφέ, απογευματινό «σνακ», και το ψημένο καλαμπόκι που συνοδεύει την Σοφία στις βόλτες της στην παραλία, της θυμίζουν την αγαπημένη της γιαγιά. Εδώ η Σοφία θα μας μιλήσει για την κουζίνα της, τις αδελφές και τους καλοκαιρινούς της στόχους / όνειρα, και μέσα από τις 9+1 απαντήσεις θα την γνωρίσεις σίγουρα καλύτερα!

oh my deer blog sophia.jpg

Φωτογραφία από το αγόρι μου, Κωνσταντίνο Θεμελή με ονειρεμένο φόρεμα Kirakalo.

Είμαι η Σοφία, η μεσαία από τις τρεις αδερφές. Όταν δεν μπλογκάρω, φωτογραφίζω ή μαγειρεύω, βρίσκομαι ανάμεσα σε παιδάκια και βιβλία μιας και είμαι δασκάλα στο επάγγελμα. Θα μου πείτε πώς τα συνδυάζω αυτά; Τα πρωινά τρέχω να προλάβω να φτιάξω, να στήσω και να φωτογραφίσω το εκάστοτε γλυκό για να πάω στο μάθημα που έχω το μεσημεράκι- απόγευμα και στα μαθήματα -μέσα στα πλαίσια της όλης δημιουργικότητας- ονειροπολώ και σχειδαζω το επόμενο ποστ. Κάπως έτσι κυλούν οι μέρες μου.

Το μπλογκ δημιουργηθήκε λόγω της αγάπης μας για όμορφα γλυκάκια σαν τα cupcakes και τα macaron. Αργότερα αυτή μας την αγάπη τη συνδυάσαμε με τη φωτογραφία, το στήσιμο απαιτητικών κέικ και τη δημιουργία σκηνικών που σε ταξιδεύουν. Το “Oh my deer” είναι για μένα μία διέξοδος από την καθημερινότητα, ένας τρόπος να εκφράζω τη δημιουργικότητά μου παρέα με τις αδερφές μου και να συλλέγω όμορφες φωτογραφίες και συνταγές. Με βοηθά να ξεχνώ τα καθημερινά προβλήματα και είναι η τέλεια αφορμή να ψάχνω και να δημιουργώ πράγματα που μου αρέσουν.

Μέσα σε  4 χρόνια blogging, το “ελαφάκι” μας λάμβάνει καθημερινά μεγάλη αγάπη. Όμορφα σχόλια για τη δουλειά μας, μηνύματα και υπέροχες συνεργασίες είτε με άλλους bloggers είτε με brands. Aυτό το κομμάτι είναι που με χαροποιεί περισσότερο από κάθε άλλο. Μέσω του μπλογκ έχουμε έρθει σε επαφή με πολύ ενδιαφέροντα άτομα -bloggers και μη- και χαιρόμαστε να δημιουργούμε μαζί τους όμορφες φωτογραφίες και posts.

Ανυπομονώ για τις συνταγές και τις φωτογραφίσεις που ετοιμάζουμε για το καλοκαίρι. Ονειρευόμαστε πικ-νικ σε πάρκα και θάλασσες, καλαθάκια γεμάτα παγωμένη λεμονάδα, δροσερές σαλάτες, φρουτένια cupcakes και πάστα-φλώρα. Χεράκια γεμάτα λιωμένο παγωτό, σε όλες τις γεύσεις και χρώματα, χειροποίητα χωνάκια και φρουτένιες γρανίτες. Βόλτες στην παραλία με καρό φόρεμα και πλεξούδες, όμορφες στιγμές, γέλια και αγκαλιές. Όμορφα και ξένοιαστα καλοκαίρια!

-Τρία πράγματα που δε λείπουν από την κουζίνα σου.

Από την κουζίνα μας δε λείπουν υλικά, όπως: αλεύρι, γάλα, αυγά, μερέντα, μπέικιν πάουντερ, λάδι, βούτυρο, μέλι, ζάχαρη και λεμόνια. Έτσι είμαστε πάντα έτοιμες για pancakes, βάφλες, ζεστό ρόφημα σοκολάτας καθώς και απλά κέικ ή μια κρέμα λεμονιού.

Ένα μίξερ ή ένα απλό σύρμα. Το ανακάτεμα είναι το παν ακόμα και στις πιο απλές συνταγές.

Τηγάνι ή ταψί; Χμμμ νομίζω πως θα διαλέξω το τηγάνι. Pancakes, ομελέτες… αγαπώ το πρωινό!

-Τρεις αλήθειες για το πώς είναι να μεγαλώνουν μαζί τρεις αδελφές.

Αρχικά, να πω ότι είναι μεγάλη ευλογία και τύχη να έχεις αδερφές και κυρίως όταν ταιριάζετε -δε θα πω σε όλα- στα περισσότερα. Είναι η καλύτερη παρέα, οι καλύτερες φίλες που θα μπορούσα να έχω. Συζητήσεις μέχρι αργά για όλα τα θέματα που μας απασχολούν εμάς τα κορίτσια -καταλαβαίνετε-, ταινίες παρέα με ποπ-κορν, μαγειρέματα στην κουζίνα και πολλές φωτογραφίες.

Είναι όμορφο να βοηθάει και να συμπληρώνει η μία την άλλη. Ευτυχώς για εμάς η καθεμία μας είναι καλή σε διαφορετικά πράγματα κι έτσι αλληλοσυμπληρωνόμαστε. Ό,τι δεν καταφέρνει η μία, έρχεται η άλλη και το διορθώνει.

Πέρα όμως, από όλα τα καλά –και πιστέψτε με είναι τα περισσότερα- χρειάζεται υπομονή, αγάπη κι εμπιστοσύνη, όπως και σε κάθε άλλη σχέση. Χρειάζεται η καθεμία να έχει το χώρο και το χρόνο της. Η μία να καταλαβαίνει και να σέβεται τις επιθυμίες της άλλης αλλά και να της συμπαραστέκεται όταν τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά.

Το μπλογκ είναι κάτι κοινό που θέλουμε να μας ενώνει για πολλά ακόμα χρόνια, κάτι το οποίο θα μας γεμίζει με  χαρά, πολλή όρεξη και δημιουργικότητα.

-Τρεις στόχοι για το καλοκαίρι.

Να δημιουργήσουμε ένα on-line «μαγαζάκι» σαν συνέχεια του blog, στο οποίο θα πουλάμε διάφορα πράγματα -μη φαγώσιμα- που δημιουργούμε με πολλή αγάπη. Είναι όνειρό μας εδώ και πολλά χρόνια και ανυπομονούμε να το βάλουμε σε λειτουργία από αυτό το καλοκαίρι.

Να περάσω μία ή και περισσότερες βραδιές σε παραλία με φωτιά, μπύρες, πίτσες και κιθάρα. Να κοιτάζω τα αστέρια και τον γαλαξία με το αγόρι μου και την παρέα και να βγάζουμε όμορφες αστροφωτογραφίες. Το σκοτάδι είναι ένας μεγάλος μου φόβος και θέλω πολύ να τον ξεπεράσω!

Να φτιάξουμε την απόλυτη γεύση παγωτού. Δεν έχω σκεφτεί ακόμα τι θα περιέχει αλλά θέλω στο τέλος του καλοκαιριού να μπορώ να λέω πως το καλύτερο παγωτό που έφαγα ήταν από τα χεράκια μου.

-Επιπλέον στοιχείο.

Τα μακριά μου μαλλιά είναι κάτι σαν σήμα κατατεθέν για τους γύρω μου τουλάχιστον. Έχουμε μία σχέση αγάπης- μίσους. Ξέρετε, εξαρτάται τη μέρα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μου προσφέρουν μεγάλη ασφάλεια και αυτοπεποίθηση, σαν να κρύβομαι μέσα σε μια γυάλα. Γι’ αυτό πιστεύω πως θα με συντροφεύουν για αρκετά χρόνια ακόμη.

Ευχαριστούμε πολύ την Σοφία, μείνετε συντονισμένοι για να δείτε τι απάντησαν και τα άλλα δύο «ελαφάκια» και να τα γνωρίσετε μέσα από τις 9+1 απαντήσεις τους!