Γνώρισε την Ελένη Λογοθέτη σε 9+1 απαντήσεις!

Γνώρισε την Ελένη Λογοθέτη σε 9+1 απαντήσεις!Η Ελένη Λογοθέτη είναι η δημιουργός πίσω από τις χειροποίητες τσάντες FYLAKI. Σίγουρα τις έχεις δει (κι αν όχι ακόμη κλικ εδώ!): Άνετες, μίνιμαλ, μοντέρνες με παραδοσιακή καριώτικη γραμμή (αχ βρε Ικαρία, όλοι σε λαχταρούν) που χωρούν μέσα από τα αντικείμενα που χρησιμοποιείς καθημερινά μέχρι και τα όνειρα για τις καλοκαιρινές διακοπές. Συνδυάζουν την άνεση με παιχνιδιάρικη διάθεση και όρεξη για ταξίδια.

Το καλοκαίρι κατά την Ελένη Λογοθέτη όλα είναι απλά, άνετα και έχεις μια μόνιμη αίσθηση ελευθερίας, όλα αυτά εμπνέουν το FYLAKI. Χώρος, ελευθερία, απλότητα, τι καλύτερο; Μιά τσάντα που σχεδιάζεται στην Ελλάδα με ελληνικά υλικά για να χωρέσεις μέσα κάτι από Ικαρία, κάτι από καλοκαίρι!

Σήμερα, λοιπόν θα γνωρίσεις την Ελένη Λογοθέτη σε 9+1 απαντήσεις!

Eleni Logotheti Fylaki bags

Γνώρισε την Ελένη Λογοθέτη σε 9+1 απαντήσεις!

Είμαι η Ελένη Λογοθέτη, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πρέβεζα αλλά τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων ήταν πάντα μοιρασμένα. Το μισό καλοκαίρι το περνούσα στην Πρέβεζα και το υπόλοιπο στους Φιλιάτες και τον Τσαμαντά. Συνδύαζα λοιπόν τα καλοκαίρια μου και βουνό και θάλασσα! Ήταν τότε που τα καλοκαίρια μας ήταν μεγάλα, τόσο που προς το τέλος θέλαμε απελπισμένα να έρθει ο Σεπτέμβρης και να αρχίσουν τα σχολεία… ναι,ναι συνέβαινε και αυτό κάποτε…

Περνώντας τα χρόνια γνώρισα πολλά νησιά, ο στόχος ήταν ένα νησί το χρόνο, μέχρι να τα γυρίσουμε όλα. Το καλοκαίρι του 2011 όμως, βρεθήκαμε στην Ικαρία και εκεί σταμάτησαν όλα για μένα… ή μάλλον άρχισαν… συνδύαζα και πάλι βουνό και θάλασσα και ομορφιά και ελευθερία. Η ιδέα για το FYLAKI γεννηθηκε εκεί, στην  Ικαρία, λίγα χρόνια αργότερα. Ένα μεσημέρι του Ιουνίου, καθώς έπινα τον καφέ μου στη πλατεία του Χριστού πέρασε από μπροστά μου ένας Καριώτης με το παραδοσιακό φυλάκι στην πλάτη, αυτό που βρίσκεται σε τέλεια αρμονία όταν το συναντάς στα βουνά της Ικαρίας, αλλά που η πόλη δεν το «σηκώνει». Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησαν όλα και το μεράκι μου έγινε επάγγελμα.

To FYLAKI είναι η ονομασία της παραδοσιακής τσάντας της Ικαρίας. Οι ντόπιοι χρησιμοποιούσαν το φυλάκι (από το ρήμα φυλάω-αποθηκεύω) για τις καθημερινές τους ανάγκες. Εμείς διατηρήσαμε το άνετο design, την  απλότητα και την μεγάλη χωρητικότητα της παραδοσιακής αυτής τσάντας και δημιουργήσαμε το σύγχρονο FYLAKI για την ζωή στην πόλη αλλά και τις εκδρομές. Τα υφάσματα που χρησιμοποιούμε είναι ελληνικά και 100% βαμβακερά καραβόπανα.

Η καλοκαιρινή ανεμελιά και ελευθερία εντοπίζεται παντού, από τα ρούχα μέχρι το φαγητό, από την διάθεσή σου μέχρι τις παρέες σου. Γι’ αυτό και το moto που συνοδεύει το FYLAKI είναι:
Keep SPACE for SIMPLE things and feel FREE!

Facebook: https://www.facebook.com/FYLAKIHANDMADEBAGS/

Instagram : fylakihandmadebags

Σε λίγες ημέρες θα είναι έτοιμο και το e-shop μας! Stay tuned.

-Τρεις δραστηριότητες έμπνευση

Τα ταξίδια αποτελούν πηγή έμπνευσης, τότε χαλαρώνεις, παρατηρείς και γνωρίζεις καινούριες συνήθειες και διαφορετικούς πολιτισμούς και από όλο αυτό κάτι βγαίνει. Και συνήθως βγαίνει κάτι καλό.

Ο κινηματογράφος αποτελεί πηγή έμπνευσης καθώς σε μεταφέρει ξαφνικά σε άλλες εποχές και άλλες καταστάσεις. Σε μια ταινία μπορείς να εμπνευστείς από την μουσική, τα κοστούμια, την αρχιτεκτονική και τις ερμηνείες. Είναι κι αυτό ένα σύντομο ταξίδι.

Η επαφή με την φύση μπορεί να αποτελέσει τρομερή πηγή έμπνευσης. Οι τόσες εναλλαγές και οι τόσοι συνδυασμοί χρωμάτων και υλικών μπορούν να κάνουν τη δημιουργικότητά σου να χτυπήσει κόκκινο. Παρατήρησε και θα δεις.

-Τρεις λόγοι για να ζει κανείς στην Ελλάδα σήμερα

Όλοι μπορεί να ακουστούν κοινότοποι αλλά είναι τόσο σοβαροί και υπαρκτοί που δεν μπορώ, θα τους πω:

Ήλιος

Θάλασσα

Μουσακάς

-Τρεις γεύσεις που σε γυρνάνε σε ωραίες αναμνήσεις

Οι καραμέλες γάλακτος

Τα πουράκια caprice (το μεγάλο κουτί)

Το γλειφιτζούρι κοκοράκι

-Επιπλέον στοιχείο

Δεν αντέχω όταν αγγίζει άλλος την ραπτομηχανή μου! Θα το πω για να με ακούσουν.

Eυχαριστώ S for Summer για την γλυκιά φιλοξενία.

Και μην ξεχνάτε…

Η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη… Ικαρίας  😉

Καλό καλοκαίρι!

 

Γνώρισε τον Δημήτρη Σωτάκη σε 9+1 απαντήσεις!

Σήμερα φιλοξενούμε στα καλοκαιρινά τα μονοπάτια που τόσο δεν αντέχει -όπως θα διαβάσεις παρακάτω- τον συγγραφέα Δημήτρη Σωτάκη. Τον γνώρισα χρόνια πριν όταν θέλησα να μάθω κινέζικα. Ήταν ο λάο σι μου (ο καθηγητής μου). Κάναμε μάθημα καλοκαίρι. Ερχόταν αναμαλλιασμένος, με το φαρδύ του πουκάμισο και με τα εισιτήρια στην τσάντα του. Ταξιδεύαμε στην άπω Ανατολή με ήχους, με τις εικόνες που ζωγραφίζονταν ανάμεσά μας, με τις ζωντανές διηγήσεις του και την αγάπη του για την Κίνα να ξεχειλίζει από τα βιβλία όπως οι κόκκινοι δράκοι που έβγαιναν καθώς γυρνούσαμε τις σελίδες και έβγαζαν φωτιές. Πολλές φορές ξεφεύγαμε από τα ιδεογράμματα και μιλούσαμε για κάθε λογής τέχνη. Άλλωστε, ο Δημήτρης Σωτάκης ξέρει καλά να φτιάχνει ιστορίες. Πλέκει την παραδοξότητα με το απροσδόκητο, φιλτράρει τα μικρά και τα μεγάλα πλάθοντας έργα πολυεπίπεδα, δίνει το στίγμα του μέσα από τη φαντασία και τους συμβολισμούς, σκιαγραφώντας τη λαχτάρα του ανθρώπου για τον έρωτα, ή αλλιώς τη λαχτάρα για την ευτυχία.

Να και τι λέει ο τύπος.

Ο Δημήτρης Σωτάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Έχει εκδώσει οχτώ μυθιστορήματα και μία συλλογή διηγημάτων. «Το θαύμα της αναπνοής» (2009) κατέκτησε το βραβείο Athens Prize for Literature και ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας, καθώς  για το βραβείο Jean Monnet στη Γαλλία. Βιβλία του κυκλοφορούν στα γαλλικά, σερβικά, τουρκικά, ολλανδικά, ιταλικά και κινεζικά. Το τελευταίο του μυθιστόρημα «Η Ιστορία ενός Σούπερ Μάρκετ» εκδόθηκε το 2015 και ήδη κυκλοφορεί σε Γαλλία και Τουρκία.

Ύστερα, χρησιμοποίησα τα κινέζικα που μου είχε μάθει για να κάνω φίλους. Την Σι(γ)Ουέν την πιο αγαπημένη μου, τον Έρικ τον Διδάκτορα και την Χόνκσου που φοβόταν τη θάλασσα. Η Σι(γ)Ουέν παντρεύτηκε στην Κίνα και με κάλεσε και φόρεσε κόκκινο φόρεμα.  Αλλά ας γυρίσουμε στην Δημήτρη. Ακόμη περιμένω αφιέρωση σε κάποιο από τα βιβλία του. Ως τότε, όμως, εσύ… Γνώρισε τον Δημήτρη Σωτάκη σε 9+1 απαντήσεις!

Dimitris Sotakis

          Δεν αντέχω το καλοκαίρι. Είναι μια εποχή που μου δημιουργεί άγχος και ανησυχία, γεννάει μέσα μου μια τρομακτική κενότητα στη σχέση του εαυτού μου με τον κόσμο. Αυτή η άχρονη ιδιότητα του Αυγούστου, το χάος αυτών των ημερών, με γεμίζει θυμό και οργή, δεν αντέχω την έλλειψη αρμονίας και τάξης, παρότι είμαι ένας άνθρωπος που σε γενικές γραμμές αγαπάει την ασάφεια και τους λαβυρίνθους. Το καλοκαίρι ο χρόνος εξαφανίζεται, μου γεννιούνται αμέτρητα μεταφυσικά ερωτήματα για τη ζωή και το μέλλον, επίσης γιγαντώνεται η νοσταλγία και μια αόριστη θλίψη που με εξοντώνει. Αλλά το χειρότερο είναι η αφόρητη ζέστη, ο καύσωνας που παραλύει όλο μου το σώμα, ένα ανεπιθύμητο κύμα φωτιάς που έχει βαλθεί να διαλύσει τις μέρες και την ησυχία μου. Το καλοκαίρι καταρρέω από τη ζέστη, δεν μπορώ να δουλέψω, να κοιμηθώ, να σκεφτώ καθαρά, όπως επίσης δεν μπορώ να φορέσω τα αγαπημένα μου ρούχα, σιχαίνομαι τα καλοκαιρινά ρούχα, μου λείπει το σακάκι και το παλτό μου. Επίσης σιχαίνομαι τις λέξεις «καλοκαιράκι», «μπανάκι», «βουτίτσα» και άλλες παρόμοιες που καταδεικνύουν με τον χειρότερο τρόπο την παρακμή αυτής της άσκοπης εποχής στις ζωές μας, δεν υπάρχει γελοιότερο θέαμα από το να βλέπει κάποιον να κυκλοφορεί με παντόφλες, προτιμώ να βρίσκομαι μέσα σε ένα ιγκλού εγκλωβισμένος από οχτακόσια κιλά πάγο.

-Τρεις στόχοι για την άνοιξη.

Να ταξιδέψω όσο μπορώ περισσότερο

Να κοιμηθώ περισσότερο

Να παρακάμψω το καλοκαίρι

-Τρία πράγματα που σου λείπουν.

Μια γάτα

Χρόνος

Μια τοστιέρα

-Τρεις φόβοι και πώς τους ξεπέρασες.

Μήπως κατά λάθος φάω ωμό τυρί

Η ολοκληρωτική μοναξιά

Δεν τους ξεπέρασα

MOMAD Art in Jewelry

MOMAD

MOMAD S FOR SUMMER

Η καλλιτέχνιδα πίσω από το MOMAD είναι η Ειρήνη Κολοκυθά. Απόφοιτος τόσο της σχολής σχεδίου και κατασκευής χειροποίητου κοσμήματος MOKUME όσο και του σπουδαίου εργαστηρίου ή αλλιώς της φημισμένης βιοτεχνίας χρυσού τουριστικού κοσμήματος του χρυσοχόου πατέρα της Ηλία Κολοκυθά.

Η σύντομη περίοδος πειραματισμού μακρυά από την τέχνη και η νέα οικογένεια που δημιούργησε είχε ως αποτέλεσμα η Ειρήνη να πλημμυρίσει από ακόμη περισσότερη έμπνευση και σκέψεις για δημιουργία. Κάπως έτσι ξεκίνησε το MOMAD, όταν η μαμάτρελάθηκεαπό την ανάγκη της για καλλιτεχνική δημιουργία.

Με αποκορύφωμα τη μητρότητα που έδωσε στην Ειρήνη την ευκαιρία να εκφραστεί συνδυάζοντας τα του οίκου με τα της δημιουργίας το MOMAD είχε ήδη γίνει πραγματικότητα. Όλο το περιβάλλον, οικογένεια, σπίτι, εργαστήρι αποτελούν για την Ειρήνη αστείρευτη πηγή έμπνευσης, επέκταση του εργαστηρίου του μυαλού της.

Κάθε μέρα της στο σπίτι επεκτείνεται από την φροντίδα της για την οικογένεια σε μια γλυκειά ανυπομονησία και προσμονή να δημιουργήσει και να δώσει ζωή στα σχέδια που κρατούσε καλά μέσα της το περασμένο διάστημα.

Όπως λέει και η Ειρήνη «πάντα μετά από μία δύσκολη περίοδο, ανθίζει κάτι ωραίο» και εκείνη ξέρει πια, πως το σημαντικότερο αγαθό για τον καθένα μας, είναι το ένστικτο μας, τα όνειρά μας και η δύναμη που κρύβουμε για να τα πραγματοποιήσουμε.

Η δημιουργός του MOMAD μας εκμυστηρεύεται ότι προτιμά να δίνει την ευκαιρία στις ιδέες της να γίνονται σχέδια, να γίνονται κοσμήματα, να γίνονται κατασκευές, δίνοντας προτεραιότητα έναντι της μόδας ή άλλων εξωτερικά ερεθίσματα, στην έμπνευσή της και ξετρυπώνοντας συνάμα από το συρτάρι ιδέες κρυμμένες από το χρόνο.

Για
όλους αυτούς τους λόγους mom get mad, MOMAD, η Τέχνη στο Κόσμημα.

Βρείτε το MOMAD στο Facebook, ακολουθήστε το στο Insta και φυσικά κάνετε τις αγορές σας στο Etsy.

Στο μεταξύ μείνετε συντονισμένοι γιατί MOMAD και S For Summer κάτι ωραίο ετοιμάζουν, πολύ σύντομα!

5 km. Τα 5 μαθήματα των 5 km.

5km S For Summer
5 km. Ο δικός σου αγώνας

5 km. Ιστορική Αναδρομή.

Πρώτη φορά έτρεξα στα 5 km του 33ου Αυθεντικού Μαραθωνίου. Αυτό ήταν το Νοέμβριο του 2015. Και ήταν μέσα στους στόχους μου για εκείνο το Φθινόπωρο. Δεν το είχα εξετάσει ιδιαίτερα. Απλώς αποφάσισα να το κάνω. Τα όσα ένιωθα και τα όσα σκεφτόμουν ήταν πολλά.
Προσμονή για τη συμμετοχή. Ενθουσιασμό για το νέο στόχο. Τύψεις για τις λιγοστές προπονήσεις. Αγωνία για το αν θα τα καταφέρω. Χαρά που παίρναμε μέρος με ανθρώπους που αγαπώ. Περιέργεια να δω πώς είναι. Ευχαρίστηση που διάλεγα κάτι οφέλιμο. Αναζωογόνηση που ξεκινούσα κάτι καινούριο.

5 km. Τερματίζοντας.

Το συναίσθημα του τερματισμού στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο εύχομαι να μην το ξεχάσω ποτέ. Κουρασμένη και με μια γλυκειά αναστάτωση παρά το ότι είχα βγάλει τη μισή διαδρομή περπατώντας (έτρεχα λίγο, περπατούσα, έτρεχα λίγο, περπατούσα πολύ, έτρεχα λίγο, περπατούσα ακόμη πιο πολύ κ.ο.κ.) είδα το Καλλιμάρμαρο και όλους τους εθελοντές, όλους τους ανθρώπους που είχαν έρθει να επευφημήσουν, να χειροκροτήσουν και να εμψυχώσουν τους δρομείς, κάποιους από τους Μαραθωνοδρόμους που έμπαιναν στην τελική ευθεία του τερματισμού μετά τα 40 χιλιόμετρα ενώ είχε φτάσει απόγευμα και πήρα δύναμη. Ας μη γελιόμαστε, βοηθούσε και η κατηφόρα. Εν τέλει έτρεχα! Μαζί με τόσους αγνώστους. Ξέχασα την κούραση, ξέχασα τη δίψα, ξέχασα τη ζέστη, έμεινε μόνο η θέρμη. Είχε κάτι το τόσο δυναμικό, μια αίσθηση λες και είχαν συνδυαστεί ψύγματα ειρήνης και αντοχής και αποφασιστικότητας και αποτελεσματικότητας και προσπάθειας και τα μάγουλα έκαιγαν, μα πιο πολύ έκαιγε κάτι μέσα μου, μια μικρή φωνή που κραύγαζε «μπράβο σας, μπράβο σου!». Στα τελευταία αυτά μέτρα άρχισα να συγκινούμαι. Για όλους εμάς που ήμασταν εκεί. Που βιώναμε ο καθένας τη δική του επιτυχία. Ένιωσα τόσο χαρούμενη που ολοκλήρωσα κάτι. Μπορεί να μην είχα ετοιμαστεί σωστά ή όπως είχα σχεδιάσει, μπορεί να μην έτρεχα σε όλη τη διαδρομή, μα ήμουν εκεί. Και τερμάτιζα.

Ύστερα έτρεξα / συμμετείχα στον αντίστοιχο Ημιμαραθώνιο 2016 στα 3 km τα οικογενειακά με φίλους και οικογένεια, μετά στα 5 km του 34ου Μαραθωνίου 2016 πάλι με οικογένεια και φίλους και τώρα πάλι τα 5 km του Ημιμαραθωνίου, αυτή τη φορά σόλο. Είπαμε με την οικογένειά μου να το κάνουμε παράδοση και να κατεβαίνουμε για τρέξιμο δύο φορές το χρόνο!

5 km. Τα 5 μαθήματα.

Τα συναισθήματα είναι πάλι τα ίδια. Κάθομαι τώρα στον καναπέ, τυλιγμένη με ένα χνουδωτό κουβερτάκι, τρώω oreo ύστερα από την αναζωογονητική σιέστα που επιβάλλεται ως έπαθλο μετά από μια τέτοια μέρα και παρατηρώ τι νιώθω. Πώς νιώθω. Αυτή τη φορά, η διαφορά είναι ότι πήγα αφενός απροπόνητη, αφετέρου χωρίς καθόλου παρέα. Σε κάθε αγαπημένο που είχαμε δηλώσει μαζί κάτι έτυχε την τελευταία στιγμή και έτσι αποφάσισα αντί να χάσω την ευκαιρία της συμμετοχής να πάω μόνη μου. Το γεγονός ότι συμμετείχα μόνη μου μου προσέφερε χώρο 5 km και χρόνο 40 λεπτών να σκεφτώ. Να αφουγκραστώ τις σκέψεις μου για 5 km. Να αφήσω έστω για 5 km την καθημερινότητα, τις υποχρεώσεις, τα ημερολόγια στην άκρη και να ησυχάσω με τον εαυτό μου. Καθώς διέσχιζα τη διαδρομή (δε θα πω ότι έτρεξα γιατί αυτή τη φορά έκανα 40 λεπτά από την αφετηρία ως στον τερματισμό) μετρούσα τα 5 μαθήματα που με δίδαξαν τα 5 km τα οποία και ακολουθούν παρακάτω.

  1. Τα 5km είναι ένα μεγάλο πανηγύρι.

    Για όλες τις ηλικίες. Για κάθε φυσική κατάσταση. Χορός, μουσική, τύμπανα, εθελοντές, θεατές, περαστικοί, μια Αθήνα γιορτινή, με λιακάδα και πρόσωπα φωτεινά. Αυτή η γιορτινή διάθεση μεταδίδεται πολύ πιο γρήγορα από την ταχύτητα με την οποία ο καθένας μας έτρεχε. Οι κάτοικοι του κέντρου έβγαιναν στο μπαλκόνι και χειροκροτούσαν, κόσμος που εθελοντικά στεκόταν στον ήλιο για να μας προσφέρει ανοιχτά μπουκάλια νερό, άλλοι που μας φώναζαν να τρέχουμε και να μην περπατάμε (δεν τους άκουγα, όπως καταλαβαίνεις) και μας έλεγαν πόσα χιλιόμετρα είχαμε ακόμη μπροστά μας, άλλοι που στο τέλος μας έδιναν στο χέρι το μετάλλιο της συμμετοχής μαζί με συγχαρητήρια ενώ βρίσκονταν εκεί από το πρωί, οι εκφωνητές που έδιναν αγωνιστικό παλμό, μαζί με τους όσους έπαιζαν μουσική ή φώναζαν συνθήματα, αυτοί όλοι συνέθεταν μια κινούμενη γιορτινή εικόνα.

  2. Στα 5 km δεν είσαι μόνος σου.

    Ακόμη κι αν πας χωρίς παρέα. Νιώθεις αυτή τη μαζικότητα. Άγνωστοι σου χαμογελάνε. Είστε όλοι μια μεγάλη συντροφιά. Τρέχετε για κάτι διαφορετικό ο καθένας μα όλοι μαζί. Όσοι έχετε τον ίδιο ρυθμό ταξιδεύετε στις συζητήσεις των συναθλητών σας. Θα βρεις γνωστούς. Κι αν όχι, θα δεις διαφορετικά πρόσωπα, κάποια από αυτά θα σου φανούν οικεία και σίγουρα θα κάνεις νέες γνωριμίες. Από άτομα που αθλούνται συστηματικά μέχρι γονείς με τα μικρά τους παιδιά ή ακόμη και με βρέφη στα καροτσάκια και ηλικιωμένους που κάνουν δυναμικό περπάτημα (δυναμικότερο από εμένα σε πληροφορώ), μέχρι ομάδες που κατεβαίνουν από εταιρείες ή σχολεία να τρέξουν όλοι μαζί ως τους εθελοντές και τους θεατές, σε αυτά τα 5 km δε θα είσαι μόνος σου. Και πού ξέρεις, μπορεί αφού τερματίσεις να σε περιμένουν μερικά λουλούδια και χαμόγελα περηφάνειας από όσους σ’ αγαπούν και στηρίζουν τους αγώνες σου!

  3. Στα 5 km χρειάζεσαι καλή φυσική κατάσταση.

    Για να τρέξεις. Διαφορετικά, βεβαίως, έχεις την επιλογή να περπατήσεις. Άλλωστε ο κόσμος είναι τόσο πολύς που δεν υπάρχει αρκετός χώρος στην αρχή για να ξεδιπλώσεις τις αθλητικές σου επιδόσεις. Χρειάζεσαι αντοχή, καλή διάθεση και ίσως την πρόνοια να έχεις προπονηθεί. Είναι εξαιρετική ευκαιρία να δοκιμάσεις τον εαυτό σου, τα όριά σου. Προπόνηση, διατροφή, ξεκούραση και μυική ενδυνάμωση είναι οι λέξεις κλειδιά. Φυσικά να συμβουλευτείς τον προπονητή σου, να έχεις κάνει τις απαραίτητες επισκέψεις σε γιατρούς και αν απαιτείται αντίστοιχες εξετάσεις. Αλλά το να έχεις προγραμματίσει τη συμμετοχή σου σε ένα τέτοιο δρώμενο αν το διαχειριστείς με σύνεση θα σε οδηγήσει να δεσμευτείς σε μια προετοιμασία που θα βελτιώσει πάρα πολύ τη φυσική σου κατάσταση. Και μαζί μ’ αυτό τη διάθεσή σου. Υπάρχουν μεταξύ άλλων διάφορα προγράμματα όπως το From couch to 5 km ή αυτό που ποτέ δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω και καθώς φαίνονται πολλά υποσχόμενα είμαι σίγουρη ότι αν ποτέ τα ακολουθήσω, τότε θα τερματίσω αέρινη και αιθέρια με καλό χρόνο!

  4. Στα 5 km ανακαλύπτεις μια άλλη Αθήνα.

    Η Αθήνα είναι τόσο ωραία. Η Αθήνα είναι άδεια. Από αυτοκίνητα. Γεμάτη ενθουσιασμό. Ξέρω, θα μου πείτε κλείνουν οι δρόμοι και οι οδηγοί ταλαιπωρούνται μα έχει κάτι το τόσο ξεχωριστό να βρίσκεσαι στην πόλη χωρίς τη φασαρία, χωρίς τους κανόνες που γνωρίζεις. Στο πρώτο κόκκινο φανάρι που συνάντησα πήγα αυθόρμητα να σταματήσω. Μα αμέσως συνειδητοποίησα πως τώρα ίσχυαν διαφορετικοί κανόνες. Μόνο για σήμερα. Γίνεσαι κύριος του δρόμου. Πηγαίνεις αντίθετα στο ρεύμα κυκλοφορίας. Είσαι πεζός, είσαι δρομέας και ο δρόμος σου ανοίγεται και εσύ του ανήκεις. Ανήκεις σε αυτή την πόλη που ήσυχη από φρεναρίσματα και κόρνες και απελευθερωμένη από τον εκνευρισμό των οδηγών σε οδηγεί να την φωτογραφήσεις νοητά, να χαρείς τα πεζούλια της, το πεζοδρόμιο, να ξεκουράσεις το βλέμμα σου στα όμορφα μπαλκόνια, να το αφήσεις να περιπλανηθεί στα κτίρια, να ψάξει για γωνιές ομορφιάς και με έκπληξη να συνειδητοποιείς ότι ναι έχει πολλές ομορφιές που στα 5 αυτά km δεν προλαβαίνεις να απαριθμήσεις.

  5. Τα 5 km μπορούν να γίνουν η αφετηρία για τον δικό σου αγώνα.

    Είτε η αρχή για μια πιο υγιή ζωή, είτε αφορμή στοχοθεσίας, είτε το εναρκτήριο λάκτισμα για να ασχοληθείς με το τρέξιμο, με τον αθλητισμό, με το να φροντίζεις το κορμί σου και να το γυμνάζεις. Ίσως τα 5 km γίνουν για εσένα η γραμμή εκκίνησης για να πετύχεις κάτι δικό σου, για να τρέξεις προς στον καλύτερο εαυτό σου αφήνοντας πίσω με κάθε βήμα σου στην άσφαλτο κάθε τι που σε κρατάει και ελεύθερος να αρχίσεις να κατευθύνεσαι προς αυτό που επιθυμείς. Σα σύμβολο τα 5 km έχουν πολλή ισχύ. Είναι ο δικός σου αγώνας. Ο δικός μου αγώνας να γίνομαι καλύτερη. Να προσπαθώ. Να μην παραιτούμαι. Να μην το βάζω κάτω. Να περιαματίζομαι και να επιτυχγάνω και να συμμετέχω και να ξεβολεύομαι και να τρέχω ώστε να γίνω καλύτερη και να κάνω καλύτερη τη ζωή. Σε κάθε χιλιόμετρο. Σε κάθε βήμα. Να δένω τα κορδόνια μου και να είμαι έτοιμη. Αγώνας ταχύτητας ή αντοχής δεν έχει σημασία, εσύ διαλέγεις. Το θέμα είναι να ξεκινάς. Κι αν σταματήσεις, να ξεκινήσεις πάλι!

Γνώρισε την Αθηνά Κουτρουμάνος σε 9+1 απαντήσεις!

Γνώρισε την Αθηνά Κουτρουμάνος σε 9+1 απαντήσεις!

Η Αθηνά, η δημιουργός πίσω από το Mysterieuse Bibliothecaire και το A Cup Of Travel, ένα πλάσμα πολύ χαριτωμένο και χαρισματικό, είναι Βιβλιοθηκονόμος, ονειρεύεται να γίνει και Μουσειοπαιδαγωγός, ταξιδεύει, φωτογραφίζει και φωτογραφίζεται, αγαπάει την χρυσόσκονη, τα ισπανικά τραγούδια, τα ζώα, τη Βαρκελώνη, τον εθελοντισμό, το περπάτημα, τα φρουτοποιεία, τις περιπλανήσεις με τρένο, τα σοκάκια της Αθήνας, τον χειροποίητο σάκο της με τα σύνεργα για το box, το λαχταριστό φαγητό και τους φίλους από όλο τον κόσμο που τους ρωτάς τι καιρό έχει εκεί και αν χιονίζει όταν εδώ είναι καλοκαίρι. Οι δικοί της την φωνάζουν Καταΐφι και έχει πυρόξανθα μαλλιά. Σήμερα, η Αθηνά Κουτρουμάνος θα μας μιλήσει για να την γνωρίσεις σε 9+1 απαντήσεις!

9+1

(φωτό Αθηνά Κουτρουμάνος από Αθηνά Κουτρουμάνος)

Μου αρέσουν τα γυμνά πόδια, τα φαρδιά φορέματα, η θέα της θάλασσας από το εξοχικό του παππού, η δροσιά της την πρώτη ζεστή μέρα του καλοκαιριού, ο μεσημεριανός ύπνος με τα τζιτζίκια, οι φωνές των παιδιών που παίζουν στην πλατεία…. Θαρρώ ότι είμαι ένας άνθρωπος φτιαγμένος για το καλοκαίρι, τον ήλιο και την ανεμελιά. Αν μπορούσα θα είχα διδακτορικό στις καλοκαιρινές διακοπές και τα θαλασσινά εδέσματα. Είναι Μάρτιος και ήδη το μυαλό μου ονειρεύεται καλοκαιρινή σιέστα και ξάπλες στην ριγέ αιώρα μου… είμαι καταδικασμένη, το ξέρω.

-Τρία ταξίδια που θες να κάνεις.

Κροατία, Δαλματικές Ακτές. Φαίνονται φανταστικές αν και νιώθω άσχημα να μην πάω για τέταρτη φορά στη Βαρκελώνη. Θέλω να περάσω από την Αλβανία, να δω πώς είναι τα Τίρανα που έχουν περάσει τόσο δύσκολο εμφύλιο, λένε ότι είναι αρκετά όμορφα και οι παραλίες της ιδανικές.

Φυσικά να ξαναπάω Βαρκελώνη, ξανά και ξανά. Επειδή μου αρέσει πολύ και άλλωστε είμαι το πιο προβλέψιμο άτομο, άρα, ναι, θέλω να ξαναπάω στη Βαρκελώνη. Και να προσπαθήσω να φτάσω μέχρι τη Λισαβόνα, η οποία είναι η δεύτερη αγαπημένη μου πόλη.

Νότια Πορτογαλία. Πολύ χαρούμενοι άνθρωποι. Αισιόδοξοι, δεν παραπονιούνται. Είναι τόσο ωραία, που, φαντάσου, είχα γνωρίσει σε ένα ταξίδι μου στην Πορτογαλία μια Ιταλίδα η οποία την λάτρεψε, αγόρασε ένα B&B και τελικά έμεινε εκεί!

-Τρεις λόγοι για να έχεις ένα (ή και περισσότερα) κατοικίδια που θα φροντίζεις και θα αγαπάς (προαπαιτούμενο).

Θα σε κοιτάει στα μάτια σα να είσαι ο Θεός του, ο κόσμος του ολόκληρος. Ο σκύλος μου κοιτάει τη μητέρα μου σα να είναι η ζωή του. Μένει μαζί της, επειδή στο σπίτι μου μένουν οι γάτες…

Αν μάλιστα, επιλέξεις να υιοθετήσεις ένα αδέσποτο ζωάκι, θα το σώσεις. Οι άνθρωποι δεν είναι ανώτεροι από τους άλλους κατοίκους αυτού του πλανήτη και με το να αγκαλιάσεις ένα αδέσποτο μάχεσαι κατά της εμπορίας ζωής και του δίνεις ένα νέο σπίτι.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο τέλειο από το να γυρνάς στο σπίτι μετά από μια χμμ δύσκολη, ας πούμε πολύ δύσκολη μέρα στη δουλειά και να κάνεις αγκαλιά μια χνουδωτή μπαλίτσα. Καταλαβαίνει τα πάντα, πότε είσαι άρρωστος, θλιμμένος, χαρούμενος. Και σε κάνει πιο χαρούμενο να μοιράζεσαι μαζί του την αγάπη σου και να το φροντίζεις.

-Τρία αποτελέσματα του να γυρνάς την πόλη σου με τα πόδια.

Αγαπώ το περπάτημα, όπου μπορώ να πάω με τα πόδια το προτιμώ.

Γυμνάζεσαι! Είναι τέλειο Κυριακή να πας για περπάτημα μετά από το φαγητό, τέσσερα, πέντε χιλιόμετρα. Είναι το καλύτερο για το πεπτικό και το κυκλοφορικό σου, ξέρω, θα μου πεις, είναι μαμαδίστικη συμβουλή μα είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Ανακαλύπτεις μεριές που αλλιώς δε θα έβλεπες. Κι εγώ έτσι ανακάλυψα την γειτονιά μου που μένω και θεωρείται από τον κόσμο, επικίνδυνη λόγω του μεταναστευτικού. Αντίθετα, περπατώντας την, συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει λόγος να φοβάται κάποιος. Βλέπεις τους μετανάστες οικογενειάρχες, ανθρώπους του μεροκάματου, να παίζουν με τα παιδιά τους, να είναι στα μαγαζιά τους. Επίσης, βρήκα Delicatessen. Ρουμάνικα, ρώσικα, ινδικά. Με συνέστησαν σε γεύσεις και τιμές που δε φανταζόμουν.

Είναι μια μέθοδος αντιστρές. Θα περπατήσεις. Θα σκεφτείς. Θα κάνεις διάλογο με τον εαυτό σου. Το περπάτημα σε χαλαρώνει από τις δύσκολες μέρες και σε απαλύνει από δυσάρεστους λογισμούς.

-Επιπλέον στοιχείο.

Λατρεύω να ταξιδεύω με τρένο. Είναι οικολογικό, είναι ασφαλές, είναι οικονομικό, ιδίως αν το προγραμματίσεις καιρό πριν. Γνωρίζεις πραγματικά την χώρα (ή τις χώρες) στην οποία πας. Το έχω ζήσει! Βλέπεις την εξοχή, πέρα από τους τουρίστες, εκεί κρύβεται η αληθινή ζωή. Έχω γνωρίσει κόσμο στο τρένο. Είναι άνετο μέσο. Το πιο βολικό. Μπορεί να είναι πολύωρο ταξίδι, περισσότερες ώρες από το αεροπλάνο. Μα είναι ξεκούραστο. Βιώνεις το της Ιθάκης, ζεις το ταξίδι, το οποίο έχει ξεκινήσει πολύ προτού φτάσεις στον προορισμό σου. Εκτιμάς και την εμπειρία του να πας. Η επιστροφή, ωστόσο, είναι δυσάρεστη. Γιατί σκέφτεσαι πως όλο αυτό τελείωσε. Και το τέλος, όμως, είναι μια εμπειρία που πρέπει να αποδέχεσαι γιατί το ζεις. Ύστερα, ετοιμάζεσαι για το επόμενο ταξίδι, με τρένο πάλι!