Γνώρισε την Κατούλα Κατσιφέρη σε 9+1 απαντήσεις!

Η Κατούλα, το κορίτσι-καρδούλα (κάνει και ομοιοκαταληξία) πίσω από το Red Rose Cheeks, δασκάλα που αγαπά τα ταξίδια, την φωτογραφία και τα σαν ρόδο κόκκινα μάγουλα είναι κοντά μας και ανάμεσα σε καύσωνα και βουκαμβίλιες και με κάδρο τα πυρόξανθα μαλλιά της για να την γνωρίσεις σε 9+1 απαντήσεις. Μας μιλά σήμερα για το μπλογκ της, το όνομά της, για τον Χάρυ Πότερ και τον κόσμο του, τον δικό μας κόσμο και την ανθρωπιά, το Λονδίνο και την βρετανική εξοχή, τους μαθητές της, το καλοκαίρι (φυσικά) και τον έρωτα (αχ.). Σ’ αφήνω, λοιπόν στην ησυχία σου και εσύ γνώρισε την Κατούλα Κατσιφέρη σε 9+1 απαντήσεις!

ΚΑΤΟΥΛΑ ΚΑΤΣΙΦΕΡΗ 9+1 ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.jpg

Γειααα! Με λένε Κατερίνα Κατσιφέρη και όταν συστήνομαι στον κόσμο, για παράδειγμα σε ένα νέο άτομο που έρχεται στην παρέα, δίνω το χέρι μου και λέω «Γεια σου, Κατερίνα» (τι πιο φυσιολογικό). Όμως, εκείνη την ώρα, αν αυτό το νέο άτομο έχει ακούσει ήδη κάποια πράγματα για μένα και την παρέα, συνήθως απαντάει ρωτώντας «η Κατούλα;». Ακόμα κι αν εκείνος βέβαια δεν έχει ξανακούσει τίποτα για εμένα, δεν αγχώνομαι γιατί αμέσως προλαβαίνουν οι φίλοι μου να πουν «η Κατούλα», με το που θα πω εγώ «Κατερίνα»!  Όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι το… ψευδώνυμο μου; το χαϊδευτικό μου; εδώ και… 15 χρόνια σχεδόν. Ενώ λοιπόν αυτό το -μοναδικό για μένα- παρατσούκλι  το εφηύρε μία από τις καλύτερές μου φίλες  στα όμορφα χρόνια του Λυκείου (γιατί όλος ο κόσμος με φώναζε Κατ, μα στη φίλη μου αυτό φαινόταν πολύ απότομο, οπότε αποφάσισε να το κάνει πιο γλυκούλι, προσθέτοντας την πολύ σωστά γραμματικά κατάληξη υποκοριστικών σε   –ούλα)­, όοολο αυτό που σας περιγράφω  μπορώ να πω ότι έχει γίνει πιο έντονο τον τελευταίο έναν χρόνο και δεν ξέρω ακριβώς γιατί! Ακόμη και ο μπαμπάς μου αναφέρεται ενίοτε σε εμένα ως Κατούλα, που είναι σημαντικό γιατί μέχρι πρότινος με φώναζε «κόρη!», μιας και υπάρχουν δύο Κατερίνες στο σπίτι, εγώ και η μαμά μου (άλλη μεγάλη ιστορία). Μέχρι και ο υποδιευθυντής μου Κατούλα με φωνάζει. (Ο διευθυντής μου με φωνάζει Καροτί, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.)

Και αφού μόλις συνειδητοποίησα ότι αφιέρωσα μία παράγραφο 18 ολόκληρων σειρών στο… όνομά μου και την προέλευσή  του, μπορώ να συνεχίσω. Ανέφερα πριν υποδιευθυντή και διευθυντή και εννοώ στο σχολείο μου, στη «δουλειά» μου. Είμαι δασκάλα σε δημοτικό και βάζω τη λέξη «δουλειά» σε εισαγωγικά γιατί δεν τη βλέπω ακριβώς ως δουλειά… Πέραν του πρωινού ξυπνήματος και της καθημερινής υποχρέωσης που είναι στοιχεία πολλών επαγγελμάτων, αγαπώ τόσο πολύ αυτό που κάνω που δεν το βλέπω καθαρά ως «δουλειά». Φέτος θα κλείσω αισίως 10 χρόνια στην εκπαίδευση και ενώ καθημερινά κάνω λάθη και υπάρχουν ακόμα 1.000.000 πράγματα που μπορώ να διορθώσω/βελτιώσω, αυτό που χαίρομαι είναι πως κάθε χρόνο νιώθω πως έχω όλο και περισσότερη όρεξη να ψάξω ιδέες, να βρω πώς μπορώ να κάνω αυτό το πράγμα που θα διδάξω λίγο πιο εύκολο, λίγο πιο ευχάριστο.

Το blogging ξεκίνησε για μένα όταν ανέβασα το πρώτο μου post στις 12 Ιουλίου του 2010, μετά από αρκετό καιρό που έμενε μόνο στη σκέψη και μετά από αρκετή ενθάρρυνση από αγαπημένους μου ανθρώπους που με έπεισαν ότι δεν είναι «εντελώς χαζό», όπως έλεγα, αυτό που θέλω να κάνω. Κοιτώντας τις πρώτες εικόνες λοιπόν του Red Rose Cheeks, νιώθω πως εξελίχθηκε αρκετά, ειδικά μέσα από τις φωτογραφίες, καθώς τα μαθήματα φωτογραφίας που κάνω τα τελευταία 5 χρόνια (ούτε διδακτορικό να ‘ταν!)  έπαιξαν τον ρόλο τους!  Έτσι, ενώ ξεκίνησε πιο πολύ σαν blog μόδας, στη συνέχεια μεταμορφώθηκε σε μία μίξη μόδας, ή καλύτερα στυλ, φωτογραφίας, και στιγμών που έχω ζήσει ή ονειρεύομαι να ζήσω, και που με κάνουν να νιώθω όμορφα, αισιόδοξα. Ο στόχος μου για το –άμεσο, ευελπιστώ-  μέλλον είναι όλα τα μικρά ή μεγάλα project που έχω στο μυαλό μου να περιστρέφονται πια κυρίως γύρω από τη φωτογραφία. Μέχρι τότε με βρίσκετε εδώ στο φουμπού, που λέμε, και στο ίνσταγκραμ ως red_rose_cheeks.

Κι όταν λέω άμεσο μέλλον, τι πιο άμεσο από το καλοκαιράκι που έρχεται! Τι έρχεται δηλαδή, εδώ είναι και κρατάει γερά, σταθερά στους 32 βαθμούς, βραδάκι Τετάρτης… Τι να κάνουμε όμως, λάπτοπ στο μπαλκονάκι με αναμμένα κεράκια και πολύχρωμα φαναράκια, μουσικούλα της επιλογής μας, λεμονίτα (ακόμα καλύτερα αν είναι σπιτική!) σε ποτήρι με χρωματιστό στριφογυριστό καλαμάκι και παγάκια, και έρχεται η έμπνευση…! Ακόμα και στην πόλη να είσαι, πρέπει να προσπαθείς να βρίσκεις το καλοκαίρι μέσα σου, γύρω σου, όπου μπορείς.

-Τρεις υπερδυνάμεις που θα ήθελες να είχες.

Θα ήθελα να μπορώ να είμαι ο Χάρι Πότερ. Ναι, ο Χάρι Πότερ. Ας ήμουν και η Ερμιόνη δηλαδή, εντάξει, αλλά ας ήμουν σε αυτόν τον μαγικό κόσμο. Σε σχολή μαγείας, με ξόρκια που πρέπει να απομνημονεύσεις και να εκτελέσεις σωστά, με εφημερίδες που οι εικόνες τους κινούνται, με κάδρα που μιλάνε, με διαδρόμους και μυστικά περάσματα, με κοιτώνες γεμάτους με βιβλία και ζεστασιά από το τζάκι, με αόρατους μανδύες (το αγαπημένο μου) και τρένα που φεύγουν από παράξενες πλατφόρμες… Αχ.

Θα ήθελα να μπορώ με έναν μαγικό τρόπο να κάνω τους ανθρώπους πιο ευδιάθετους, πιο ευγενικούς με τον συνάνθρωπο, να έχουν αυτήν την καθαρή και αξιοπρεπή ευγένεια, δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι εννοώ, που λείπει πολύ από τις μέρες μας. Να μπορούσα να τους κάνω να χαμογελούν συχνότερα, ευκολότερα. Να δείχνουν το συναίσθημά τους, να μη φοβούνται.

Τρίτο και τελευταίο, πόσο  τ έ λ ε ι ο  θα ήταν αν μπορούσα όλα όσα πρέπει να διδάξω στους μαθητές μου να τους τα περνούσα με έναν θαυματουργό τρόπο μέσα στο κεφαλάκι τους, έτσι ώστε να μπορεί να υπάρχει έστω η βάση και μετά να μπορώ να ξεδιπλώσω όοολα αυτά που θέλω να κάνω μέσα στην τάξη και τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνω: να εμβαθύνω, να τους δείξω κολπάκια και μυστικά, να τα σηκώσω όλα στον πίνακα, κάθε μέρα, για εξάσκηση, να λύσω ‘τρελές’ απορίες, να παίξουμε περισσότερο, να μου μιλήσουν για όσα θέλουν περισσότερο, να πειραματιστούμε με τις παλαβές ιδέες που μπορεί να έχουν και να δούμε αν αποδεικνύονται ή όχι, να κάνουμε χειροτεχνίες (αχ χειροτεχνίες) με άπειρα υλικά και να μπορούμε να ακούμε όλη τη μέρα μουσική, χωρίς να μας ενοχλεί ή να μας αποσυντονίζει. Πολύ χρήσιμη θα ήταν αυτή η υπερδύναμη, αλήθεια.

-Τρία μέρη στα οποία ονειρεύεσαι να πας.

Επειδή είναι αρκετά, δηλαδή ποιος άνθρωπος δε θα ήθελε να γυρίσει όλον τον κόσμο(;) , θα προσπαθήσω να περιοριστώ σε μία χώρα και τρία διαφορετικά σημεία της τα οποία θα ήθελα να επισκεφτώ ή να ξαναεπισκεφτώ.

Δεν έχω ταξιδέψει πάααρα πολύ ή όσο θα ήθελα, αλλά κάποια ταξιδάκια στην Ευρώπη τα έχω κάνει και όλα μου άρεσαν· η αίσθηση του να ανακαλύπτεις ένα καινούριο μέρος είναι από τις ωραιότερες! Όσοι με ξέρουν καλά, όμως, ξέρουν το βλέμμα του κουταβιού που παίρνει ξαφνικά το πρόσωπό μου όταν μιλάει κάποιος για την Αγγλία, και ειδικά για το Λονδίνο. Όταν ακούω «Λονδίνο» ή ας πούμε βλέπω μια φωτογραφία στο ίνσταγκραμ από εκεί, νιώθω λες και γίνομαι αυτό το εμότικον με τα κατεβασμένα φρύδια και τα λαμπυρίζοντα-έτοιμα-να-κλάψουν-ματάκια, αυτό! Έχω πάει μία φορά, μα θέλω απίστευτα να ξαναπάω. Να περπατήσω την πόλη. Δε με νοιάζει τίποτα άλλο. Όλη μέρα να περπατάω στις γειτονιές του. Να παίρνω το μετρό και να ακούω αυτή τη γυναικεία (τότε τουλάχιστον ήταν γυναικεία) φωνή με την τέλεια προφορά να λέει Battersea Park και Clapham Junction και Victoria station. Να βολτάρω στην Oxford και την Bond street και να αράζω ονειροπολώντας στα πανέμορφα πάρκα τους. Το Λονδίνο μου έβγαλε αυτή την ‘ατμόσφαιρα’, όπως την λέω.

Μάλλον αυτό δεν ήταν και εντελώς τυχαίο, καθώς μία σύνδεση με την Αγγλία την έχω, γενεαλογικά εννοώ. Η γιαγιά μου, η μαμά της μαμάς μου, γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα της εφηβικά χρόνια στην Αγγλία, και δη στο Μπέρμινχαμ. Η προγιαγιά μου, Ελληνίδα, είχε παντρευτεί  Άγγλο και έζησαν εκεί κάποια χρόνια. Είχαν μάλιστα και ένα από τα πιο κοινά επίθετα… Smith! Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πως η δεύτερη πόλη την οποία θέλω να επισκεφθώ και να εξερευνήσω είναι η πόλη αυτή στην οποία γεννήθηκε η αγαπημένη μου γιαγιά και η οποία νιώθω να με ‘καλεί’, αν μπορώ να το πω έτσι.

Τέλος, αν είχα τη δυνατότητα, θα ήθελα πολύ να δω μία από τις πανεπιστημιουπόλεις, Οξφόρδη ή Κέμπριτζ. Βλέπω αυτές τις υπέροχα ατμοσφαιρικές, μελαγχολικές φωτογραφίες από τα δρομάκια τους, σχεδόν πάντα βρεγμένα από τη βροχή και ονειρεύομαι να περνάω όλα μου τα απογεύματα με τσάι στις τεράστιες βιβλιοθήκες τους. Αν σπούδαζα κιόλας εκεί… εκεί να δεις έρωτα.

-Τρεις λέξεις για τον έρωτα.

Και μιας και είπα ‘έρωτα’… Τρεις λέξεις για τον έρωτα. Αρχικά σκεφτόμουν επίθετα αλλά τελικώς, γιατί να το περιορίσω;

Για ουσιαστικό, θα έλεγα αστερόσκονη. Κάτι τόσο μαγικό.

Για ρήμα, θα έλεγα εξελίσσομαι. Ο καθένας μόνος του, μα και μαζί.

Και για επίθετο, θα έλεγα ανήσυχος. Που δεν επαναπαύεται.

-Επιπλέον στοιχείο.

Προσπαθώντας να σκεφτώ το Επιπλέον Στοιχείο, πήρα χαρτί και μολύβι να γράψω ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Έγραψα κάμποσες ιδέες, ‘κόλλησα’ κι αρκετές φορές και πήρα το χαρτί μετά από λίγο να κάνω μια ανακεφαλαίωση. Το χαρτί ήταν γεμάτο από καρδιές που ζωγράφιζα όσο σκεφτόμουν. Να το ΄ράντομ’ στοιχείο για μένα λοιπόν. Όταν χαλαρά σκιτσάρω στο χαρτί, σε τετράδια, σε χαρτοπετσέτες, φτιάχνω όλο καρδούλες, αλλά και όταν περιμένω πχ. κάπου ή κάποιον, χωρίς να έχω μολύβι, τις σχηματίζω με τα χέρια μου νοητά στο τραπέζι, σαν σε μοτίβο, ή με ρυθμό από κάποιο τραγούδι που τραγουδάω από μέσα μου, και άλλα τέτοια παράξενα πράγματα ♡.

Advertisements

Γνώρισε την Έμιλυ Καποθανάση σε 9+1 απαντήσεις!

Καλωσορίσαμε τον Ιούνη. Τώρα καλωσορίζουμε την Έμιλυ Καποθανάση, την Quite Late Bloomer. Εκεί, δηλαδή στο μπλογκ της, θα βρεις φωτογραφίες, σκέψεις, κάτι από αυτοματική γραφή και σίγουρα πολύ κομφετί.
Αυτές τις μέρες,  όπως μας λέει, η Έμιλυ Καποθανάση ανοίγει μαγαζάκι και έχει γεμίσει ενθουσιασμό. Πάντα έφτιαχνε πράγματα με τα χέρια, γιατί ένιωθε να πηγαίνουν μόνα τους, ουσιαστικά. Έντυνε κουτιά με χρωματιστά χαρτιά, έφτιαχνε οριγκάμι, στολίδια για δώρα γενεθλίων, κοσμήματα (μη φανταστείς, σε προλαβαίνει και συμπληρώνει, κορδόνια και χαντρούλες), έραβε διάφορα πάνω σε πάνινες τσάντες, ζωγράφιζε τα παπούτσια της, γέμιζε γκλίττερ ή αποξηραμένα λουλούδια τις θήκες του κινητού. Διάφορα! Αλλά θέλει πλέον να το πάει πιο σοβαρά, επαγγελματικά, ταπί γαρ. Καταλαβαίνεις.
Παραθέτουμε τη σελίδα της Έμιλυ στο φμπ, που θ’ αρχίσει να γεμίζει σιγά σιγά, ιδέες και προτάσεις. Α, ψάχνει και για δουλειά, όποιος έχει σοβαρές (μόνο!) προθέσεις ας της στείλει ίνμποξ!
Λάτρης της ζάχαρης, όχι του καλοκαιριού, δημιουργική, διαβαστερή, ανήσυχη, καλλιτεχνική, χειρωνάκτης, αυτή είναι η Έμιλυ στο γνώρισε την Έμιλυ Καποθανάση σε 9+1 απαντήσεις!

S For Summer Emily Kapothanasi.jpg

Χάνομαι γιατί ρεμβάζω. Ζω με ζάχαρη. Αν γνωρίζεις αυτά, μάλλον με έχεις σχεδόν μάθει. Είμαι αυτή που περπατάει γύρω απ’το λόφο του Λυκαβηττού με μια πάνινη τσάντα, έχοντας μέσα σίγουρα ένα στυλό κι ένα σημειωματάριο, καφέ στο χέρι και κρυφοκοιτάζει μες απ’τα παντζούρια. Να ξετρυπώσει ιστορίες, να δει τους πίνακες που έχουν κρεμασμένους στον τοίχο τους οι Αθηναίοι, τι χρώμα είναι οι πολυθρόνες τους, πόσα βιβλία έχουν οι βιβλιοθήκες τους.

Συνήθως πιάνω θέση σε ένα σκαλί, όσο πιο ψηλά μπορώ, βάζω στ’ ακουστικά κλασική ή ηλεκτρονική μουσική και αρχίζω το γράψιμο. Χωρίς θέμα. Πάντα. Σκόρπιες σκέψεις που κατά έναν μαγικό τρόπο, καταλήγουν μόνες τους κάπου. Όταν αυτό το κάπου ανακουφίζει και μαλακώνει τα όσα συμβαίνουν μέσα μου, αφήνω το στυλό, κλείνω τα χαρτιά μου και παίρνω το δρόμο της επιστροφής.

Όσο για το γράψιμο, ξεκίνησα χωρίς να το σκεφτώ, στα 20, από επιτακτική ανάγκη να αποσυμπιέσω συναισθήματα. Γλυκάθηκα από το πόσο ζωντανή νιώθω αφού βάλω τελεία σε κάθε κείμενο και το συνεχίζω.
Εδώ μπορείς να ρίχνεις μια ματιά που και που στα γραπτά μου.

Επίσης, είμαι ελάχιστα τρελαμένη με το tumblr. Έχω δύο λογαριασμούς, ο κάθενας για άλλη διάθεση και τα χρησιμοποιώ σαν moodboards. Όποιος κάνει κέφι, ας δει:

http://drinkpinklemonade.tumblr.com/

http://pantouconfetti.tumblr.com/

Πασχίζω να πάρω το πτυχίο Εσωτερικής Αρχ/κής, Διακόσμησης & Σχεδ. Αντικειμένων και παράλληλα, είμαι μόνιμη συντάκτης στο περιοδικό Fliqped, το οποίο μου δίνει την ευκαιρία να οργανώσω το μυαλό μου και να γράφω επιτέλους με θέμα!

Με τα χρόνια, γίνομαι πιο συνειδητοποιημένα μοναχική, ενώ παλιά αυτό μου προκαλούσε τεράστιο πρόβλημα στις σχέσεις μου. Σιγά σιγά το αποδέχομαι και τείνω να είμαι σχεδόν εντάξει με αυτό. Αλλά η μοναχικότητα δεν κρατάει όλες τις μέρες. Τις υπόλοιπες θέλω να είμαι έξω στην πόλη, να μαθαίνω τί γίνεται! Αν κανείς με ψάξει, θα με βρει σε κάποιο φεστιβάλ της Αθήνας, σε κάποια έκθεση, γκαλερί, μουσείο ή έξω στο δρόμο, σε ό,τι κουλό (με την καλή έννοια!) event, μάζωξη γίνεται.

Με τούτα και με κείνα… φτάνουμε και στο καλοκαίρι! Αρχίζουν να γεμίζουν οι αυλές, ν’ακούγονται μουσικές, ξεκινάνε οι περίπατοι, οι γρανίτες, τα σανδάλια. Και θα σταματήσω να ψαχουλεύω events γιατί η Αθήνα το καλοκαίρι γίνεται ένα event από μόνη της! Το καλοκαίρι στο μυαλό μου είναι ένας κήπος. Κάθομαι με φίλους και πίνουμε τον πρώτο καφέ, το μεσημέρι φέρνει ζαλάδα και νύστα. Ξαπλώνουμε στις αιώρες, μετά έρχονται τα κοκτέηλ και συνεχίζονται μέχρι αργά το βράδυ. Βλέπεις, δεν έβαλα πουθενά στη φαντασίωσή μου θάλασσα. Γιατί δεν έχω και τσαντίζομαι! Μακάρι να ‘ταν νησιώτες οι γονείς μου ή να έμενα έστω στο Παλαιό Φάληρο. Δεν ξέρετε πόσο μακριά μοιάζει να είναι η θάλασσα από το Παγκράτι, κατακαλοκαιριάτικα με 752 βαθμούς Κελσίου.

Ωστόσο, θέλω να εκμυστηρευτώ κάτι… Δεν θέλω να φανώ αχάριστη για τη φιλοξενία μιας σελίδας αφιερωμένης στο καλοκαίρι και ελπίζω η Μαρία να μη μου θυμώσει, αλλά πιστεύω ότι δεν ταιριάζουμε εγώ κι αυτό. Είμαι παιδί του χειμώνα, θέλω να κρύβομαι κάτω απ’τα παπλώματα, όποτε χρειαστεί.

-Τρεις δραστηριότητες έμπνευση.

Η λατρεμένη μου ασχολία εδώ και δύο χρόνια περίπου είναι το ίνσταγκραμ. Δύσκολα μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Χωρίς υπερβολή! Ποστάρω λεπτομέρειες  από την καθημερινότητά μου με τον τρόπο μου που θέλω να την αντιλαμβάνομαι. Κι έτσι, μαζί με εικόνες της πόλης, συνειρμούς που κάνω και διάφορα που μου έρχονται τυχαία στο μυαλό, κρατάω ένα ψηφιακό ημερολόγιο. Δες, αν θες!

Η ζωγραφική, το σκίτσο. Από τα λίγα πράγματα που εμπεριέχουν ειλικρινή μαγεία. Ένα μολύβι, ένα χαρτί και άψυχα ή έμψυχα, παίρνουν νέα πνοή, γίνονται αθάνατα, μιλάνε, υπάρχουν όπως δεν θα ξαναυπάρξουν ποτέ, κινούν συναισθήματα σ’ όποιον τα κοιτάζει και λένε ιστορίες, που συναντάει κανείς μόνο στον ύπνο του.

Ο χόρος, τι να πω για τον χορό και να μην φανεί κλισέ; Είναι η απόλυτη έκφραση, όπως και να το κάνει κανείς. Από εντελώς παρδαλά έως απόλυτα επαγγελματικά. Πιο δυνατός και ειλικρινής τρόπος επικοινωνίας από τις λέξεις, πιστεύω. Μέχρι στιγμής, βάζω ακουστικά και χορεύω στο σπίτι τα δικά μου, αλλά επειδή τυχαίνει να βλέπω ένα βιντεοκλιπ και θέλω να σηκωθώ να κάνω τη χορογραφία χωρίς να στραμπουληχτώ ολόκληρη, στοχεύω να ξεκινήσω τακτικά μαθήματα χορού και να τον εντάξω μια και καλή στη ζωή μου κάποια στιγμή.

Προς το παρόν, επισυνάπτω το κομμάτι που με κάνει να γράφω και να κουνιέμαι από τη μέση και πάνω, τόση ώρα, δες εδώ.

-Τρεις τρόποι για να βάλεις κομφετί στη μέρα σου.

Μόνο τρεις πρέπει να πω; Έχω πιο πολλούς! Λοιπόν, να φτιάχνω σπιτικό παγωμένο τσάι με φρούτα, να ασχολούμαι με τα φυτά στο μπαλκόνι, να πετάγομαι με φίλους για έναν καφέ κοντά στα σπίτια μας, να βάζω μουσική στη διαπασών, να λιάζομαι στο πάτωμα, με τον Κορνήλιο (τον γάτο μου)… και το αγαπημένο μου: ν’ ανοίγω κουτιά με παλιά γραπτά, φωτογραφίες και σημειωματάρια, να βυθίζομαι και να τα χαζεύω μέχρι να νυχτώσει.

-Τρία εναύσματα για να γίνει κανείς πιο δημιουργικός.

Το να σκεφτεί πόσο πιο κοντά θα έρθει στον εαυτό του, αν βρει το θάρρος να το κάνει.  Η απίστευτη επικοινωνία στην οποία αναπόφευκτα θα φτάσει με τον κόσμο γύρω του, αν το προσπαθήσει. Το πόσο ευτυχισμένος θα γίνει ο μακρινός, μελλοντικός του εαυτός όταν ανακαλύψει ξεχασμένες φωτογραφίες/βίντεο στον υπολογιστή ή κιτρινισμένα χαρτιά σε κάποιο συρτάρι και τρέξει να δείξει στο παιδί του τι έκανε η μαμά/ ο μπαμπάς όταν ήταν στην ηλικία του.

-Επιπλέον στοιχείο

Θα ‘θελα να κάνω ένα κλαπ με τα δάχτυλα και να μεταφέρομαι κατευθείαν σπίτι, όταν είναι καταμεσήμερο και τα μέσα είναι πήχτρα (κοινότυπο, αλλά το χρειάζομαι ειλικρινά) Να ξαναγεμίζω από μόνη μου το ποτήρι με το κοκτέϊλ χωρίς να με βλέπει ο μπαρμπαν (αφού είναι πανάκριβα!) και να τρώω σοκολάτα μέχρι να λιποθυμήσω, χωρίς να πάθω ποτέ σούπερ ντούπερ υπερζάχαρο.

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος.

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος.

IMG_20170601_102932_018

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος, θα ήταν σίγουρα άντρας. Γοητευτικός, γήινος. Παιχνιδιάρης και σέξυ. Θα είχε και μια δόση σοφίας, τόση όση χρειάζεται για να τον θαυμάζεις.

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος, θα είχε σγουρά μαλλιά. Οι μπούκλες του θα ήταν ανακατεμένες με αλάτι, με ήλιο. Θα είχαν κάτι από αιωνιότητα. Ξέρεις, θα θύμιζαν κάτι από αρχαιοελληνικό άγαλμα. Ή την ανδρική εκδοχή των μοντέλων της Victoria Secret.

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος, θα του άρεσαν τα μακροβούτια, θα μάζευε κοχύλια από τον βυθό, θα κολυμπούσε μέχρι τα 18 μέτρα με μια ανάσα και θα σύχναζε σε ερημικές παραλίες όπου δε χρειάζεσαι μαγιώ. Ούτε αυτός.

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος, θα τραγουδούσε όμορφα. Θα είχε την πιο όμορφη φωνή. Θα έπαιζε και κιθάρα ή μαντολίνο ή ουκουλέλε (γιουκαλίλι ντε!) ή ντζέμπε. Θα ζωγράφιζε. Θα φωτογράφιζε. Θα απήγγειλε ποιήματα. Θα έγραφε μικρά διηγήματα. Ή και λίγο μεγαλύτερα. Θα είχε φαντασία. Θα ήταν μια έκρηξη δημιουργικότητας.

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος, θα έπιαναν τα χέρια του και θα μπορούσε να διορθώσει το κάθε τι στη στιγμή. Από ένα κουμπί που έφυγε, μέχρι το παντζούρι που χάλασε, από το να αλλάξει με προθυμία το λάστιχο από το αυτοκίνητό σου μέχρι να επισκευάσει τον εκτυπωτή που κόλλησε. Κάτι σαν τον Οδυσσέα, τον πολυμήχανο.

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος, μπορεί να ήταν βήγκαν. Όχι, όχι, δεν γίνεται να ήταν βήγκαν, νομίζω θα του άρεσαν τα καλαμαράκια, τα κολοκυθάκια, οι ντοματοκεφτέδες και θα έτρωγε οπωσδήποτε τζατζίκι. Με κρύα μπύρα ή ουζάκι. Και μετά παγωτό φιστίκι ίσως. Ή παγωτό ξυλάκι. Το κλασικό, βανίλια, σοκολάτα.

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος, θα ήταν ταξιδιάρης. Θα προτιμούσε τα ελληνικά νησιά. Τα ακριτικά και τα της άγονης γραμμής. Θα εξερευνούσε, θα χάραζε την πορεία του. Βουνά, ακρογιαλιές και μονοπάτια, κάθε τι θα το ζούσε και θα το χαιρόταν. Θα διάβαζε χάρτες και θα έκανε σχέδια και θα τα υλοποιούσε! Ακόμη και στην πόλη όταν θα έμενε, η διαμονή του θα είχε κάτι από ταξίδι, από ανακάλυψη.

Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος, θα αγαπούσε τη σιέστα. Κάτω από μια αρμύρα, σε μια αιώρα, θα ξάπλωνε μια ώρα, θα σε έπαιρνε στην αγκαλιά του και θα μισοκοιμόσταν ακούγοντας τα τζιτζίκια. Θα έβλεπες τις σκιές να πέφτουν στο πρόσωπό του και θα αποκοιμιόσουν στην θερινή ραστώνη, μπερδεύοντας το όνειρο με την πραγματικότητα.

Ε ναι, ξεκάθαρα. Αν ο Ιούνιος ήταν άνθρωπος, θα σου άρεσε πολύ. Θα ήσουν ερωτευμένη μαζί του. Θα ήσασταν μαζί.

Εδώ τώρα που ο Ιούνιος δεν είναι μήνας και είναι άνθρωπος, εμμ εννοώ δεν είναι άνθρωπος και είναι μήνας, και πάλι ερωτευμένη μαζί του είμαι!

Ας τον καλωσορίσουμε, λοιπόν! Ιούνιε, καλωσήρθες! Φέρε μας το καλοκαίρι!

Καλές βουτιές, καλούς καλοκαιρινούς (και παντός καιρού) έρωτες και καλές διακοπές!

Γνώρισε την Ξένια Καποπούλου σε 9+1 απαντήσεις!

Μπορεί να την είχες διαβάσει στο Cosmopolitan ή να έχεις πετύχει κάποιο κείμενό της στο bovary.gr που γράφει σήμερα. ‘Η και αλλού. Μπορεί να την ξέρεις. Μπορεί να είσαι η φίλη της η Βιργινία, ή ο φίλος της ο Ορέστης και να θέλει να οργανώσει ένα πανούργο σχέδιο για να κλέψει τον αφράτο γάτο σου (πρόσεχε!). Μπορεί να θες και εσύ όπως και η Ξένια να πετύχεις την τέλεια μπεσαμέλ και να γίνεις κορίτσι για σπίτι. Και σίγουρα μπορεί να ποθείς και εσύ μαζί της να βρεις αυτή την μυστική φόρμουλα για το πώς γίνεται να τρως παγωτά χωρίς να παχαίνεις ή, έστω, πώς γίνεται να αποκτήσεις μαλλιά μέχρι τη μέση σε μία εβδομάδα (γίνεται, λες;).

Η Ξένια, λοιπόν, ένα κορίτσι δροσερό, «μια γραφιάς», όπως λέει, μια νέα γυναίκα που λαχταρά να δημιουργεί και να καλλιεργεί την φαντασία και να ταξιδεύει στις Σπέτσες, κάπου στην Πελοπόννησο ή στην Αμοργό γιορτάζοντας το καλοκαίρι. Ήρθε η ώρα να γνωρίσεις την Ξένια Καποπούλου σε 9+1 απαντήσεις!

Xenia Kapopoulou S For Summer

Γνώρισε την Ξένια Καποπούλου σε 9+1 απαντήσεις!

Με λένε Ξένια. Καποπούλου. Οι γονείς μου με φωνάζουν «Ξένη» (πράγμα που ποτέ δεν χώνεψα, αλλά το αποδέχτηκα) και μεγάλωσα έχοντας την πεποίθηση ότι δεν θα μεγαλώσω ποτέ (ξεκάθαρη περίπτωση συνδρόμου του Πήτερ Παν). Δυστυχώς δεν δικαιώθηκα. Το τέρας που λέγεται «ενηλικίωση» και, τα τελευταία χρόνια, έχει εγκατασταθεί για τα καλά στο σαλόνι μου υπενθυμίζει την σαδιστικά άδικη πραγματικότητα. Πιστεύω ότι ξεκίνησα να γράφω από ένστικτο επιβίωσης των στιγμών που περνάνε ανεπιστρεπτί στο παρελθόν. Με το σκεπτικό ότι ό,τι γράφεται δεν ξεχνιέται (άρα βγαίνει αλώβητο από την αμείλικτη δίνη του χρόνου-κάποτε θα με καταδικάσουν για άσκοπη χρήση ποιητικών εκφράσεων) ξεκίνησα να γράφω από πολύ μικρή. Υπάρχει βέβαια και η –αν και όχι επιστημονικά τεκμηριωμένη- άποψη που υποστηρίζει ότι όλα ήταν βασισμένα στο σατανικό σχέδιο των γονιών μου να με κάνουν αρθρογράφο επιβάλλοντας μου από μικρή να γράφω εκθέσεις για το οτιδήποτε, είτε αυτό ήταν καλοκαιρινές διακοπές στο χωριό, είτε επίσκεψη στο σπίτι της γιαγιάς μου. Σημασία έχει ότι η «ζημιά» έγινε. Η πορεία μου ως γραφιάς άρχισε τελείως συνηθισμένα: καταγράφοντας ό,τι μου συμβαίνει στην καθημερινότητα μου σε ροζ τετράδια («Αγαπημένο μου ημερολόγιο, μπλα μπλα μπλα»). Συνεχίστηκε πέρνωντας μια πιο καλλιτεχνική χροιά: αυτή της αυτόματης γραφής πάνω σε οποιαδήποτε επιφάνεια μπορούσε να λερωθεί με μελάνι (είτε κόλλα A4, είτε χαρτοπετσέτα) και θα μπορούσε να πει κανείς ότι βρήκε την εντελέχεια της όταν στα 17 μου αποφάσισα να μπω στο τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ. Από τότε που βγήκα μέχρι σήμερα, τα τελευταία 7 χρόνια δηλαδή, γράφω, σβήνω, ξαναγράφω, κείμενα είτε για περιοδικά, είτε για site.

Μέχρι σήμερα δεν έχω καταφέρει να νικήσω το χρόνο, αλλά παραμένω αισιόδοξη (άλλωστε ποτέ δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστεί μπροστά σου ένα μικρό μπουκαλάκι που θα λέει «Πιες με» και θα σε πάει πάλι πίσω στην αυθεντική ανεμελιά). Με το μέλλον δεν έχω πολλά πολλά γιατί το φοβάμαι. Οπότε τι μας μένει; Το παρόν το οποίο προσπαθώ να ζω και να γεμίζω με συνήθειες και ανθρώπους που αγαπώ.

Και παρόλο που στην προσωπική μου ουτοπία κάνει πάντα άνοιξη, η εποχή από την οποία έχω τις περισσότερες γλυκές αναμνήσεις είναι το καλοκαίρι. Για μένα καλοκαίρι είναι η ανατριχιαστική αγωνία που νιώθεις λίγο πριν ξεκινήσουν οι διακοπές (αυτή η αναμονή μου φαίνεται καλύτερη και από τις ίδιες τις διακοπές), οι βουτιές στη θάλασσα που είναι ό,τι πιο κοντινό στο σταμάτημα του χρόνου, το απογευματινό μπάνιο στη θάλασσα μαζί με τους γονείς μου, τα πρώτα μου ξενύχτια ever στο χωριό μου στη Μυτιλήνη και οι πρώτες μου διακοπές με τις φίλες μου στις Σπέτσες, οι τηγανίτες που μας έφτιαχνε η γιαγιά μου και η θέα από το εξοχικό της, η γεύση των σύκων (μακράν το πιο νόστιμο φρούτο του πλανήτη), η πείνα μετά τη θάλασσα, βόλτες με το πόδι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου, το ταξίδι για να πας για ένα μπάνιο στην κολασμένα ζεστή Αθήνα, πρωτόγονες εμπειρίες από διακοπές σε κάμπινγκ, φωτογραφίες με τις φίλες μου με φόντο θάλασσες, σοκάκια νησιών και ταβέρνες στην πιο μαυρισμένη και ανέμελη μας εκδοχή και φυσικά οι αχόρταγοι και πολλά υποσχόμενοι καλοκαιρινοί έρωτες. Το καλοκαίρι είναι ο καλύτερος (και πιο αποτελεσματικός) τρόπος να είσαι στο τώρα, χωρίς να σκέφτεσαι/νοσταλγείς το παρελθόν, χωρίς να ανησυχείς για το μέλλον.

-Τρία επαγγέλματα που ήθελες να κάνεις.

Γιατρός. Είμαι από τους ανθρώπους που αγχώνονται για το παραμικρό πρόβλημα υγείας και θέλω να πιστεύω ότι έτσι κάπως θα ηρεμούσα (από την άλλη μπορεί να γινόμουν ακόμα πιο τρελή-ποιος ξέρει). Πριν μερικά χρόνια είχα σκεφτεί να τα παρατήσω όλα και να δώσω κατακτήριες. Μετά θυμήθηκα ότι δεν έχω καμία κλίση σε μαθήματα όπως χημεία και βιολογία, καθώς και την διόλου ψύχραιμη αντίδραση μου όταν βλέπω αίματα και επανήλθα στην πραγματικότητα.

Γραφίστρια. Γιατί με γοητεύουν οι παλιές αφίσες της δεκαετίας του 50’ και οι ιδιαίτερες γραμματοσειρές και νιώθω σχεδόν δέος μπροστά σε ένα έξυπνο λογότυπο που συμπυκνώνει το νόημα μιας εταιρείας ή μιας ενέργειας σε ένα σχέδιο.

Ιστορικός τέχνης. Άλλη μια dream job αφενός γιατί δεν θα βαρεθώ ποτέ να πηγαίνω σε εκθέσεις, αφετέρου γιατί το να αναλύω συμμετρίες, χρώματα, εκφράσεις σε πίνακες ή γλυπτά που μετράνε ολόκληρες δεκαετίες ή αιώνες ζωής με συναρπάζει. Το ξέρω. Είμαι γραφική.

-Τρία χαρακτηριστικά που θες να έχει το αγόρι σου.

(Είναι πέντε).

Να με κάνει να θέλω να γίνομαι καλύτερη.

Να μη βαριέται να ξεκουνηθεί από τον καναπέ.

Να ξέρει να μαγειρεύει.

Να μη ροχαλίζει.

Να έχει πάρα πολύ υψηλό IQ, αστροφυσικός και πάνω (το ιδανικό αγόρι δεν περιγράφω; Ό,τι χαρακτηριστικά θέλω θα έχει).

-Τρεις τρόποι για να γράφεις κάθε μέρα.

Πάρε μια κόλλα χαρτί. Πάρε ένα στυλό. Γράψε.

Να κάνεις λίστες: Από τα πράγματα που θέλεις να ψωνίσεις από το σούπερ μάρκετ και τις καθημερινές μικρουποχρεώσεις (βλέπε: Να πάρω τηλ. τον ψυκτικό) μέχρι τα μέρη στα οποία ονειρεύεσαι να ταξιδέψεις.

Διάβαζε. Αχόρταγα. Αργά ή γρήγορα θα σου γεννηθεί η επιθυμία και η έμπνευση είτε απλώς να σημειώσεις, είτε να γράψεις.

-Επιπλέον στοιχείο

Φοβόμουν να κόψω τα μαλλιά μου κοντά. Όταν λέω «κοντά» εννοώ σε αγορίστικο κούρεμα. Πριν ένα χρόνο σκέφτηκα σε μια στιγμή απίθανης τόλμης σκέφτηκα πως αν δεν το κάνω στα 20s μου δεν θα το έκανα ποτέ. Έκλαψα όταν με είδα; Ναι. Το μετάνιωσα; Όχι.

Γνώρισε την Ειρήνη Κολοκυθά σε 9+1 απαντήσεις!

Σήμερα είναι κοντά μας η Ειρήνη Κολοκυθά, η δημιουργός των MOMAD (κλικ εδώ αν αγαπάς το χειροποίητο κόσμημα και θες να μάθεις περισσότερα!) για να την γνωρίσεις σε 9+1 απαντήσεις!
Η Ειρήνη είναι νέα, καλλιτέχνιδα, μαμά, επιχειρηματίας. Όπως μας εκμυστηρεύτηκε, όλο το περιβάλλον, οικογένεια, σπίτι, αποτελούν την αστείρευτη πηγή έμπνευσής της, επέκταση του εργαστηρίου, του μυαλού της. Η Ειρήνη πιστεύει ότι γινόμαστε πιο δημιουργικοί ακολουθώντας το ένστικτό μας γιατί έτσι ακουμπάμε την μεγάλη μας αλήθεια, η οποία μας οδηγεί στην πραγματική ελευθερία, στην ελευθερία αυτή την απαραίτητη για να εκφραστούμε δημιουργικά.

Βρείτε το MOMAD στο Facebook, ακολουθήστε το στο Insta και φυσικά κάνετε τις αγορές σας στο Etsy.

Εδώ σε αφήνω για να δεις τις δικές της 9+1 απαντήσεις!

Eirini Kolokytha MOMAD S For Summerphoto by Stella G Photography

Έμπνευση – παιχνίδια του μυαλού μου!
Οι περισσότερες «μεγάλες» στιγμές έμπνευσης έχουν έρθει νύχτα, είτε την στιγμή που με παίρνει ο ύπνος, είτε κατά την διάρκεια της νύχτας, όταν σηκωθώ για νερόΤότε η έκπληξη με περιμένει και κάτι μεγάλο και σημαντικό έχει παιχτεί στο μυαλό και στην ψυχή μουΚαλώς ήρθες έμπνευση!
Στιγμές επιτυχίας για εμένα είναι κάθε φορά που ξεπερνάω τον εαυτό μου!

Το καλοκαίρι, το αγαπημένο καλοκαίρι, εάν όχι όλων μας, των περισσοτέρων. Αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί είναι η εποχή που μου αρέσει περισσότερο; Απολαμβάνω στιγμές ηρεμίας, αλλά και έντονες στιγμές, με πάθος. Ελεύθερη και χαλαρή περισσότερο απο κάθε άλλη εποχή του χρόνου. Πλέον καταλαβαίνω πολύ καλά ότι αυτό που μου αρέσει περισσότερο αυτή την εποχή, δεν είναι το ίδιο το καλοκαίρι, είναι ο εαυτός μου σε αυτό, διανύοντας την διαδρομή – ζώντας την κάθε στιγμή!
Το δικό μου “καλοκαίρι” δεν έχει πια εποχές, το δικό μου καλοκαίρι είναι κάθε στιγμή ελευθερίας και χαράς που κατακτώ καθημερινά!

Τρία πράγματα που δεν λείπουν από την καθημερινότητα:

καφές, γιατί αλλιώς δεν ξεκινάει καν η ημέρα
οικογενειακές αγκαλιές και παιχνίδια γιατί απλά δεν γίνεται διαφορετικά
καλό φαγητο και γιατί όχι ένα ποτηρι κρασί, για να τελειώσει ομορφα η μέρα μου

Τρεις δραστηριότητες έμπνευση:

πισκέψεις σε μέρη με πολιτισμικό ιστορικό ενδιαφέρον
παρατηρώντας υλικά της φύσης
φτιάχνωντας οριγκάμι, στο σπίτι μου, στο γραφικό “Γαλανάδοτης Νάξου

Τρεις γεύσεις της παιδικής ηλικίας:

ο υποβρυχιο που με κερνάγανε οι «φίλες» της γιαγιάς μου, όταν την επισκεπτόμουν το
Πάσχα στο χωριό
ο παγωτό «πατούσα» με γευση φράουλα και σοκολάτα στα δαχτυλάκια, γιατί αυτό επέλεγα όταν ερχόταν η ώρα να σηκωθώ στις μύτες και να κοιτάξω μέσα στο ψυγείο των παγωτών
-οι τηγανιτές πατάτες γιατι μπορούσα να τις τρώω συνέχεια, με όλα και κάθε ώρα της ημέρας

Επιπλέον στοιχείο

Ελευθερία για εμένα είναι… Όσες φορές θυμάμαι να έχω αισθανθεί πραγματικά ελεύθερη, είναι οι φορές που ακολούθησα το ενστικτό μου, αυτό που ένιωθα, την μεγάλη μου αλήθεια συμφιλιώνοντάς την με κάθε είδους συνέπεια. Τότε ένιωσα πραγματικά ελεύθερη.