Ιχνηλάτης

green summer s for summer

Βγάζω τις ροζ σαγιονάρες.
Γυμνές πατούσες βυθίζονται στην άμμο. Καίγονται. Βγαίνουν. Πλατσουρίζουν στο νερό. Βηματίζουν στην υγρή αμμουδιά πατώντας πού και πού χαλίκια και κοχύλια και φύκια. Αφήνω σημάδια. Βήματα που χοροπηδούν άναρχα στην ακροθαλασσιά. Κάποια τα σβήνει το κύμα που τα γλείφει με δίψα εκεί που φιλάει τα πόδια μου. Γελάω σαν παιδί. Συνεχίζω να προχωράω. Τα σημάδια τρέχουν γρήγορα. Παίζω με τον ήλιο. Βουλιάζουν με ραστώνη σε μικρές λακούβες που αμέσως μετά θα ξεχειλίσουν νερό φωτεινό, σαν καλοκαιρινό κρασί δροσερό που ξεχειλίζει τα ποτήρια και σκιτσάρει χαμόγελα στα χείλη.

Εκείνος ακολουθεί με ευλάβια τα ίχνη. Αργά. Τα μετράει ένα ένα. Ξέρει ποια έχουν σβηστεί από το βιαστικό κύμα, λες και έχει χαρτογραφήσει όλη την παραλία. Ίσως την χαρτογράφησε, αγαπά τους χάρτες. Εκεί, στα δικά μου κενα, αφήνει τα δικά του σημάδια. Σταθερά. Με το βλέμμα χαϊδεύει ένα ένα τα βήματα, αγκαλιάζει τον χορό της περιπλάνησης και της ανεμελιάς. Με φτάνει και με παίρνει στην αγκαλιά του. Τα βήματα στην άμμο παύουν να είναι δυο ζευγάρια, είναι μονάχα ένα.
Οι ροζ σαγιονάρες έμειναν λάφυρο της ακροθαλασσιάς.

Advertisements

Ξενοδοχείον ο Πόθος

Χωράνε τα συναισθήματα σε ένα δωμάτιο;
Στην βεράντα ενός θερινού ξενοδοχείου εκεί που ξεχειλίζει η βουκαμβίλια και χύνεται προς το έδαφος;
Σε ένα πολυτελές θέρετρο απ΄όπου βλέπεις τον ήλιο να βουλιάζει δύοντας στη θάλασσα;

Σε ένα καλοκαιρινό δωμάτιο. Συμπυκνωμένα; Ζητώντας να νοικιάσουν χρόνο; Δύο, τέσσερις εβδομάδες, έναν μήνα;

Τα δικά σου συναισθήματα. Ο πόθος. Αυτό που ονομάζουμε έρωτα. Ξέρεις, όλο το πακέτο. Με τις πεταλούδες στο στομάχι, με το μαυρισμένο δέρμα σου να τρέμει εκεί που ιριδίζει αρωματισμένο καρύδα όταν σε αγγίζει. Τα δικά του. Το πάθος. Ο ενθουσιασμός. Με τα μάτια του να φωτίζονται στην όψη σου μόλις βγαίνεις από το νερό και έχεις γεύση αλμυρή και καλοκαιρινή.

Νομίζω δε χωρούν. Το Ξενοδοχείον ο Πόθος, μπορεί να έχει μεγαλύτερη διάρκεια από το ομώνυμο Λεωφορείο. Αλλά δεν θα έχει τη διάρκεια που θες. Εσύ που θες να ζήσεις κάτι αυθεντικό. Κάτι άρτιο. Κάτι που να κερδίζει στο χρόνο και να σου αφήνει πέρα από γλυκειές καλοκαιρινές αναμνήσεις χώρο. Χώρο να ζωγραφίσεις το αύριο μαζί του. Και τις υπόλοιπες εποχές. Χειμώνα καλοκαίρι. Όταν οι βουκαμβίλιες έχουν πια ρίξει όλα τους τα πέταλα σχηματίζοντας ένα χρωματιστό δρομάκι στο πλακόστρωτο του νησιού και αρχίσουν τα πρωτοβρόχια.

pothos.jpg

Χαμένοι στην μετάφραση

lost_in_translation.jpg

Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες. Έλεγε ο τίτλος της ταινίας.

Ο τίτλος σ’ αυτό το επεισόδιο της ζωής μου αν ήταν σειρά, θα έλεγε: Οι μέρες στην Ουαλία σας είναι μετρημένες.

Ένας ακαδημαϊκός χρόνος, στην παραθαλάσσια πόλη μου (τι εννοείς πού; Αφού σου είπα, εδώ!). Γεμάτος. Και υπέροχος. Με την βροχούλα. Με τους νάρκισσους. Με τα ουαλικά κεκάκια (τώρα αγαπώ αυτά με τις σταφίδες, ενώ όταν πρωτοήρθα τα σοκολατένια). Με τον ωκεανό. Με τους γλάρους. Με τους ανέμελους ευγενείς και αστείους κατοίκους. Με τους ελεγκτές των λεωφορείων να κερνάνε εισιτήρια και τις κυρίες στην αγορά να κερνούν χαμόγελα. Με τις παρέες να αγαπιούνται, να τσακώνονται, να ερωτεύονται, να χωρίζουν και να μονοιάζουν. Με τις ταμπέλες και τους καταλόγους να γράφουν ουαλικά, εξωτικά και παράξενα. Με την περιπέτεια να ανοίγεται μπροστά σου.

Μπορεί στην πορεία να χαθήκαμε στη μετάφραση, αγαπήσαμε όμως κάθε μικρό κοχύλι και κάθε πέτρα, κάθε χτιστό σπιτάκι και κάθε πάρκο που περπατήσαμε. Ήρθε η ώρα να τα φυλάξω στο νου μου. Με μερικές σκόρπιες λέξεις. Και με θολές εικόνες. Έτσι κάνω πάντα. Για να μπορώ να ανατρέξω με τους φίλους, που ο καθένας θα έχει ξεχωριστές και σίγουρα διαφορετικές αναμνήσεις από τα ίδια γεγονότα. Γιατί είχε πάντα άλλη οπτική γωνία. Είτε ως παρατηρητής, είτε ως πρωταγωνιστής.

Να κρατήσω σφιχτά για να μην ξεχάσω. Και τα δύσκολα και τα εύκολα. Με τα χαμόγελα, τα γέλια, τα δάκρυα, τις αγκαλιές και τις ατελείωτες κουβέντες. Την κουζίνα του τετάρτου. Την λίμνη με τους δυο-μονάχα κύκνους. Την παλίρροια και την άμπωτη. Τα σκάφη και τις μικρές βαρκούλες. Τις βόλτες στα μουσεία και στις εξοχές (πάντα αγαπούσα αυτή την λέξη και το ό,τι περικλέιει!). Τις ώρες μελέτης στη βιβλιοθήκη με τα αυστηρά διαλείμματα και τα πρωινά που με δυο γαλότσες και μια ομπρέλα έμπαινα καθυστερημένα στο μάθημα. Τις Τετάρτες και τις Παρασκευές στην Wind Street. Τα πάρτυ στο Beck. Τις οικογενειακές Κυριακές γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, να θυμίζουν κάτι από οικογένεια. Κάτι από τους φίλους που αφήσαμε προσωρινά πίσω μας. Μέχρι να επιστρέψουμε. Με τους νέους φίλους. Με τις νέες φίλες. Από κάθε μέρος της Ελλάδας, της Ευρώπης, της γης.

Θα ξαναέρθω για αντίο. Αργότερα. Θα ξαναγράψω, ίσως για να αποχαιρετήσω.
Νιώθω πολύ τυχερή που είχα αυτήν την εμπειρία. Και ας μην χαθήκαμε τελείως στη μετάφραση. Γιατί τα πιο σημαντικά επικοινωνούνται σε κάθε γλώσσα. Αρκεί ένα βλέμμα.

Ειδικά αν αυτά τα σημαντικά λένε, όπως η φωτογραφία, ότι χειροποίητο -λαχταριστό- παγωτό είναι διαθέσιμο. Τι τις θες τις μεταφράσεις; Το βλέπεις. Το γεύεσαι. Και απολαμβάνεις.

Καλή σου απόλαυση, λοιπόν!

Αγάπη είναι

agapi_einai.jpg

Αγάπη είναι στην πρώτη στάση του λεωφορείου να αλλάζουν θέση για να καθίσουν μαζί.

Βρίσκονταν, για να καταλάβεις σε δυο μονά καθίσματα και μόλις άδειασαν αυτά που είναι το ένα πλάι στο άλλο, πετάχτηκαν για να τα προλάβουν.

Άλλωστε, είχε μάθει να της κρατάει το χέρι τα τελευταία πενήντα χρόνια. Δε θα άντεχε να βρίσκονται χωριστά για δέκα ολόκληρα λεπτά διαδρομής. Και εκείνος και εκείνη. Και δεν έπαψαν να μιλάνε γελώντας ο ένας στον άλλον! Απολάμβαναν την παρέα τους σου λέω, σαν ερωτευμένοι μαθητές που πάνε την πρώτη εκδρομή μαζί και μοιράζονται τις διπλανές θέσεις ψιθυρίζοντας, δείχνοντας έξω από το παράθυρο και ονειροπολώντας!

Πόσες ιστορίες θα έχουν να σου διηγηθούν, συμπληρώνοντας ο ένας τις φράσεις του άλλου; Πώς γνωρίστηκαν, πότε έκαναν οικογένεια, τι λύσεις βρήκαν στα εμπόδια που τους ταλάνιζαν, πόσες ξεχωριστές στιγμές μοιράστηκαν, πού έζησαν, πώς έμαθαν να συνυπάρχουν και να αγαπιούνται μέρα με τη μέρα… Κάθε μέρα.

Τυχεροί! Όποιοι βιώνουν αυτό το συναίσθημα ολοκλήρωσης, όποιοι το αναγνωρίζουν στον σύντροφό τους! Όσοι αγάπησαν και αγαπήθηκαν ανά τον κόσμο! Χωρίς να χάσουν τον εαυτό τους, αλλά βρίσκοντάς τον μέσα από την ένωση. Ξεχνώντας το εγώ τους, προχωρώντας αποφασιστικά στο εμείς.

Για εσένα, τι είναι αγάπη;

Πέταξε μαζί μου

fly_with_me.jpg
Σε θέλω κοντά μου.
Να μου κρατάς το χέρι!
Όταν είμαστε πάνω από την πόλη και βλέπουμε τα φώτα της να τρέχουν.
Πάνω από την μαρίνα, με τα σκάφη αραγμένα να καταστρώνουν το επόμενο ταξίδι τους.

Σε θέλω δίπλα μου.
Να κλείνεις τα μάτια μαζί μου!
Όταν φυσάει πολύ και έχει κρύο, και τα δάκρυα γλιστράνε μαζί με τον άνεμο σκίζοντας τα μάγουλά μας.
Πάνω από τους ανθρώπους, από αυτούς που απολαμβάνουν, που ευγνωμονούν και ευτυχούν.

Σε θέλω πλάι μου.
Να μου γελάς δυνατά!
Όταν οι ταχύτητες είναι τόσο μεγάλες, μεγαλύτερες και από τα ύψη ακόμη και δεν αφήνουν το γέλιο σου να φτάσει στα αυτιά μου, εγώ, όμως, σε ακούω.
Πάνω από κάθε τι φθαρτό και μικρό.

Σε θέλω εδώ.
Να μ’ αγαπάς!
Πάνω από τα όσα στο παρελθόν γνώρισες, πάνω από τα οικεία και τα δοκιμασμένα.

Πέταξε μαζί μου, όπως πετάξαμε εκείνη τη νύχτα μαζί, την σκοτεινή που έγινε φωτεινή με τόσα πολύχρωμα φώτα και την γεύση από ζάχαρη.
Τότε που με κλειστά τα μάτια, εκεί πάνω, κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον!