Think Pig at My_Place!

Μια τυχαία συνάντηση με αφορμή το spitishoot, δυο -διόλου τυχαίες- καλλιτέχνιδες, τρεις τυχεροί μήνες κάπως έτσι -περισσότερο ή λιγότερο στην τύχη- ξεκίνησε το Think Pig στο My_Place με την Μαριλένα και την Αθηνά.
think pig1
Μπήκα στο χώρο του My_Place όπου με οδήγησαν πατουσάκια αποτυπωμένα στον τοίχο, και θαμπώθηκα από την απλότητα και την ομορφιά του. Η Αθηνά είχε κάνει καλή δουλειά και κάπως έτσι η Μαριλένα με τα γουρουνάκια και τις ιδέες μετακόμισε εκεί! Το λευκό να κυριαρχεί και να κρατάει τις ισορροπίες ενώ παντού υπέροχες κατασκευές (περίμενε θα μιλήσουμε αναλυτικά γι’ αυτές, τι νόμιζες;), και πρώτες ύλες. Παρά την αφθονία, τα κορίτσια λένε ότι «πάντα κάτι λείπει». Και αλώνουν τις αγορές για να το βρουν και να το προσθέσουν στη συλλογή τους.
Θα ήθελα τόσο πολύ να δουλεύω και εγώ σε ένα τέτοιο χώρο… Πάω στοίχημα και εσύ. Πολύχρωμα χαρτόνια, μπογιές, πινέλα, σφραγίδες, χαρτιά περιτυλίγματος με σχέδια, κορδέλες, υφάσματα, καρφίτσες, φωτάκια, καδράκια, μαρκαδόροι, ρυζόχαρτα, που περιμένουν να πάρουν πνοή από τα χεράκια τους για τα ματάκια σου. Ή για τους αγαπημένους σου που θα τους τα δωρίσεις, εγώ, αν σε ενδιαφέρει, θα ήθελα ένα ολοστρόγγυλο φωτιστικό, όποιο νομίζεις, όλα τα λάτρεψα. Θα πάρουν, που λες, μορφή και θα γίνουν ζωγραφιστές κούπες, φράσεις πάνω σε πιάτα, σουβέρ φλύαρα, πειραχτήρια σουπλά, κουτιά που κρύβουν μέσα μυστικά μηνύματα, κάδρα που θα φωτίζουν με χιούμορ τα βράδια σου ή θα σου διαβάζουν αγαπημένους στίχους. Όλα φτιαγμένα με κέφι, φαντασία και καλή διάθεση. Ξεχωριστά και, φυσικά, μπορείς να ζητήσεις να κατασκευάσουν το δικό σου με το ό,τι θες να απεικονίζουν ή να αναγράφουν.
 think pig2
Μια νεανική προσέγγιση στα «είδη διακόσμησης και σπιτιού» για τον φοιτητή που ξεκινάει το νοικοκυριό του, για όσους τους γλιστράνε τα πιάτα όταν τα πλένουν και αναζητούν κίνητρο να μην τους σπάσουν, για εσένα που ετοιμάζεις την προίκα σου (χα), για εμένα που αγαπώ κάθε τι χειροποίητο και μοναδικό. Μπορείς να πας να τα παραλάβεις και να δεις το υπέροχο εργαστήρι τους ή αν είσαι στην επαρχία ή δεν θες να επισκεφτείς τον χώρο τους -ξεκάθαρα εσύ θα χάσεις!- να στα στείλουν με μεταφορική μέσα σε μίνιμαλ και παιχνιδιάρικες συσκευασίες. Θυμίζουν τα κορίτσια που με τη φρέσκια τους ματιά και την νεανική προσέγγιση χρωματίζουν τον κόσμο και δίνουν αξία στις λεπτομέρειες.
think pig

Αλλά ας μιλήσουμε λίγο για τις δημιουργούς.
Μια διακοσμήτρια, η Αθηνά, που πίστεψε χάρη σε έναν εμπνευστή αρχιτέκτονα ότι έχει χειρωνακτικές ικανότητες και μια φωτογράφος/θεατρολόγος (ακούς, μαμά?, θα πει η Μαριλένα) που ένωσαν τις δυνάμεις τους και των φίλων και συγγενών (ακούς, ξάδελφε?, θα ξαναπεί η Μαριλένα) για να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα.

Να ξεφύγουν από δουλειά γραφείου και να ασχολούνται με ιπτάμενα ψάρια, γουρουνάκια καθαρά, πορσελάνες, φούρνους, χρώματα, σχέδια και εν γένει με μια βουτιά στη δημιουργία.

Οι αρμοδιότητες είναι διαχωρισμένες, όπως σε κάθε επιχείρηση που σέβεται τον εαυτό της, όμως, παράλληλα η μια αναμοχλεύει γόνιμα την άλλη και συνεργάζονται. Επίσης, η Αθηνά είναι η Νεράιδα των επίπλων. Τι εννοώ; Έπιπλα μεταμορφωμένα, που σου μιλούν και σου φτιάχνουν την διάθεση. Τα υιοθέτησε από τον δρόμο και τα σμίλεψε έτσι ώστε να αποκτήσουν τύπο, μοναδικότητα.
Ενώ η Μαριλένα φωτογραφίζει τις δημιουργίες και επιμελείται πέραν του σχεδιασμού και την εν γένει επικοινωνία.
Το όλο σχήμα είναι ευμετάβλητο και ευέλικτο, στις επιταγές, κοινώς, της εποχής και των καιρών. Οι ιδέες πολλές. Όμως για αρχή, πρέπει να μπεις και εσύ και να δεις τη συλλογή τους.
Σύντομα θα ακολουθήσει μεγάλη καλοκαιρινή συνεργασία Think Pig, λέμε, θα μείνεις συντονισμένος για τις εκπλήξεις;
my_place
Advertisements

Haruki Murakami. Ο απόλυτος έρωτας υπάρχει.

¨Ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη, σ’ ένα στενό δρομάκι στη μοδάτη περιοχή Χαρατζουκου του Τόκιο περνώ δίπλα απ’ το 100% τέλειο κορίτσι.
Για να πω την αλήθεια, δεν είναι και τόσο όμορφη. Δεν ξεχωρίζει καθόλου.
Τα ρούχα της δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο. Τα μαλλιά της στο πίσω μέρος του κεφαλιού έχουν χάσει τη φόρμα τους από τον ύπνο. Ούτε είναι και τόσο νέα – θα κοντεύει τα τριάντα, οπότε, για ν’ ακριβολογούμε, δεν είναι καν “κορίτσι”.
Κι όμως από πενήντα μέτρα μακριά, ξέρω ότι είναι το 100% τέλειο κορίτσι για μένα.
Με το που τη βλέπω, αισθάνομαι την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή μέσα στο στήθος μου και το στόμα μου να ξεραίνεται σαν την έρημο.
Ίσως να ‘χεις δικό σου αγαπημένο τύπο κοριτσιού – με λεπτούς αστραγάλους ας πούμε, ή με μεγάλα μάτια, ή με δάχτυλα γεμάτα χάρη ή μπορεί να σε τραβούν χωρίς ιδιαίτερο λόγο, κορίτσια που τρώνε το γεύμα τους χωρίς να βιάζονται. Και ‘γω βέβαια έχω τις προτιμήσεις μου. Όταν βρίσκομαι σ’ εστιατόριο, μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να χαζεύει το κορίτσι του διπλανού τραπεζιού, επειδή μ’ αρέσει το σχήμα της μύτης της.
Όμως, δεν θα ‘πρεπε κανείς να προσπαθεί να κατατάξει οπωσδήποτε το δικό του 100% τέλειο κορίτσι σ’ έναν προκαθορισμένο τύπο. Για παράδειγμα, όσο κι αν μ’ αρέσουν οι ωραίες μύτες, δεν μπορώ να θυμηθώ το σχήμα της δικής της – ούτε καν πρόσεξα τη μύτη της. Το μόνο που μπορώ να θυμηθώ με βεβαιότητα είναι πως δεν ήταν και καμιά κουκλάρα. Τι αλλόκοτο.
“Χθες στο δρόμο, πέρασα δίπλα απ’ το 100% τέλειο κορίτσι” λέω σε κάποιον.
“Ναι;” λέει. “Όμορφη;”
“Όχι, δεν θα το ‘λεγα”.
“Τότε; Ο αγαπημένος σου τύπος;”
“Δεν ξερώ. Μάλλον δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα γι’ αυτήν -για το σχήμα των ματιών της η για το μέγεθος του στήθους της”.
“Παράξενο”.
“Ναι, παράξενο”.
“Τέλος πάντων”, λέει έχοντας ήδη βαρεθεί, “τι έκανες;  Της μίλησες;  Την πήρες από πίσω;”
“Μπα. Απλά πέρασα δίπλα της στον δρόμο”.
Εγώ πήγαινα ανατολικά, εκείνη δυτικά. Ήταν πράγματι ένα ωραίο πρωινό του Απρίλη.
Μακάρι να μπορούσα να της μιλήσω. Θα μου ‘φτανε μισή ώρα: απλά να την ρωτήσω για τον εαυτό της, να της πω για μένα και – αυτό που θα ‘θελα πραγματικά να κάνω – να της εξηγήσω για τα μπερδέματα της μοίρας που οδήγησαν στο να περάσουμε ο ένας δίπλα από τον άλλον σ ‘ένα στενάκι στο Χαρατζουκου, ένα όμορφο πρωινό του Απρίλη. Σίγουρα, θα ‘ταν μια συνάντηση γεμάτη ζεστασιά, γεμάτη μυστήριο, σαν ένα ρολόι αντίκα που φτιάχτηκε όταν υπήρχε παντού γαληνή στον κόσμο.
Αφού συζητούσαμε, θα τρώγαμε κάπου για μεσημέρι, ίσως να βλέπαμε καμιά ταινία του Γουντυ Αλλεν, και θα περνάγαμε απ’ το μπαρ κάποιου ξενοδοχείου για κοκτέιλ. Με λίγη τύχη, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο κρεβάτι.
Μια απ’ τις πιθανότητες της ζωής, χτυπά την πόρτα της καρδιάς μου αυτή τη στιγμή.
Τώρα η απόσταση μεταξύ μας είχε μειωθεί στα δεκαπέντε μέτρα.
Πως να την πλησιάσω; Τι να της πω;
“Καλημέρα, δεσποινίς. Θα μπορούσατε να μου διαθέσετε μισή ώρα για λίγη κουβεντούλα;”
Γελοίο. Θ’ ακουγόμουν σαν ασφαλιστής.
“Με συγχωρείτε, μήπως ξέρετε εάν υπάρχει κάποιο καθαριστήριο που διανυκτερεύει στη γειτονιά;”
Όχι, αυτό είναι εξίσου γελοίο. Δεν κρατάω, βλέπεις και τίποτα ρούχα για καθάρισμα μαζί μου. Ποιος θα ‘χαβε κάτι τέτοιο;”
Μπορεί απλά ν’ αρκούσε η αλήθεια: “Καλημέρα. Είσαι για μένα το 100% τέλειο κορίτσι».
Όχι, δεν θα το πίστευε. Ακόμη κι αν το πίστευε, και πάλι, ίσως να μην ήθελε να μου μιλήσει. Λυπάμαι, θα μπορούσε να πει, ίσως να είμαι το 100% τέλειο κορίτσι για σένα, αλλά εσύ δεν είσαι το 100% τέλειο αγόρι για μένα. Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Κι αν βρισκόμουν σε μια τέτοια κατάσταση, πιθανότατα να γινόμουν κομμάτια. Ποτέ δεν θα συνερχόμουν απ’ το σοκ.
Περνάμε μπροστά από ένα ανθοπωλείο. Μια μικρή μάζα ζεστού αέρα αγγίζει το δέρμα μου. Η άσφαλτος είναι υγρή και πιάνω το άρωμα απ’ τα τριαντάφυλλα. Δεν τα καταφέρνω να της μιλήσω. Φοράει ένα άσπρο πουλοβερ και στο δεξί της χέρι κρατά έναν ατσαλάκωτο άσπρο φάκελο χωρίς γραμματόσημο. Αυτό είναι λοιπόν: Έχει γράψει γράμμα σε κάποιον, ίσως και να ξενύχτησε γράφοντας το, αν κρίνω απ’το νυσταγμένο βλέμμα της. Ο φάκελος θα μπορούσε να περιέχει όλα τα μυστικά της ζωής της.
Κάνω μερικά βήματα ακόμη και γυρίζω το κεφάλι προς τα πίσω: Χάθηκε στο πλήθος.
Τώρα βέβαια, ξέρω ακριβώς τι έπρεπε να της είχα πει. Θα ήταν, όμως ένας μεγάλος λόγος, παρά πολύ μεγάλος για να μπορέσω να τον εκφωνήσω σωστά. Οι ιδέες που μου ‘ρχονται δεν είναι ποτέ ιδιαιτέρα πρακτικές.
Δεν βαριέσαι. Θα ξεκινούσα με το: “Μια φορά κι έναν καιρό” και θα κατέληγα: “Λυπητερή ιστορία, δεν νομίζεις;”
Μια φορά και έναν καιρό, ζούσαν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Το αγόρι ήταν δεκαοχτώ και το κορίτσι δεκάξι. Εκείνος δεν ήταν ιδιαιτέρα ωραίος κι εκείνη δεν είχε κάποια ξεχωριστή ομορφιά. Ήταν ένα συνηθισμένο, μοναχικό αγόρι κι ένα συνηθισμένο, μοναχικό κορίτσι, όπως όλα τ’ άλλα. Πίστευαν, όμως μ’ όλη τους την καρδιά ότι κάπου στον κόσμο ζούσε το 100% τέλειο γι’ αυτούς αγόρι και το 100% τέλειο κορίτσι. Ναι, πίστευαν σ’ ένα θαύμα. Κι αυτό το θαύμα όντως βρήκε πραγματικό.
Μια μέρα, έτυχε οι δυο τους να συναντηθούν στη γωνιά κάποιου δρόμου.
“Απίστευτο!” είπε εκείνος. “Σ’ έψαχνα όλη μου τη ζωή. Ίσως να μην το πιστέψεις, αλλά είσαι για μένα το 100% τέλειο κορίτσι”.
“Κι εσύ”, του απάντησε εκείνη, “είσαι για μένα το 100% τέλειο αγόρι, ακριβώς όπως σε φαντάστηκα, με κάθε λεπτομέρεια. Σαν όνειρο μου φαίνεται”.
Κάθισαν σ’ ένα παγκάκι στο πάρκο, κρατώντας τα χέρια, και διηγούνταν ο ένας στον άλλον την ιστορία της ζωής τους για ώρες ατελείωτες. Δεν ήταν μόνοι πλέον. Είχαν ανακαλύψει, και τους είχε ανακαλύψει, το 100% τέλειο έτερον ήμισυ τους. Τι θαυμάσιο πράγμα να βρίσκεις και να σ’ έχει βρει, το 100% τέλειο έτερον ήμισυ σου. Μιλάμε για θαύμα, για ένα θαύμα του σύμπαντος.
Ενώ κάθονταν και μιλούσαν, όμως ένα ίχνος αμφιβολίας ρίζωσε στην καρδιά τους: Είναι σωστό, άραγε, να πραγματοποιούνται τα όνειρα κάποιου τόσο εύκολα;
Κι έτσι, όταν υπήρχε μια στιγμιαία παύση στη συζήτηση τους, το αγόρι είπε στο κορίτσι: “Ας περάσουμε μια δοκιμασία – μια και μοναδική. Αν είμαστε όντως οι 100% τέλειοι αγαπημένοι ο ένας για τον άλλο, τότε κάπου, κάποτε, θα ξανασυναντηθούμε οπωσδήποτε. Κι όταν συμβεί αυτό, θα ξέρουμε ότι είμαστε οι 100% τέλειοι σύντροφοι και θα παντρευτούμε αμέσως, επί τόπου. Τι λες;”
“Ναι”, λέει εκείνη, “αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε”.
Κι έτσι χώρισαν οι δρόμοι τους, εκείνη να πηγαίνει προς την ανατολή κι εκείνος προς τη δύση.
Όμως, η δοκιμασία που είχαν συμφωνήσει ήταν εντελώς περιττή. Δεν έπρεπε ποτέ να είχαν δεχτεί να την υποστούν, γιατί ήταν πράγματι οι 100% τέλειοι αγαπημένοι κι ήταν θαύμα ευθύς εξαρχής που είχαν συναντηθεί. Όμως, όντας τόσο νέοι, τους ήταν αδύνατο να καταλάβουν. Τα ψυχρά κι αδιάφορα κύματα της μοίρας είχαν βαλθεί να τους πετάξουν δεξιά κι αριστερά, ανελέητα.
Κάποιον χειμώνα, το αγόρι και το κορίτσι κόλλησαν τη φοβερή γρίπη της εποχής και, καθώς πάλευαν μεταξύ ζωής και θανάτου για αρκετές εβδομάδες, έχασαν όλες τις αναμνήσεις τους των προηγουμένων χρόνων. Όταν ξύπνησαν, τα κεφάλια τους ήταν τόσο άδεια όσο ο κουμπαράς του νεαρού D.H.Lawrence.
Όμως, ήταν και οι δυο έξυπνοι, αποφασισμένοι νέοι, και με τις άοκνες προσπάθειες τους κατάφεραν να αποκτήσουν ξανά τη γνώση και την αίσθηση που τους καθιστούσε ικανούς να επιστρέψουν ως πλήρη μέλη στην κοινωνία. Δόξα τω θεώ, έγιναν και πάλι σωστοί πολίτες, που γνώριζαν πως να πάνε απ’ τη μια γραμμή του μετρό στην άλλη και ήταν απόλυτα ικανοί να στείλουν κατεπείγον γράμμα στο ταχυδρομείο. Μάλιστα, βίωσαν και πάλι τον έρωτα, μερικές φορές έως το 75%, ακόμη έως το 85%.
Ο χρόνος πέρασε τρομακτικά γρήγορα και σύντομα το αγόρι έγινε 32 χρονών και το κορίτσι 30.
haruki_murakami.jpgΈνα όμορφο πρωινό του Απρίλη, το αγόρι, γυρεύοντας μια κούπα καφέ για να ξεκινήσει την ημέρα του, πήγαινε από τη δύση προς την ανατολή, ενώ το κορίτσι, σκοπεύοντας να στείλει ένα κατεπείγον γράμμα, πήγαινε απ’ την ανατολή προς τη δύση, και οι δυο στο ίδιο στενό δρομάκι της περιοχής Χαρατζουκου του Τόκιο. Πέρασε ο ένας δίπλα απ’ τον άλλον στη μέση ακριβώς του δρόμου. Η αχνή λάμψη των χαμένων τους αναμνήσεων τρεμόσβησε για μια στιγμή μες στις καρδιές τους. Ένιωσαν την καρδιά τους να χτυπά σαν τρελή. Και κατάλαβαν:
Αυτή είναι για μένα το 100% τέλειο κορίτσι.
Αυτός είναι για μένα το 100% τέλειο αγόρι.
Μα η λάμψη των αναμνήσεων τους παραήταν αδύναμη, και οι σκέψεις τους δεν είχαν πλέον τη διαύγεια που είχαν πριν από 14 χρόνια. Χωρίς να πουν λέξη, πέρασε ο ένας δίπλα απ’ τον άλλο κι εξαφανιστήκαν στο πλήθος. Για πάντα.
Λυπητερή ιστορία, δεν νομίζεις;

Ο Σεισμός

S For Summer

Ήταν γύρω στις πέντε. Σηκώθηκε τρέμοντας από το κρεβάτι. Τι ήταν αυτό;
Άρχισε να στέλνει στα τυφλά μηνύματα. Ένας φίλος της απάντησε «Ήταν σύντομος και έντονος, ή λάθος κατάλαβα;»…
Σκέψεις ταξίδευαν το μυαλό της. Φόβος. Ήταν άραγε τόσο δειλή; Που σε μια κίνηση της γης εκείνη την έχανε κάτω από τα πόδια της; Στην αρχή ήπιε μερικά ποτήρια νερό. Μετά έφτιαξε κάτι να φάει. Αναζητούσε παρέα… Στο διαδίκτυο πολλές οι σχετικές αναρτήσεις. Η πόλη, ξημερώματα Τρίτης, ήταν ακόμη ξύπνια.
Άραγε πόσα σύντομα και έντονα βιώνουν οι άνθρωποι καθημερινά; Που τους συνταράσσουν και τους βάζουν σε διαδικασία ενδοσκόπησης; Εικόνες από την εκπαίδευση για προφύλαξη από σεισμό που τους έκαναν στο σχολείο έτρεχαν στο νου της, και άλλες πολλές από φυσικές καταστροφές. Η αλήθεια μπλέκονταν με την φαντασία. Έστριψε ένα τσιγάρο. Τώρα όλα θα ήταν καλύτερα. Άραγε θα είχε μετασεισμούς; Κοίταξε και είδε ότι και δυο μέρες πριν έγινε και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 226 επιπλέον λέξεις

Κλειδιά, κλειδαριές και εμπιστοσύνη

Εσύ πώς προστατεύεις τα συναισθήματά σου;

S For Summer

Μ’ άρεσαν τα κλειδιά. Περίτεχνα ή απλά, μικροσκοπικά ή μεγαλύτερα, πάντα μου κινούσαν το ενδιαφέρον. Τι να ανοίγει, άραγε, το κάθε κλειδί;
Πόρτες, θυρίδες, ακόμη και μικρά ημερολόγια ή λευκώματα, συρτάρια, ντουλάπες, καρδιές και, ναι, ίσως και σεντούκια θησαυρών, πειρατικά ή μη…
keys_s_for_summer.jpg
Και τι να κρύβεται εκεί μέσα; Σίγουρα κάτι πολύτιμο. Κάτι ξεχωριστό. Κάτι μοναδικό. Εκτός από χρυσές λίρες και κρυφές φωτογραφίες, γράμματα εραστών και όρκους φιλίας… Αναμνήσεις, όνειρα, πόθοι, φόβοι, χαρές και ελπίδες.
Στο νου μου οι κλειδαριές συμβόλιζαν το μυστήριο, το μυστικό, την περιπέτεια και, σε ορισμένες περιπτώσεις, πράγματι, και την ασφάλεια. Την φροντιδα, την προστασία.
Όμως, αναρωτήθηκα, γιατί ο άνθρωπος να έχει ανάγκη να »κλειδώνει» κάθε τι δικό του; Ελλείψει εμπιστοσύνης. Αν ο καθένας σεβόταν την περιουσία του άλλου, σε υλικό αλλά και συναισθηματικό επίπεδο, δε θα γεννιόταν αυτή η ανάγκη προστασίας. Η ανάγκη να χωρίζεται το δικό σου από το δικό μου, να κατηγοριοποιείται και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 128 επιπλέον λέξεις

Γυαλιά και παρωπίδες

Εσύ τι διαλέγεις να φοράς; Γυαλιά ή παρωπίδες;

S For Summer

sunglasses.jpgΔεν κάνω βήμα χωρίς τα γυαλιά μου!
Έχω μυωπία, ξέρεις, και ακόμη και φακούς να φοράω τα γυαλιά ηλίου είναι απαραίτητα για να προστατεύομαι από τον ήλιο, και, φυσικά, για να δίνω μια ταυτότητα στο ντύσιμό μου…
Με τα γυαλιά φροντίζεις την όρασή σου, την βελτιώνεις, βλέπεις καθαρά κοντά ή μακριά και σε βοηθούν να έχεις σωστή αντίληψη του κόσμου…
Τι γίνεται, όμως, όταν κανείς αντί για γυαλιά φοράει παρωπίδες;
Μεγαλύτεροι ή νεαροί, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και τρόπου ζωής, πολλοί είναι αυτοί που θα γνωρίσεις και φορούν παρωπίδες. Δυστυχώς, δεν φαίνονται, όπως στα άλογα ή στα άλλα τετράποδα, οι παρωπίδες των ανθρώπων… Στα ζώα οι παρωπίδες έχουν μια χρησιμότητα, τα βοηθούν να συγκεντρώσουν την προσοχή στο δρόμο τους, ένας άνθρωπος, όμως, δεν έχει ανάγκη από παρωπίδες να του υποδείξουν τη διαδρομή που θα χαράξει στη ζωή του. Αντιθέτως, μάλιστα, όποιος ζωσμένος με παρωπίδες πορεύεται έχει από καιρό χάσει την απόλαυση…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 173 επιπλέον λέξεις