Στο παγκάκι

bench.jpg

Ψάχνεις παγκάκι να καθίσεις, να κάνεις ένα τσιγάρο. Κρυώνεις εδώ και δε μπορείς να στέκεσαι όρθιος κόντρα στον άνεμο. Σου λείπει το παγκάκι σου. Αυτό το ζωγραφισμένο, κάπου εκεί στην Νάουσα. Το πολύχρωμο. Όλα τα πολύχρωμα σ’ αρέσουν, και ας ξέρω πως δεν το παραδέχεσαι. Αλλά εκείνο το παγκάκι τότε, σα να ‘χε φωνή να σου μιλήσει, το είχες ακούσει να σου λέει…

Ξεκίνησε την ιστορία του κάπως έτσι… «Έχω δει τόσο πολλά… Έχω ακούσει ακόμη περισσότερα. Φιλίες, εξομολογήσεις, για αγάπες και έρωτες που ξεκίνησαν εδώ και άλλους που έδωσαν πάλι εδώ το τελευταίο αντίο. Τσακωμούς, παρεξηγήσεις, συμφιλιώσεις και ευχαριστώ. Αν και ξέρω ότι προτιμάς, εσύ, ένα χαμόγελο από το ευχαριστώ, εδώ ειπώθηκαν πολλά ευχαριστώ με χαμόγελα μαζί και κάποια με μάτια δακρυσμένα. Στο διάλειμμα μαθητές κάθονταν εδώ και κουβέντιαζαν. Για τα μαθήματα, που ήταν δύσκολα, όμως ήξεραν πως θα τα καταφέρουν, για τους γονείς τους που δεν τους καταλάβαιναν, όμως ήξεραν πως τους αγαπούσαν, για τους φόβους τους που ήταν τρομακτικοί, όμως ήξεραν ότι θα τους ξεπεράσουν. Ηλικιωμένοι με τα εγγόνια τους, να τους διηγούνται ιστορίες ξέπνοοι, βουρκωμένοι και νοσταλγικοί με φωνή τρεμάμενη. Ζευγάρια που κοιτούσαν ο ένας τον άλλο κατάματα και αυτό τους ζέσταινε παρά τον βαθύ χειμώνα. Εδώ έχει πολύ κρύο. Γι’ αυτό συχνά με πατάνε, όταν βρέχει το ξύλο μου μουσκεύει αλλά ο ήλιος μετά το στεγνώνει και είμαι πάλι έτοιμο να υποδεχτώ τους αγαπημένους και να τους προσφέρω ένα σύντομο καταφύγιο από την βιαστική καθημερινότητα. Να τους υποδεχτώ και με την υπέροχη αυτή θέα να τους ηρεμήσω και να αφήσω του νου τους να ταξιδέψει σε σκέψεις αισιόδοξες, σαν αυτές που κάθε τρικυμισμένη ψυχή χρειάζεται. Τα χρώματά μου με κάνουν θελκτικό παρά τις μουντές συννεφιασμένες μέρες και δίνουν φως στο τοπίο. Μια πινελιά παιχνιδιάρικη και ζωηρή! Αχ… Πόσες κουβέντες θα ήθελα να μην είχα ακούσει, όχι, όχι, να μην είχαν καν ειπωθεί… Μα σίγουρα μετά αυτοί που τις είπαν θα μετάνιωσαν, κάποιοι εδώ πάλι ζήτησαν συγγνώμη και αναθεώρησαν. Άλλοι πάλι τραγούδησαν τραγούδια που είχαν μόνοι τους γράψει, πρόβαραν λόγους σε αόρατο κοινό και στάθηκαν μόνοι με τα όνειρά τους. Και με εμένα να τους κρατώ σιωπηλή συντροφιά…»

Σου λείπει αυτό το παγκάκι…

Advertisements

4 thoughts on “Στο παγκάκι

  1. Τα παγκάκια φαίνονται τόσο εκτεθειμένα κι όμως… καμιά φορά μοιάζουν με ασφαλή καταφύγια! Όπου σκέψεις και συναισθήματα μπορούν να αναπνεύσουν…
    Μου θύμισε πολλά το κείμενο σου… να ‘σαι καλά S!

Let me hear your voice! Η γνώμη σου Εδώ έχει αξία!

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s