Γνώρισε την Ούρσουλα Φωσκόλου σε 9+1 απαντήσεις!

Η Ούρσουλα. Η Ούρσουλα. Τι να πω για την Ούρσουλα; Γνωριζόμασταν σαν από πάντα εξ’ όψεως. Στο σχολείο. Δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Μέχρι που τα κείμενά της από το fb ταξίδεψαν στην οθόνη μου και ήταν σαν να είχαμε μιλήσει. Τόσα χρόνια που δεν είχαμε μιλήσει ποτέ. Ήταν σα να την γνώρισα. Και για να την γνωρίσεις και εσύ, προχώρα παρακάτω σε όσα έχει να μας πει!

S For Summer Ursula Foskolou

Γράφω, μεταφράζω, διαβάζω. Η πρώτη μου συλλογή διηγημάτων, με τίτλο Το κήτος, θα κυκλοφορήσει μετά το φθινόπωρο από τις εκδόσεις Κίχλη. Το πρωί θα με βρείτε στη δουλειά, κάποια ζεστά βράδια θα με βρείτε να γράφω πίνοντας ένα ποτήρι κρασί στον πεζόδρομο της Ηπίτου, τα μεσημέρια του Σαββάτου στην Πολιτεία. Οποιαδήποτε στιγμή, στην ιστοσελίδα του περιοδικού Φρέαρ. Αγαπημένη μου εποχή, το καλοκαίρι. Σε λίγες μέρες γίνομαι τριάντα.

-Τρεις λόγοι για να παλέψεις.

Έρωτας, λογοτεχνία, οι φλέβες στα χέρια ενός αγαπημένου προσώπου

-Τρία έργα που διάβασες και συντάραξαν τις μέρες και τις νύχτες σου.

Οι Γάμοι και το Καλοκαίρι, του Albert Camus τα Εκατό Χρόνια Μοναξιάς του Gabriel García Márquez, o Θάνατος στη Βενετία, του Τόμας Μαν.

-Τρεις λέξεις που σε γοητεύουν και θα μπορούσες να λες συνέχεια.

Ασπαίρω, τρυφερεύω, φυλλορροώ

-Επιπλέον στοιχείο.

Ένα μικρό πεζό, που κρύβει καλοκαίρι.

Τα γυαλιά

Σ’ ένα συρτάρι βρήκα σήμερα, κομμάτια, τα γυαλιά σου. Με τ’ ακροδάχτυλα έπιασα ό,τι είχε μείνει απ’ τον αριστερό φακό και κοίταξα λιγάκι μέσα: μας είδα και τους δυο-βράδυ καλοκαιρού-να τρώμε στην κουζίνα. Σκυμμένη επάνω από το πιάτο σου, καθάριζες, μ’ ένα μικρό μαχαίρι, ψάρια. Έσταζε απ’ τον λαιμό σου ιδρώτας όμορφος, γυαλιστερός, αψύς -και αλμυρός φαντάζομαι- σαν αναπάντεχη γουλιά θαλασσινού νερού. Ένιωσα, ξαφνικά, να πνίγομαι. Άφησα, τότε, τα γυαλιά, που χύθηκαν και ίδια με κύμα, επέστρεψαν στο σκοτεινό συρτάρι.

Γνώρισε τον Δάνη Κουμασίδη σε 9+1 απαντήσεις!

Ο Δάνης Κουμασίδης, συγγραφέας, έχει περπατήσει, στοχαστεί, γράψει και διαβάσει -μεταξύ άλλων- στη Θεσσαλονίκη, στο Παρίσι, στην Αθήνα και συνεχίζει. Τα καλοκαίρια του θα άξιζε να τα μισούσε για την ζέστη την αποπνικτική που κάνει το μυαλό του να βράζει, για τις ερωτήσεις «Πού θα πάτε», «Πού πήγατε» -και εγώ αυτά τον ρώτησα, δεν ήξερα…-, για τις ρακέτες, τις τσιρίδες, τα σκυλάδικα. Από την άλλη, είναι αυτές οι θερινές τελετουργίες, από την άναρχη καταβρόχθιση βιβλίων, στην απογευματινή σιέστα και το θερινό σινεμά, το Ηρώδειο και τα λιγότερα τηλέφωνα που κουδουνίζουν (βέβαια, υπάρχουν οι περισσότερες selfie) για τις οποίες, ναι, αξίζει το καλοκαίρι του Δάνη. Όταν ερωτήθηκε για αναμνήσεις που ψιθυρίζουν καλοκαίρι και χαρτί θυμήθηκε ένα καλοκαίρι στις ερημιές της Σαντορίνης, σε σημείο χωρίς σήμα κινητού, ραδιόφωνο, τηλεόραση, διαδίκτυο, πολιτισμό. Ερήμωση vs διεθνούς jet set. Και ύστερα, ένα καλοκαίρι που ο Δάνης δεν έζησε, αλλά το έγραψε. Τώρα, όμως, σειρά του να σε αφήσει να τον γνωρίσεις.

Danis Koumasidis S For Summer(Φωτογραφία από Λία Παπαθανασίου)

Γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλωσε –με τρομερή αποτυχία- στα πέριξ Κοζάνης και Πτολεμαΐδας. Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Πέρασε στο πανεπιστήμιο. Έφτιαξε μια ροκ μπάντα. Άλλαξε σχολή και ζωή. Πήγε στη Γαλλία. (Δεν) επέστρεψε. Μετεωρίστηκε μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αθήνας για καιρό. Τα τελευταία δύο χρόνια έγειρε στην αγκαλιά της δεύτερης. Οι τόποι πάντα μας κατοικούν, ποτέ δεν τους κατοικούμε.

Ερωτεύτηκε διάφορες. Ξε-ερωτεύτηκε περισσότερες. Παρέμεινε μόνιμος λάτρης της φιλοσοφίας, της λογοτεχνίας, της μουσικής, του σινεμά –η σειρά αλλάζει κατά καιρούς. Ανακηρύχτηκε σε διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Το ίδιο απόγευμα του χτύπησε ο διαχειριστής την πόρτα για μια διαρροή υγρασίας.

Ξεκίνησε («εμφανίστηκε στα γράμματα» λέγανε παλαιότερα), το 2006, γράφοντας βιβλιοκριτικές. Στη συνέχεια πεζά. Τρία κείμενά του ξεστράτισαν και μεταφέρθηκαν στο θέατρο. Αγόρασε καινούργια παπούτσια για τις πρεμιέρες. Μετέφρασε φιλοσοφία και λογοτεχνία από τα αγγλικά και τα γαλλικά. Έβαλε χέρι (άλλοτε άγριο, άλλοτε λεπτεπίλεπτο) σε βιβλία άλλων, εργάστηκε δηλαδή ως επιμελητής. Συνεργάστηκε με εφημερίδες, λογοτεχνικά και κινηματογραφικά περιοδικά. Τελευταία, με το cnn.gr.

Τελευταίο του βιβλίο, Δώδεκα γραμματόσημα στον τοίχο, νουβέλα, επιστολική, από τον Κέδρο, στο εκδοτικό τμήμα του οποίου εργάζεται. Διδάσκει επίσης φιλοσοφία και λογοτεχνία (τι άλλο;) στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Ετοιμάζει ένα βιβλίο για την ιστορία/επιστημολογία της σεξουαλικότητας.

Απεχθάνεται όσους μιλάνε μεγαλόφωνα. Και πολύ.

Περισσότερα για αυτόν θα βρεις εδώ.

-Τρεις στιγμές που ένιωσες υπερήρωας

Δεν έχω σώσει γατάκι, όπως ο Σταύρος Θεοδωράκης. Ωστόσο, έχω διαβάσει ολόκληρο το Κεφάλαιο και το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο, έχω αντέξει δύο ολόκληρες ώρες σε γάμο φίλου όπου έπαιζε αποκλειστικά κλαρίνα, και έχω μείνει –αναγκαστικά- με δύο μπλούζες Αύγουστο μήνα και χωρίς πλυντήριο (νεοσύλλεκτος στον στρατό).

-Τρεις άνθρωποι που θα ήθελες να γνωρίσεις αλλά είναι σα να τους ξέρεις

Ακόμα δεν έχω συμβιβαστεί με το γεγονός ότι δεν θα συναντήσω ποτέ τον Μισέλ Φουκώ, τον Δημήτρη Μητρόπουλο και τον Μάνο Χατζιδάκι.

-Τρεις ήχοι από τα παιδικά σου χρόνια

Η μουσική απ’ τα στρουμφάκια.

Η, γρεζαρισμένη και στριγκή, φωνή πλανόδιου τσιγγάνου-πωλητή πλαστικών καρεκλών (την οποία στη συνέχεια μιμήθηκα με ιδιαίτερη επιτυχία).

Το Nothing gonna change my love for you ανάκατο με το ‘‘’Σ’ αγαπάω, μ’ ακούς;’’ 

 

-Επιπλέον στοιχείο

Τρία κορίτσια ερωτεύσιμα ωσάν το καλοκαίρι: Άννα Καρίνα, Ζυλιέτ Μπινός, Μελανί Λορέντ (η σειρά ηλικιακή, ουχί αξιολογική).

Γνώρισε τον Κωνσταντίνο Πλεμμένο σε 9+1 απαντήσεις!

Ο Κωνσταντίνος, ηθοποιός, θα μπορούσε να είναι το αγόρι της διπλανής πόρτας. Περιγράφει το θέατρο ως «άνοιγμα προς τον εαυτό σου». Δραστήριος, δημιουργικός και ευαίσθητος, πιστεύει ότι η ζωή είναι μια φάρσα, διαβάζει πολύ, είναι τρελαμένος με τα βιντεοπαιχνίδια και πάντα όταν έρθουν τα ποπ κορν πεινάει. Τον είδες πέρυσι σε διάφορες σκηνές και του χρόνου μάλλον θα τον συναντάς ακόμη συχνότερα στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Σήμερα κοντά μας μιλάει για τα καλοκαίρια του και για άλλα…

S For Summer Konstantinos Plemmenos

(Φωτό από Τζίνα Σταυρουλάκη)

Είμαι ηθοποιός. 28 χρονών. Ο Κωνσταντίνος Πλεμμένος. Σπούδασα στο Εθνικό Θέατρο και αποφοίτησα το 2014.

Το πρώτο μου καλοκαίρι, το θυμάμαι ως μακρινή παιδική ανάμνηση να είναι στην Κύθνο. Συγκεκριμένα, θυμάμαι πως πήγα να πνιγώ σε κάποια παραλία που δε θυμάμαι και πήγε να με σώσει ένας άγνωστος κύριος. Με έσωσε, τελικά. Αυτό μπορεί να μας ερμηνεύσει ότι η βάση των συναισθημάτων μου είναι ο φόβος.

Το πιο ωραίο μου καλοκαίρι το έχω περάσει στην Αμοργό. Ερωτευμένος με το φαγητό.

Η μητέρα μου είναι από την Ιεράπετρα και ο πατέρας από το Ζιγοβίστι Αρκαδίας.

Το κυριότερό μου μέλημα ήταν να γίνω επαγγελματίας ηθοποιός.

Τώρα, το κυριότερό μου μέλημα, για όταν μεγαλώσω κι άλλο, είναι να κάνω μια χαρούμενη οικογένεια.

-Τρεις ήρωες που θες να ερμηνεύσεις

Τον Άμλετ γιατί είναι ο πιο φιλόδοξος ρόλος και λέει τα πιο ταπεινά λόγια.

Τον Διόνυσο στις Βάκχες που απενοχοποιεί την αλαζονεία του ανθρώπου. Ας είμαστε και λίγο αλαζόνες με στόχο την αγάπη.

Τον Τζον Σνόου γιατί σκεφτόμουν όλους τους λογοτεχνικούς ήρωες που θέλω να ενσαρκώσω και συνδυάζει τη ψυχοσύνθεση όλων αυτών των ρόλων. Έχει κάτι από αγιότητα. Είναι Άγιος.

-Τρεις τόποι όπου θες να βρεθείς

Στο Πήλιο γιατί είναι πανέμορφο χειμώνα καλοκαίρι.

Στο Εργοστάσιο Σοκολάτας του Τσάρλυ.

Στο Παρίσι. Έχω ξαναπάει. Και θέλω να ξαναπάω.

-Τρεις ενδείξεις ότι είσαι ερωτευμένος

Δεν τρώω πολύ. (Ή τρώω πολύ.)

Δε σκέφτομαι.

Είμαι ερωτευμένος.

-Επιπλέον στοιχείο

Κάτι για το οποίο παλεύω είναι η πρακτική αγάπη, η ελευθερία έκφρασης συναισθημάτων.

Ικαριώτικα Πανηγύρια!

Ικαρία

Χρόνια προσπαθούσαμε να πάμε. Φέτος τα καταφέραμε. Και θέλουμε κι άλλο!
Για τις ομορφιές του νησιού, το πράσινο και τις θάλασσες, το φαγητό, τους Ικαριώτες και τους χαλαρούς ρυθμούς θα μιλήσουμε άλλη φορά. Τώρα θα μιλήσουμε για τα Ικαριώτικα Πανηγύρια!

Για τα πανηγύρια

Ότι θα πας σε πανηγύρι στην Ικαρία, το παίρνουμε ως δεδομένο. Όλοι λένε, να πας και σε δύο πανηγύρια την ίδια μέρα (νύχτα). Τσεκ. Το δοκιμάσαμε και στο συστήνουμε.

ikaria s for summer

Πού θα πάτε;

Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Όταν ξυπνήσεις, ρωτάς πού έχει πανηγύρι; Ακούς, ένα, δυο, τρία μέρη. Μετράς, ένα, δύο, τρία πανηγύρια. Η Ικαρία είναι μεγάλη και το γλέντι ακόμη μεγαλύτερο. Μετά από συνέλευση ή και στην τύχη, δεν έχει και μεγάλη σημασία, αποφασίζετε. Κοιμάστε δυο τρεις ωρίτσες για να αντέξετε μέχρι να χαράξει στο Αιγαίο και ετοιμάζεστε. Το πανηγύρι σας περιμένει. Αν έχεις βάλε κλειστά παπούτσια, θα με θυμηθείς. Α, και ένα ζακετάκι να πάρεις για τις πρώτες πρωινές ώρες.

Πώς θα πάτε;

Είτε με το αμάξι σας, είτε με κάποιο άλλο,  ο δρόμος για το Ικαριώτικο πανηγύρι, αφού χαθείτε πρώτα, θα βρεθεί. Λογικά λίγα χιλιόμετρα πριν το πανηγύρι θα βρεις κάποιο γκρεμό να παρκάρεις κάπου. Ναι, μη γελάς, κάπως έτσι θα γίνει. Ανάμεσα σε πεύκα, βράχια και –α το είπαμε ήδη;- γκρεμό. Μετά στο σκοτάδι, ελπίζω να έχεις κινητό για φακό, θα σε οδηγούν οι ήχοι από τα βιολιά για να φτάσεις στην πλατεία όπου το μικρό ή μεγάλο πανηγύρι θα διαδραματίζεται. Ζεις τη μικρή σου περιπέτεια και η αδρεναλίνη ξεκινάει να ρέει.

Πού θα κάτσετε;

Ε και να, φτάσατε στο περιβόητο πανηγύρι. Παρατηρείς γύρω σου. Πολλά πρόσωπα, πολλοί ήχοι, πολλές μυρωδιές. Φίλοι προτείνουν να πας νωρίς να βρεις να κάτσεις. Αν έχεις φίλους που πήγαν νωρίς, κάτσε κοντά τους. Αν όχι, και πας αργά, θα κάνεις νέους φίλους με τους οποίους θα μοιραστείς το τραπέζι και αρκετές ιστορίες από τη ζωή σας, χορό και αγκαλιές πρωτού ακόμη ξημερώσει. Αλλά μη σε απασχολεί πολύ, το περισσότερο βράδυ σου θα το περάσεις στην πίστα. Γι’ αυτό πήγες, άλλωστε, στην Ικαρία.

Νηστικό Αρκούδι

Ύστερα, σειρά έχει η ουρά. Για τα απαραίτητα. Το νέκταρ και την αμβροσία. Αν έχεις φίλους, αυτούς που θα είναι προνοητικοί και θα έχουν φτάσει νωρίτερα στο πανηγύρι, θυμάσαι, θα τα έχουν φέρει ήδη αυτοί αυτά για σένα. Αν όχι, θα περιμένεις. Και θα περιμένεις. Στην ουρά, είπαμε. Θα γυρίσεις με έναν τεράστιο δίσκο (μου θύμισε τη φοιτητική λέσχη) με φρεσκομαγειρεμένες λιχουδιές. Τιπ, έμαθα ότι τα έσοδα διατίθενται στους δήμους για εξωραϊστικούς και άλλους πολιτιστικούς σκοπούς. Όμως, πολλοί φέρνουν και δικά τους μπουκάλια και συμπληρώνουν τα πλαστικά ποτήρια με τσίπουρο, ρακί, ούζο και κάθε λογίς σφηνάκια για τα διαλείμματα από το χορό.

Και τώρα;

Οι πρώτες νότες που ακούς. Σε ξεσηκώνουν. Ανάμεσα σε ντόπιους και σε ταξιδιώτες, κάπου εκεί είσαι και εσύ. Με ένα χαμόγελο. Και μια έξαψη. Κατσικάκι, καριώτικο κρασί, ζαμπούνα και το χώμα να σε τυλίγει σα σε διονυσιακή ομίχλη. Σηκώνεσαι. Δεμένος με τον διπλανό σου σε μια μαγευτική συνοχή, λικνίζεσαι και τραντάζεσαι, κάποιον θα πατήσεις, κάποιος θα σε πατήσει, κάνεις τις γνωριμίες σου και αγκαλιάζεσαι για να χωρέσει κι άλλος, κι άλλος στον κύκλο σας που θα γίνει σαλιγκάρι. Η τάβλα φιλοξενεί τις τσάντες και τα ποτά σας που όλο τελειώνουν και όσους θέλουν κάπως κάπου να ξαποστάσουν από το χορό. Αυτό είναι το πανηγύρι. Το ζεις. Είτε με φωνές και μουσικές πιο παραδοσιακές  -τα λατρεύω αυτά τα πανηγύρια-, είτε λίγο πιο εμπορικά, θα χορέψεις, θα ξεσκάσεις, θα ιδρώσεις. Θα γίνεις ένα με την Ικαρία.

Ικαριώτικος ο παλαιός

Ικαριώτικος. Ο παραδοσιακός. Ως άλλη ιαχή πολέμου τα πρώτα γυρίσματα καλούν τον κάθε έναν στη μάχη. Τα τραπέζια αδειάζουν. Η πλατεία γεμίζει. Αναρωτιέσαι, χωράει τόσος κόσμος; Ναι χωράει. Αν δεν ξέρεις να χορεύεις και θέλεις να χορέψεις, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν ξέρεις να χορέψεις και θέλεις να χορέψεις μπορεί να νιώσεις ότι δε χωράς, το κόλπο είναι να πηγαίνεις στην αρχή του κύκλο. Σε λίγα λεπτά θα έχεις ξαναβρεθεί στη μέση, καθώς και άλλοι ακολουθούν το ίδιο κόλπο. Αν όμως χορέψεις, θα νιώσεις τη μαγεία. Όλοι κάτω, απλά βήματα ή και φιγούρες. Δε χωράς. Όσο χωράς. Δε σε νοιάζει. Χωράς. Απολαμβάνεις. Ρυθμός, μελωδίες, παράδοση, γίνεστε όλοι ένας παλμός, δυο βήματα, ένας κύκλος που τίποτα δεν έχει να χωρίσει, ένας κύκλος που τα πάντα χωράει, ένα συναίσθημα πως ανήκεις εδώ, στην Ικαρία, και δε σε νοιάζει κανείς και δεν υπάρχει άλλος τόπος, άλλο μέρος, δεν υπήρξε ποτέ σήμερα κι απόψε.

Μετά τι;

Μετά; Μενεξέδες και ζουμπούλια και ταξιδεύεις σε μια αγκαλιά ή και περισσότερες για μερικά βαλσάκια να ξαποστάσεις και εσύ και οι φωνές των τραγουδιστών. Στάση για ανεφοδιασμό στο τραπέζι. Έξαψη ξανά και νερό. Ξανά. Βγάζεις τα μαλλιά από το πρόσωπο, σκουπίζεσαι, λες δυο κουβέντες. Μπάλοι, κρητικά και μερικά ελαφρολαϊκά τραγούδια για να αλλάξεις παραστάσεις μέχρι τον επόμενο Ικαριώτικο και το εεεεε που σε καλεί στο χορό. Η Συμπεθέρα, το Πιπέρι και άλλες μελωδίες θα σε κρατήσουν μακρυά από το κρεβάτι αφού ο ήλιος βγει από τη θάλασσα και τα βουνά της Νικαριάς. Αφού ο κόσμος αρχίσει να γυρίζει, πρέπει να βρεις και εσύ τρόπο να γυρίσεις. Είδες την ανατολή, τα συκαλάκια σου τα έφαγες, μπορεί να γυρίζει ακόμη στο νου σου το βιολί και οι μελωδίες μα χρειάζεσαι ξεκούραση για να πας στο επόμενο πανηγύρι. Και ίσως ένα ποδόλουτρο και πολύ πολύ νεράκι! Με τις υγείες σου!

Εμείς δίνουμε ραντεβού για του χρόνου. Για τα Πανηγύρια της Ικαρίας 2017! Εσείς που είστε ακόμη εκεί καλά να περνάτε!