Το ταξίδι μου στην Άνδρο. Μέρος Πρώτο. Στο δρόμο, δηλαδή στη θάλασσα.

rafina andros

Ο ήλιος να ανατέλει, μια αγκαλιά σφιχτή για αντίο και εσύ να τρέχεις να επιβιβαστείς στο πλοίο. Τρεις άγνωστοι -με τα μπισκότα βρώμης που μοιράζονται μαζί σου- που μέσα σε δυο ώρες στο κατάστρωμα γίνεστε φίλοι.  Ο χρόνος να κυλάει τόσο γρήγορα όσο ποτέ. Αφήνεις τη Ραφήνα πίσω σου. Και πλησιάζεις. Ιστορίες, σχέδια, αναμνήσεις και ηρεμία με τους γλάρους να σας ακολουθούν. Εσύ όσο πιο κοντά στην πλώρη γίνεται και το Κάβο Ντόρο να σε φυσάει ανακοινώνοντας την αφιξή σου στο νησί. Τα γυαλιά σου να γεμίζουν αλμύρα και τα μαλλιά σου να ανεμίζουν με χαρά. Το φουλάρι που φοράς γιατί έχει ακόμη δροσιά ενώ ο ήλιος βάφει τις πρώτες καλοκαιρινές φακίδες σου, γιατί, είπαμε, εδώ είναι πάντα καλοκαίρι.

Η ανακοίνωση σε ελληνικά και ελληνικά-αγγλικά που σε καλεί να αδράξεις τη βαλίτσα σου και να κατέβεις. Κουτρουβαλάς βιαστικά τις σταματημένες κυλιώμενες και γελάς μόνη σου. Εκεί, ανάμεσα σε γιαγιάδες και παιδάκια, σκύλους και σκυλάκια, σε νεαρούς αγουροξυπνημένους και φαντάρους που επιστρέφουν από τη μαμά πατρίδα στην μαμά και στην πατρίδα, μυρίζεις το λιμάνι και ακούς τον ήχο της προπέλας που προσεγγίζει το ντόκο. Η μπουκαπόρτα ανοίγει σιγά σιγά και εσύ κοιτάς τον ουρανό. Ώστε έτσι φαντάζει ο ουρανός στο Γαύριο… Ανυπομονείς. Για να πατήσεις το πόδι σου στην εξοχή, για να δεις όσους σε περιμένουν, για να ξεκουραστείς, να διασκεδάσεις, να λιαστείς και να ηρεμήσεις. Έφτασες.

Αναρωτιέσαι αν και πώς θα βρεις το δρόμο σου για τις Στενιές, τώρα που οι φίλοι σου κοιμούνται… Η περιπέτεια ξεκινά. Και δεν έχεις ούτε χάρτη, ούτε πυξίδα, μόνο την καλή σου διάθεση και τις βιαστικές οδηγίες που σου έδωσαν γελώντας από το τηλέφωνο λίγο αφού χάραξε. Όμως κανείς ταξιδιώτης δε φοβάται, έτσι κατευθύνεσαι προς τα πράσινα λεωφορεία ζητώντας απαντήσεις και οδηγίες. Οι ξενιτεμένοι φίλοι που επέστρεψαν, οι άλλοι φίλοι σου που δεν έχεις γνωρίσει ακόμη μα είναι σα να τους ξέρεις, ο φάρος, οι βόλτες, η λιακάδα, το βολάκι Άνδρου, η φρουτάλια, τα λουκάνικα με πράσο (ναι πεινάς λίγο), το ντόπιο τσίπουρο, ο Αφανής Ναύτης, τα μάσκουλα, τα πυροτεχνήματα, το μουσείο Γουλανδρή, οι ρεματιές, η Χώρα, τα πλακόστρωτα σε περιμένουν. Η Άνδρος είναι στα πόδια σου σε καλεί να την ξεψαχνίσεις, να την απολαύσεις, να την ανακαλύψεις. Έτοιμη να την γνωρίσεις με άλλη ματιά.

Θα τα καταφέρεις; Ναι! Φυσικά. Θα τα καταφέρεις!

Γνώρισε τη Μαρία Τσώνη σε 9+1 απαντήσεις!

Σήμερα κοντά μας η Μαρία Τσώνη. Μια κοπέλα διαφορετική, φύση καλλιτεχνική και ανήσυχη που όλο εφευρίσκει τρόπους να εκφραστεί, να ψιθυρίσει ή να βροντοφωνάξει τις σκέψεις της, από το χαρτί ή το σανίδι. Σήμερα, μας δίνει -κλέβοντας- τις 9+1 απαντήσεις. Η συνέχεια δική της.

Maria Tsoni

Τρίτη δημοτικού αποφασίζω τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Σπόγγος δίπλα στον πίνακα της τάξης, αλλά οι γονείς μου, μου το απορρίπτουν. Η φαντασία μου που οργίαζε, δεν ήταν καταπολεμήσιμη. Έτσι αποφασίζω να γράψω το πρώτο μου παραμύθι, στην έκτη δημοτικού, που για να είμαι ακριβής, ποτέ δεν το θεώρησα παραμύθι καθώς ακόμα και τώρα είμαι σίγουρη ότι στην επάνω ντουλάπα του δωματίου μου, ακόμα, κατοικεί ο Καρκαλέγκος. Ευτυχώς κάποιοι το θεώρησαν παραμύθι και κέρδισα το πρώτο βραβείο παιδικού συγγραφέα, από την σχολή Καργάκου. Τα 8 χρόνια μπαλέτου στο Royal Academy Of London, δεν κατάφεραν να με μετατρέψουν σε σπόγγο που τόσο επιθυμούσα, ούτε βέβαια και η σχολή μηχανολόγων μηχανικών που τελείωσα μου βρήκε την λύση. Και ενώ έφτανα σε τέλμα, βρέθηκε το θέατρο μπροστά μου, την πρώτη ημέρα ακούω να λέει η δασκάλα, ‘θέλω να γίνετε φωτιά’. Αυτό ήταν, έγινα σπόγγος, έγινα η Ζωή από το ‘Ζωή μου ο Μάθιου’, έγινα το ‘Εγώ και το Εγώ’, από το πρώτο θεατρικό μονόπρακτο της Κατερίνας Αγγελάκη Ρούκ, το Άναρθρο Άδειο και τώρα λέω να γίνω η Δανάη από το ‘Γιατί δεν βρισκόμαστε?’, διήγημα που έγραψα, μιας και τελικά την γραφή δεν την απέφυγα. Αα να μην ξεχάσω, ότι τώρα τελευταία επιθυμώ να γίνω γάτα, σαν την γάτα μου την Ερμιόνη.

-Τρεις αφορμές για να γράψεις.

Αφορμές για να γράψω βρίσκω συνεχώς.

  1. βαριόμουν στην δουλειά και έκανα προσχέδιο του διηγήματος
  2. ο μοναδικός τρόπος να πω αυτά που αισθάνομαι σε έναν άνθρωπο, χωρίς να με χαμπαριάσει.
  3. κομμάτι μουσικής, που μου ξεχειλίζει τα συναισθήματα και πρέπει κάπως να τα οικειοποιήσω

-Τρία όχι που είπες και τα χάρηκες πολύ.

Αποφεύγω να εκφέρω το όχι και προτιμώ να ζω το «προσπαθώ».

-Τρεις κρίσιμες αποφάσεις που πήρες.

  1. να αποδέχομαι τους άλλους όπως είναι
  2. να σέβομαι τις ανάγκες μου
  3. να ζω με τα λάθη μου

-Επιπλέον στοιχείο:

Αναρωτιέμαι τι θα έκανα χωρίς τις φίλες μου, που κατοικούν στα δάχτυλα του ενός χεριού μου.

Σκέψεις Τρένου

skepseis_trenou

Έχω μια φίλη. Τη Λαχανίδα. Όχι, δεν τη λέμε έτσι επειδή της αρέσει το Kale. Ούτε που το ξέραμε το Kale τότε… Απλώς το όνομα το κέρδισε όταν στο εξωτικό θέρετρο που ήμασταν, μια μέρα που η νύχτα της ήταν πανσέληνος, αγόρασε λαχανί μαγιώ.

Με τη Λαχανίδα μιλούσαμε πού και πού για τις «Σκέψεις Τρένου». Αυτές που κάνεις όταν περιμένεις το συρμό να σε πάει εκεί που θες. Όταν είσαι μέσα στο βαγόνι και βυθίζεσαι στην ήσυχη φασαρία της μετακίνησης. Εκεί που το μυαλό είναι στον αυτόματο πιλότο -δίχως, όμως να έχει σταματήσει να ταξιδεύει.

Από το να σημειώνεις νοερά τι δουλειές έχεις να κάνεις μες στη μέρα, μέχρι το προσπαθείς να θυμηθείς όλους τους στίχους με τη λέξη κίτρινο που ξέρεις.  Να φαντάζεσαι πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή σου αν είχες γεννηθεί στο Θιβέτ. Ή στο Παρίσι. Ή σε κάποια εξωτική παραθαλάσσια πόλη της Νέας Ζηλανδίας. Το ότι παρατηρείς τους συνεπιβάτες σου και πλάθεις ιστορίες για τις ζωές και τις περιπέτειές τους.

Σκέψεις σκόρπιες, όπως η παγκόσμια ειρήνη, ο έρωτας, η οικονομία, ο φόβος, το καλοκαίρι, η μπουγάδα του γείτονα. Το κινητό που δεν έχει σήμα ή το πόση κίνηση θα είχες συναντήσει αν έπαιρνες αυτοκίνητο. Τι καιρό να έχει στο Τόκυο και ποιο είναι το επόμενο πάρτυ που θα πας και με ποιόν. Και τι θα βάλεις…

Αυτές είναι οι «Σκέψεις Τρένου». Μια ξεκούραστη, δημιουργική παύση μες στη μέρα ή τη νύχτα σου.

Άδειασε και συ το μυαλό σου και δώσε στη φαντασία τα ηνία,
για τέσσερις στάσεις ή και μία!

Γνώρισε τον Χάρη Αττώνη σε 9+1 απαντήσεις!

Σήμερα ξανανοίγουμε την αγαπημένη σας στήλη!
Κοντά μας ο Χάρης. Μπορεί να τον έχεις δει, σε κάποια παράσταση, να τον έχεις ακούσει να τραγουδάει, να τον έχεις διαβάσει (έχει και μπλογκ δες εδώ!) ή να τον έχεις πετύχει κάπου στις βόλτες σου στην Αθήνα. Θα τον ξέρεις. Αν δεν τον ήξερες, σίγουρα θα τον έμαθες από τις Ηρωίδες. Ένα αγόρι απλό, ένας άντρας με ωραίους τρόπους, ένας άνθρωπος με πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις. Έτσι, θα μοιραστεί και κάποιες μαζί μας. Να, διάβασε παρακάτω!

haris attonis

Είμαι ο Χάρης και ασχολούμαι με πολλά πράγματα. Πιο έντονα με το θέατρο. Τελευταία και με την τηλεόραση. Ξεκίνησα με σπουδές performing arts και media στο Λονδίνο και συνέχισα με σπουδές υποκριτικής στην Αθήνα. Έχω δουλέψει σε παραστάσεις μεγάλες, μικρές, εναλλακτικές, πιο εναλλακτικές, σε ομάδες μικρές, πιο μικρές, χορού, θεάτρου, μιούζικαλ. Τόλμησα να φτιάξω και τη δική μου ομάδα, την Degreezero και πλέον αναζητώ αφορμές να συνεχίσω να δημιουργώ. Αγαπώ και το τραγούδι και παράλληλα τραγουδάω όπου μπορώ – εκτός από το μπάνιο μου. Αυτήν την εποχή στο θέατρο είμαι στο The Oh Fuck Moment όπου παίχτηκε το χειμώνα στο Bios και το Μάιο θα παιχτεί στο Bob Festival και στην Κύπρο. Ενώ συνεχίζω τα γυρίσματα για την τηλεοπτική σειρά «Ηρωίδες». Κύριος στόχος, πια, το και ζήσαμε εμείς καλά και καλύτερα.

-Tρία ηρωικά πράγματα που εχεις κάνει.
Έχω αποδεχτεί ότι δεν είμαι ήρωας, έχω σταματήσει πολλές φορές σε διάβαση πεζών δίνοντάς τους προτεραιότητα, έχω αγαπήσει έντονα χωρίς ανταπόκριση.
-Tρεις τρόποι για να βγεις από το comfort zone σου.
Σοκολάτα, πιο πολύ σοκολάτα, ακόμα περισσότερη σοκολάτα. :-)

-Tρία όνειρα που θες να πραγματοποιήσεις.
Nα συνεχίσω να κάνω θέατρο, κινηματογράφο, τηλεόραση (αυτά είναι ένα), να ταξιδεύω περισσότερο με ή χωρίς αφορμή, γεωγραφικά, με το μυαλό και την καρδιά, να ζήσω ένα μεγάλο έρωτα όπως τότε που ήμασταν παιδιά κι ερωτευόμασταν με το παραμικρό ακόμα και μια πεσμένη βλεφαρίδα.

-Eπιπλέον στoιχείο!
Τι μου φτιάχνει τη μέρα; Ένα χαμόγελο στο δρόμο χωρίς αφορμή, μια καλημέρα γεμάτη νόημα, ένα κλείσιμο ματιού λίγο πιο διαρκείας, ένα παιδί που αγκαλιάζει τη μαμά του, ένα ζευγάρι που φιλιέται, ένα παγκάκι για αγκαλιές, ένα σπουργίτι που παίζει στο κάγκελο του μπαλκονιού, ένα τραγούδι που μου αφιέρωσες, ένα αιώνιο καλοκαίρι που κουβαλάς μέσα σου, ένα φαγητό που ζέστανες για δύο, ένα τηλεφώνημα να πεις καληνύχτα.