Γνώρισε τον Φώτη Βασιλείου σε 9+1 απαντήσεις!

Τώρα που χαιρετάμε τον Σεπτέμβρη, θα συζητήσουμε με ένα λάτρη της βροχής, τον Φώτη Βασιλείου, που γνωρίσαμε μέσα από το blog του, το Σημειωματάριο. Ο Φώτης δεν μπλογκάρει πλέον συστηματικά, αλλά παρακολουθεί το διαδίκτυο και τα social media. Μας μίλησε για τα παιδικά του χρόνια στα Γιάννενα, το Παγκράτι που αγαπά και τις περιπέτειές του στο Παρίσι. Κι είπαμε ακόμα για την σημασία της ιστορίας, της ύστερης αρχαιότητας και του Βυζαντίου. Αυτή την περίοδο έχει ξεκινήσει να γράφει το δεύτερο βιβλίο του. Τώρα ο Φώτης Βασιλείου θα σε αφήσει να τον γνωρίσεις μέσα από τις 9+1 απαντήσεις του.

Fotis Vasileiou S For Summer

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Γιάννενα κι ο τόπος αυτός σημάδεψε το αίσθημα και την φαντασία μου: Η λίμνη και γύρω-τριγύρω ψηλά βουνά, παλιά σπίτια από πλίνθους και πέτρα, δέντρα, καλάμια και πυκνά σύννεφα να μας σκεπάζουν.

Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι χειμώνες. Κρύο, χιόνι, παγωνιές και μακρές, αργόσυρτες βροχοπτώσεις. Ζεσταινόμασταν με σόμπες πετρελαίου κι ακούγαμε ιστορίες για τα παλιά και παραμύθια από τον παππού και την γιαγιά. Φτιάχναμε χάρτινες βαρκούλες και τις καθελκύαμε στα ποτάμια που σχημάτιζαν τα βροχόνερα έξω από την πόρτα μας. Παίζαμε με πλέιμομπίλ και καραγκιόζηδες. Διάβαζα ελληνική μυθολογία, Ιούλιο Βερν και μικυμάους.

Τα καλοκαίρια παρεμβάλλονταν στην απέραντη θαλπωρή των χειμώνων με την σκόνη και την υγρασία τους. Παιχνίδια στον δρόμο με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. Παγωτό και βανίλια υποβρύχιο στον μόλο. Αυτοσχέδιες παραστάσεις Καραγκιόζη με τιμή εισιτηρίου ένα δίφραγκο. Μπάνια στο χωριό και οικογενειακές εκδρομές σε ιστορικούς χώρους: Βεργίνα, Δελφοί, Καλάβρυτα, Ολυμπία.

Όσο μεγάλωνα και το σχολείο με τα διαβάσματά του καταλάμβαναν το μεγαλύτερο μέρος του χειμώνα, τόσο μεγάλωνε η αξία του καλοκαιριού. Ο χειμώνας παρέμενε η εποχή μου, αλλά τι να την κάνεις την εποχή σου, όταν πρέπει να ξυπνάς τα πρωινά για να στρατωνιστείς στο σχολείο και να σπαταλάς τα απογεύματά σου στην προετοιμασία της επόμενης μέρας; Το καλοκαίρι, αντίθετα, μπορούσα να κοιμηθώ όσο ήθελα και μόλις ξυπνήσω να πιάσω το βιβλίο που μου άρεσε από εκεί που το άφησα την προηγούμενη. Κάπως έτσι τα καλοκαίρια έγιναν για μένα η κατεξοχήν περίοδος μελέτης. Φίλοι και συμφοιτητές έφτιαχναν βαλίτσες για το Αρχιπέλαγος κι εγώ φόρτωνα βιβλία και κλεινόμουν στο δωμάτιό μου: Πλάτων, Θουκυδίδης, Γρηγόριος Νύσσης, Μάξιμος Ομολογητής, Βιτγκενστάιν, Χομπς –ατέλειωτες ώρες πίνοντας σκέτο καφέ και υπογραμμίζοντας ογκώδεις τόμους, μια χαρά που δεν είμαι σίγουρος αν μπορώ να εξηγήσω ή να μοιραστώ.

Τα τελευταία χρόνια ανακαλύπτω ξανά την χαρά των διακοπών: Μπάνια, ξεγνοιασιά, παγωμένες μπύρες στην παραλία μιλώντας για το τίποτα και χαζεύοντας λαδωμένα κορμιά.
Μεγαλώνω;
Κουράζομαι;
Ίσως. Αλλά τι σημασία έχει; Στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτό που μετράει είναι να κάνουμε εκείνο που μας δίνει πραγματική χαρά και ηρεμία χωρίς να χρειάζεται να εξηγούμε και ν’ απολογούμαστε στον οποιοδήποτε.

-Τρία συναισθήματα που σου ξυπνά το γράψιμο.

Αγωνία να εξηγήσω τη σκέψη μου στον αναγνώστη.

Υπερένταση· δεν μπορώ να σταματήσω ή ν’ ασχοληθώ με κάτι άλλο μέχρι να τελειώσω αυτό που γράφω.

Απόλαυση· όταν το κείμενο έχει πάρει τον δρόμο του, ασυνείδητα κατεβάζω στροφές και χαίρομαι την διαδικασία.

-Τρεις ταινίες που σου φτιάχνουν τη διάθεση.

Οι Ασυγχώρητοι του Κλιντ Ίστγουντ.

Καλύτερα δεν γίνεται του Τζ. Μπρουκς.

Το Μανχάταν του Γούντυ Άλλεν.

-Τρεις φανταστικοί χαρακτήρες που θα ήθελες να ήταν φίλοι σου.

Ο Χακ Φιν. Ξαναδιάβασα φέτος το βιβλίο του Μαρκ Τουέιν και πολύ θα ήθελα να βρισκόμουν πάνω σ’ εκείνη την σχεδία.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς.

Ο ασπρόμαυρος Μίκυ Μάους του Φλόυντ Γκόντφερσον.

-Επιπλέον Στοιχείο.

Γράφω και διδάσκω ιστορία, ύστερη αρχαιότητα και Βυζάντιο, κι απολαμβάνω τόσο πολύ την δουλειά μου, που ώρες-ώρες μοιάζει με αμαρτία.

Για μένα ιστορία δεν είναι ημερομηνίες και ονόματα προς απομνημόνευση. Είναι η επιστήμη που αγγίζει το πιο βαθύ στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης: την μνήμη. Ο άνθρωπος είναι ο μοναδικός ζωντανός οργανισμός με μνήμη που υπερβαίνει τα όρια της βιολογικής του ύπαρξης: Γνωρίζουμε τι έγινε στον Εμφύλιο, την Κατοχή, το ’21 ή το 1453 και η γνώση αυτή επηρεάζει την στάση μας απέναντι σε ανθρώπους και καταστάσεις και διαμορφώνει την αισθητική και τις προσδοκίες μας. Ο ιστορικός λοιπόν είναι εκείνος που εντέχνως συγκροτεί/ανασυγκροτεί, διαμορφώνει/αναδιαμορφώνει, δομεί/αποδομεί την συλλογική μας μνήμη. Είναι μια πολύ υπεύθυνη δουλειά, γιατί η μνήμη ξεκινάει από το παρελθόν, αλλά δεν σταματάει εκεί· εκτείνεται στο παρόν κι επεκτείνεται στο μέλλον. Βλέπουμε το παρόν και σχεδιάζουμε ή επιθυμούμε το μέλλον με βάση τις μνήμες και τις εμπειρίες μας.

Έτσι αντιλαμβάνομαι κι έτσι προσπαθώ να κάνω την δουλειά μου, ελπίζω για πολλά χρόνια ακόμα…

Διαγωνισμός Eva.Stathakopoulou 3 boho Κολιέ!

3 in 1! O Σεπτέμβρης έχει μπει, το καλοκαίρι όμως είναι εδώ και εμείς σου δίνουμε την ευκαιρία να διεκδικήσεις όχι ένα, μα τρία υπέροχα κολιέ από την συλλογή ‘the bohemian you’ by Eva.Stathakopoulou. Θα αναδείξει την μποέμ πλευρά σου. Για να σου θυμίζει βόλτες στην ακροθαλασσιά, δροσερά καφτάνια και κορδέλες στα μαλλιά. Για εσένα, τις φίλες σου ή αν είσαι αγόρι για να το δωρίσεις σε μια τυχερή κοπέλα (ή και σε τρεις μητέρα, κορίτσι, αδελφή ή όπως αγαπάς)!

s-for-summer-giveaway

Πώς αυτά τα υπέροχα κολιέ θα γίνουν δικά σου;

Κάνε like στη σελίδα Eva.Stathakopoulou και στο S For Summer αν δεν έχεις κάνει ήδη και share στην ανάρτηση και  μπες αυτόματα στο διαγωνισμό με σκοπό να αυξήσεις τη μπιζουδοσυλλογή σου!

Κάλεσε και τους φίλους σου για περισσότερες πιθανότητες!

Ο διαγωνισμός θα διαρκέσει μέχρι και τη Δευτέρα 3 Οκτώβρη 12.00 το μεσημέρι. Ο/Η τυχερός/τυχερή θα αναρτηθεί στις σελίδες μας eva stathakopoulou και S For Summer!

Και καλή σου επιτυχία!

Γνώρισε την Μαρίνα Κανελλοπούλου σε 9+1 απαντήσεις!

Σήμερα, στα καλοκαιρινά σοκάκια του S For Summer περιπλανιέται η Μαρίνα Κανελλοπούλου, ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη. Έχει λάβει μέρος σε πολλές πολλές παραστάσεις και ελπίζουμε να την δούμε και σε ακόμη περισσότερες. Αναρωτιέται τι μπορεί να κάνει για να γίνει ο κόσμος ένα καλύτερο μέρος. Για εκείνη η γυναικεία φιλία είναι σπάνια και δηλώνει ότι έχει κολλητό και όχι κολλητή. Θεωρεί ότι ο έρωτας είναι μέσο για να ολοκληρωθείς, να μαγευτείς και να ευτυχήσεις. Έχει δυνατή πένα όπως θα ανακαλύψεις παρακάτω και το road trip 2μηνών σε όλη την Ευρώπη που ήταν από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες που βίωσε την κάνει να θέλει να γυρίσει όλο τον κόσμο. Της ευχόμαστε να το καταφέρει! Μέχρι τότε, σίγουρα θα καταφέρει να σε ταξιδέψει με τα όσα θα σου πει για να την γνωρίσεις σε 9+1 απαντήσεις!

Marina Kanellopoulou S For Summer

(Φωτογράφος: Θέμις Σκαμπερδοπούλου)

Γεννήθηκα και σπούδασα στην Αθήνα. Είμαι απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών. Η πρώτη μου μνήμη από παράσταση με γυρνάει όλως παραδόξως στα 2,5 μου χρόνια! Οι γονείς μου με πήγαν να δω «Αντιγόνη» στην Επίδαυρο και την επόμενη μέρα με βρήκαν να ζωγραφίζω τη σκηνή Αντιγόνης-Ισμήνης… Και μόλις τον Απρίλιο του 2010, με στόχο να καταπολεμήσω τη φυσική μου συστολή, ξεκίνησα σεμινάρια υποκριτικής και αυτοσχεδιασμού στο «Θέατρο των Αλλαγών». Παρορμητική απόφαση. Για 2 μήνες το πολύ θα πάω, λέω. Η μοίρα όμως είχε άλλα σχέδια. Δάσκαλός μου εκεί ήταν και ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ο οποίος αποτέλεσε τον πρώτο μου συνεργάτη-«σταθμό»: για τα επόμενα 3,5 χρόνια συνεργάστηκα μαζί του ως ηθοποιός και ως βοηθός σκηνοθέτη σε συνολικά 12 παραστάσεις (ενδεικτικά κάποιες από αυτές: «Άμλετ», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Society» -βασισμένο στο «Ιούλιος Καίσαρας» και «Αντώνιος&Κλεοπάτρα»-, «The Pillowman», «Ένας άνθρωπος υπό χρεοκοπία» κ.α.). Έκτοτε ακολούθησαν πολλές ακόμη συνεργασίες, αναφέρω ενδεικτικά τη 2ετή μου με τον Ένκε Φεζολλάρι ως βοηθός σκηνοθέτη («Σκηνές από ένα γάμο», «Αληθινή Απολογία του Σωκράτη», «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος», «Hecuba, Hekábē, Hecabe, Hécube, Εκάβη Project») και ως ηθοποιός (στον «Πλατόνοφ» του Α. Τσέχωφ). Τελευταία μου δουλειά ήταν με την Ιόλη Ανδρεάδη στο 59ο Φεστιβάλ Φιλίππων φέτος τον Αύγουστο όπου έπαιξα στο έργο «Φονικό στην Εκκλησιά» του T.S. Eliot σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη.

Θα ήθελα να ζούσα στη “belle epoque”, εναλλακτικά στη Γαλλία της Επανάστασης, ή έστω στην Αγγλία του Μεσαίωνα. Είμαι «βιβλιοφάγος» (με αδυναμία στην ποίηση -ιδιαιτέρως με «ελκύουν» οι καταραμένοι ποιητές), «ταινιάκιας» (αχ και αυτές οι σειρές..) και θέλω να μάθω να παίζω πολύ καλά κιθάρα. Οι βόλτες στο κέντρο και στη φύση είναι η «αποφόρτισή» μου. Στο σπίτι μου έχω και καναρίνια και γάτα και σκύλο!-λατρεύω τα ζώα, μου υπενθυμίζουν πως η φύση έχει φροντίσει να υπάρχει (και υπάρχει) ανιδιοτελής αγάπη. Το θέατρο για μένα είναι ένα αρμονικό σύνολο ενωμένων ενεργειών, ψυχών, μυαλών και σωμάτων, που στόχο έχουν να πούνε μια ιστορία. Στο μέλλον με ενδιαφέρει να συνεχίσω να είμαι δημιουργική και «μάχιμη» σε ωραίες δουλειές, σε έργα που με αφορούν, με καλούς συνεργάτες κοινού οράματος και αγάπης για δουλειά, αλλά και να έχω δίπλα μου την οικογένειά μου και τους ανθρώπους που αγαπώ υγιείς και χαρούμενους. Τέλος, η ιδέα της σκηνοθεσίας με «ιντριγκάρει», ίσως δοκιμαστώ κάποια στιγμή.

Καλοκαίρι. Ραστώνη. Αποφόρτιση, αλλά και γέμισμα «μπαταρίων» για το δύσκολο χειμώνα που έρχεται. Ανέμελα παιδικά παιχνίδια στην αυλή της γιαγιάς που ξεκινούσαν το πρωί και κατέληγαν το βράδυ με γδαρμένα γόνατα και άπλετο χαμόγελο στο πρόσωπο. «Βαθυστόχαστες» συζητήσεις στη βεράντα φίλων μέχρι τα ξημερώματα με τη συνοδεία τζιτζικιών και με το άρωμα του γιασεμιού να μην αφήνει το μυαλό σε ησυχία. Στρωματσάδα στην ταράτσα να μετράμε τα άστρα και να ψάχνουμε για ευχές κάθε φορά που έχει πεφταστέρια-πώς να σκεφτείς σε δευτερόλεπτα μια και μόνο ευχή που να περικλείει όλη σου την ποθητή ευτυχία; Δροσιά σαν όαση σε κάποιο βουνό με το οξυγόνο από το αναζωογονητικό αεράκι να κυριεύει τα πνευμόνια. Αχτίδες ήλιου να ξετρυπώνουν ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων στο ωραιότερο δάσος που ανακαλύψαμε τυχαία στρίβοντας σε λάθος δρόμο με το αυτοκίνητο. Κρύο νερό από γάργαρη πηγή στη μέση του πουθενά. Βόλτες στο λιμάνι ενός νησιού χαζεύοντας το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα. Θερινό σινεμά στο κέντρο της Αθήνας με μυρωδιά νυχτολούλουδου και γεύση μπύρας. Το καλύτερο ξενύχτι με το αγόρι που αγαπάς, που θα το θυμάσαι για πάντα από εκείνη τη γλυκιά μελωδία του τραγουδιού που δεν μπορούσε να θυμηθεί τον τίτλο αλλά συνέχισε να το «παιδεύει» για ώρα –μέχρι που τελικά το θυμήθηκε-, από εκείνη τη μυρωδιά και τη γεύση του καλύτερου τοπικού ποτού που ήταν κερασμένο «για να το δοκιμάσατε», από εκείνα τα ανοιχτόχρωμα μεγάλα μάτια του που όταν σε κοιτούσαν «πάγωνε» ο χρόνος. Το πιο περιπετειώδες «χάσιμο» στα άγνωστα δρομάκια ευρωπαϊκών πόλεων που καταλήγει στο πιο «ψαγμένο» μουσείο μοντέρνας τέχνης ή στο ομορφότερο πάρκο που έχεις δει ποτέ ή στο πιο μικρό και ζεστό καφέ με την πιο παράξενη διακόσμηση που έχεις πάει ποτέ ή σε ένα εστιατόριο με το καλύτερο φαγητό της πόλης- κάπως έτσι μπορεί να σου αποκαλυφθεί η μαγεία του κάθε τόπου και να καταφέρεις τελικά να νιώσεις για λίγο «ντόπιος», ακόμα και αν δεν ξέρεις λέξη από τη γλώσσα. Τα πρώτα σημάδια της αυγής και το απαλό τραγούδι ενός κορυδαλλού ως η πρώτη εικόνα και ο πρώτος ήχος για να ξεκινήσει η μέρα σου. Ο πιο εξαντλητικός χορός που κράτησε ένα ολόκληρο βράδυ, αλλά το μόνο που έμεινε ήταν μια γλυκιά κούραση στο χαμόγελο. Η λαχτάρα για την πρώτη βουτιά μόλις αντικρίζεις την ωραιότερη παραλία που έχεις δει ποτέ μετά από ώρες πεζοπορίας. Τα πρωινά γέλια της παρέας μετά από μια βραδιά με κιθάρες και ύπνο στην παραλία. Αλμύρα θάλασσας στα μαλλιά και άμμος στα πόδια ενώ ο ήλιος χαϊδεύει το κορμί και το κύμα νανουρίζει. Καρπούζι κόκκινο μυρωδάτο και γιαρμάς ζουμερός. Το πρώτο μπάνιο και το πρώτο παγωτό. Το απέραντο γαλάζιο στον ορίζοντα, όταν θάλασσα και ουρανός γίνονται ένα. Όποια εικόνα και αν έχει, το καλοκαίρι μένει παγιδευμένο στο μυαλό και σε μερικές φωτογραφίες για να μας χαρίζει γαλήνη και ηρεμία όλες τις υπόλοιπες εποχές του χρόνου. Κάθε καλοκαίρι ζήσε διαφορετικά, ρούφηξε εμπειρίες, vivere… pericolosamente!

-Τρία γιατί που σου απαντάει το θέατρο.

Το θέατρο είναι η φωνή που θέτει ερωτήματα, που γίνεται δηλαδή εκφραστής και κοινωνός ερωτημάτων, προβληματισμών, σκέψεων που ταλανίζουν εμάς αλλά και τους θεατές που έρχονται να παρακολουθήσουν μια παράσταση. Δεν έχει ως στόχο απαραίτητα να τα απαντάει. Γι’ αυτό θα πω τρία ερωτήματα που μπορούν, κατ’ εμέ, να μας κινητοποιήσουν γιατί να κάνουμε θέατρο σήμερα: Γιατί να μην προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι συλλογικά, όλοι μαζί; /Γιατί να μην προσπαθήσουμε λίγο περισσότερο να επικοινωνήσουμε με τους άλλους; /Γιατί δεν παίζουμε πια, όπως όταν ήμασταν παιδιά;

-Τρεις τρόποι να πεις «ευχαριστώ», «σε θέλω», «αντίο».

«Ευχαριστώ» με ένα φιλί, «Σε θέλω» κοιτώντας τον άλλον βαθιά στα μάτια , «Αντίο» με ένα χαμόγελο.

-Τρεις στίχοι / ποιήματα που θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί για σένα.

*Το «Να μάθεις να φεύγεις» του Μενέλαου Λουντέμη (δεν μπορώ να ξεχωρίσω χωρίο του, το έχω όλο σαν «ευαγγέλιο»)

*Tο «Θα ‘ρθει μια μέρα…» του Μ. Αναγνωστάκη, και ειδικά οι στίχοι (γιατί μου θυμίζουν μια βιωμένη μου στιγμή):
«Θά ’ρθει μια μέρα που δε θα ’χουμε πια τί να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια (…)
Καπνίσαμε —θυμήσου— ατέλειωτα τσιγάρα συζητώντας ένα βράδυ
—Ξεχνώ πάνω σε τί— κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο μα τόσο ενδιαφέρον.»

*Από το «Πριν τους Αλλάξει ο Χρόνος» του Κ.Π.Καβάφη, οι στίχοι:
«Λυπήθηκαν μεγάλως   στον αποχωρισμό των.
Δεν τόθελαν αυτοί·   ήταν η περιστάσεις.»
και εναλλακτικά ένα δίστιχο του Ν. Λαπαθιώτη:
«Κι ἐπειδὴς εἴχαμε δεχτεῖ, καθένας τὴ δική του μοῖρα,
πῆρες τὸν ἕνα δρόμο ἐσύ, κι ἐγὼ τὸν ἄλλο δρόμο πῆρα…»

*ως bonus θα πω και τη «Μαρίνα των Βράχων» του Ο. Ελύτη, που μου το έχουν αφιερώσει κιόλας-χαχα!

-Επιπλέον στοιχείο.

*Τα δύο επιμύθια-φυλακτά από το «ΜΙΑ ΠΕΤΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΙΠΟΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ, ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΧΑΣΕ», του Αργύρη Χιόνη:

Επιμύθιο I: Καλύτερα ν’ αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.

Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

Vegan Parmesan

Φτιάξε τη δική σου Vegan Parmesan, κοινώς τη δική σου νόστιμη, σπιτική, νόστιμη, πανεύκολη, νόστιμη, νηστίσιμη, νόστιμη παρμεζάνα χωρίς γαλακτοκομικά σε 1 λεπτό! Νόστιμη είπαμε;

Δύο υλικά, ένα μούλτι/μίξερ και η Vegan Parmesan σου είναι έτοιμη.

Νηστεύεις; Έχεις αποκηρύξει από τη διατροφή σου τα γαλακτοκομικά; Είσαι vegan; Ξέμεινες από τυρί και λαχταράς να ρίξεις κάτι απογειωτικό πάνω από την ζουμερή σου μακαρονάδα; Ή απλώς θες να πειραματιστείς; Δε μας νοιάζει ποιος είναι ο λόγος που θες να φτιάξεις τη δική σου Vegan Parmesan, όπως και να ‘χει εμείς θα σου δώσουμε τις οδηγίες για να την ετοιμάσεις στο πι και φι. Μέχρι να πεις τυρί θα είναι έτοιμη. Ειλικρινά.

Να τι θα χρειαστείς για τη Vegan Parmesan:

-1 κούπα κάσιους (βάζω και λίγα φυστίκια μπραζίλιαν για πιο βουτυρένια υφή)
-3 κουταλιές της σούπας διατροφική μαγιά

Τα υπόλοιπα υλικά για τη νηστίσιμη παρμεζάνα είναι προαιρετικά και είναι τα εξής:
-1 κουταλιά του γλυκού αλάτι ιμαλαϊων / θαλασσινό / με μπαχαρικά (αν δε σου φαίνονται αρκετά αλμυρά τα κάσιους ή αν έχει πάρει ανάλατα, βάλε ό,τι αλάτι σ’ αρέσει)
-1 κουταλιά του γλυκού θυμάρι / ρίγανη / πάπρικα / μπούκοβο / σκόνη κρεμμυδιού / σκόνη σκόρδου προαιρετικά, όπως είπαμε, αν κάτι από αυτά σ’ αρέσει μπορείς να το δοκιμάσεις στη συνταγή σου

vegan-parmesan-s-for-summer

Τώρα ήρθε η ώρα που θα φτιάξεις τη δική σου Vegan Parmesan. Ρίχνεις στο μούλτι / μίξερ τα φυστίκια να τριφτούν. Εξαρτάται από τη δική σου διάθεση αν θα τα κάνεις σκόνη ή τραγανά κομματάκια που θα φαίνονται σε κάθε μπουκιά. Προσθέτεις τα υπόλοιπα υλικά και το νηστίσιμο τυράκι σου που θυμίζει παρμεζάνα είναι έτοιμο! Δοκιμάζεις και αν θες προσθέτεις παραπάνω μαγιά για πιο τυρένια γεύση, αλάτι για να ‘ναι λίγο πιο αλμυρό ή κάποιο από τα προαιρετικά μας υλικά για να δώσεις μια διαφορετική πινελιά στο δημιούργημά σου.

Την Vegan Parmesan μπορείς να την ρίξεις πάνω από ζυμαρικά (ή καλύτερα να πω επιβάλεται;), σε σούπες, στη νηστίσιμη πίτσα σου (μη σου πω και στην πίτσα που θα φτιάξεις και θα έχει αντί ζυμάρι από αλεύρι κρούστα από κουνουπίδι…), να συνοδεύσεις μ’ αυτήν λαχανικά στο φούρνο ή φρέσκιες δροσερές σαλάτες. Χμ, οι περισσότεροι φίλοι μου (και η μαμά μου, γεια σου μαμά!) όταν έρχονται στο σπίτι και τους φτιάχνω την τρώνε απλώς με το κουταλάκι… Σκέτη. Ναι, αυτή είναι η δικαίωση για όσους κορόιδευαν την νηστίσιμη παρμεζάνα μου, ότι αφού την δοκίμασαν ζητούν ξανά και ξανά. Και σε αυτούς αφιερώνω την σημερινή ανάρτηση.

Αν έχεις και εσύ φίλους επιφυλακτικούς (ή ακόμη καλύτερα, επιφυλακτική μανούλα) στα πρωτοποριακά πειραματικά σου βήματα στην κουζίνα ή / και στη διατροφή, κοινοποίησέ τους την συνταγή και θα δεις – για την ακρίβεια, θα δουν εκείνοι.

Και καλή σας απόλαυση!